1. Metal Gear Solid 5: The Phantom Pain review – Kojima’s zwanenzang

Metal Gear Solid 5: The Phantom Pain review – Kojima’s zwanenzang

In mijn meer dan zeventig uren met Metal Gear Solid 5: The Phantom Pain zijn er maar weinig momenten hetzelfde. Zo kruip ik ongezien door het oog van de naald wanneer zoeklichten mijn hoofd schampen, sluipend langs patrouilles, op zoek naar vertrouwelijke informatie in een zwaarbewaakt fort. Een missie later schiet ik mijn weg naar buiten met een gevangene op mijn schouders, terwijl voorheen geplaatste C4-explosieven tot ontsteking komen en mijn helikopter nét op tijd arriveert. Het zijn slechts enkele voorbeelden van de oneindigheid aan mogelijkheden die deze game biedt.

De totale vrijheid in de nieuwe titel van ontwikkelaar Hideo Kojima is een revolutie binnen de actievolle stealthserie, maar het herdefinieert ook het algehele sandbox-concept waar andere studio’s al jaren mee knutselen. Iedere game lijkt tegenwoordig een enorme open wereld te hebben, maar nergens geeft het zoveel stimulans om jezelf uit te dagen als in The Phantom Pain. Het verschil tussen een verdovingspistool en een machinegeweer, de route die je aflegt om een basis binnen te glippen, de afleidingsmanoeuvres die je inzet – elke keuze zorgt ervoor dat een infiltratie zich op een andere manier ontvouwt.

Ondertussen concludeert met deze game de saga van Big Boss in een verhaallijn die te volgen is, maar de complexe plotwendingen niet volledig uit de weg gaat. Zo brengt de nasleep van de gebeurtenissen uit voorgaande delen Peace Walker en Ground Zeroes het hoofdpersonage in een langdurige coma. Wanneer hij hieruit ontwaakt, is de wereld genadeloos veranderd en zit de geheimzinnige XOF-eenheid nog altijd achter hem aan. Nu het voormalige privéleger van The Boss uit elkaar is, leidt hij de Diamond Dogs-troepen vanuit een herboren Mother Base en berust hem niet veel meer dan wraak op degenen die alles van hem afnamen. Dat brengt de legende onder andere naar de stoffige zandvlaktes van Afghanistan en de groene bossen van Afrika.

De perfecte infiltratie
De nadruk ligt in tegenstelling tot voorgaande Metal Gear Solid-titels echter op de gameplay en minder op de verhaalvertelling. Het plannen van een infiltratie en het uitvoeren ervan vormen de kern, en dat is tot in perfectie uitgewerkt. Het tijgeren door de lage struiken, jezelf hurkend langs muurtjes verplaatsen, vijanden neerhalen met CQC-vechttechnieken – de besturing is strak en went snel. Het maakt het benaderen van een felverlichte nederzetting met daarin talloze militairen een bloedstollende onderneming waar jijzelf de volledige controle over hebt. De vaardigheden waarover je beschikt komen allemaal wel een keer van pas.

Zo gebruik ik tijdens de infiltratie van een nederzetting in de Afghaanse heuvels mijn markeertechniek om vijanden om te sporen, ondervraag ik een soldaat voor de locatie van mijn doelwit en leid ik de rest van zijn peloton af door een leeg kogelmagazijn die richting in te gooien. Wanneer ik dan toch gesnapt wordt, slaat het alarm af en eindigt mijn zorgvuldig geplande sluipwerk in een chaotisch vuurgevecht. Dat was nooit de optimale manier om in Metal Gear Solid-games vooruitgang te boeken en dat is in The Phantom Pain nog steeds niet zo. Desalniettemin schieten de wapens heerlijk weg en kan je met behulp van bijvoorbeeld een luchtaanval toch zonder al te veel kleerscheuren een regen van kogels ontvluchten.

Een glanzende bijrol tijdens die missies is weggelegd voor de Buddy’s. Gedurende de game ontgrendel je verschillende personages die zich heel snel als onmisbaar bewijzen. Zo neem je D-Dog mee – een wolf die veel weg heeft van zijn baasje en je helpt met vijanden opsporen of weglokken. De schaars geklede Quiet is daarbij een sluipschutter die dekkingsvuur kan geven of vijanden op commando afschiet. Het vermenigvuldigt het legio aan aanvalsplannen waardoor je Big Boss nooit meer alleen het veld in stuurt. Ze zijn allen een welkome toevoeging en bieden voor elke situatie een andere invalshoek.

Micromanagement
Op zijn beurt levert het volbrengen van missies geld en faam op, wat terugleidt naar de tweede kern van The Phantom Pain. Het Diamond Dogs-leger breidt zichzelf niet uit en daarom keer je tussen de meer dan tweehonderd opdrachten door geregeld terug naar Mother Base. Hier ontplooi je jezelf als een ware micromanager en bouw je platformen voor je Research & Development-eenheid of steek je bijvoorbeeld juist meer kapitaal in het Combat-personeel. Hoewel je vooral in menuutjes zit te priegelen, draagt dit allemaal bij aan de enorme verslavingsfactor die de game je voorziet. Door soldaten in verschillende eenheden te verdelen en hun vaardigheden op de juiste manier in te zetten, zie je de basis groeien en dat geeft gedurende de hele game een heerlijke voldoening. Het is optioneel, maar het levert naast plezier uiteindelijk ook meer uitrusting en geld op.

Fulton-recovery
Om soldaten te rekruteren voor Diamond Dogs hoef je niet heel overtuigend te zijn. Het bewusteloos maken van een vijand is al genoeg, waarna je het Fulton Recovery-systeem gebruikt om je toekomstige collega’s met een ballon de lucht in te schieten. Het maakt het infiltreren van een basis een stuk makkelijker wanneer de helft van de bezetting onderweg is naar je basis. Met trucks, tanks en containers verrijk je daarnaast je leger en deze kan je ook moeiteloos omhoog takelen. Door nietsvermoedende geiten en hyena’s te ontvoeren, bouw je tevens je eigen dierentuin op Mother Base.

Het detail dat in het beheren van Mother Base zit en de variatie die je eigenhandig toebrengt in de missies, is in mindere mate terug te vinden het verhaal. Waar je bij eerdere Metal Gear Solid-games gerust twintig tot veertig minuten naar tussenfilmpjes kijkt, is dat hevig gefragmenteerd in The Phantom Pain. Naast dat de scènes korter zijn, krijg je de grootste delen van het verhaal via cassettebandjes te horen of via telefoongesprekken die je spelenderwijs luistert. Dat levert een tweestrijd op, daar het voor het gameplaytempo bevorderlijk is en voor de nieuwkomers binnen de serie lekker toegankelijk, is het desondanks als slot van een reeks die bijna dertig jaar bestaat wat magertjes. Het lijkt soms of er in onderdelen geknipt is of dat je een essentiële schakel mist.

Maar wanneer Kojima zijn verhaal vertelt, is het constant intrigerend. De waargebeurde politieke intriges die naadloos samen gaan met sciencefiction en complottheorieën zijn van de hoge kwaliteit die je bent gewend binnen de serie. Daarnaast worden ook controversiële thema’s als kindsoldaten, rassenhaat en genocide betrokken bij het verhaal. De Japanse ontwikkelaar is één van de weinigen die erin slaagt zulke zware onderwerpen in een game te stoppen, samen met de humoristische escapades als geiten de lucht in vuren en het sluipen in een kartonnen doos. Het creëert een wereld waarin je op momenten geraakt wordt door maatschappijkritische noten, om vervolgens weer te giechelen als het zichzelf minder serieus neemt.

Magnum opus
Die klassieke Kojima-elementen vind je continu in de rest van de game en in dat opzicht blijft The Phantom Pain een typische Metal Gear Solid-titel. De eindbazen waar je het tegen opneemt zijn interessant qua karakter en vormen elke keer een uitdaging, de verwijzingen naar oude bekenden zijn er veelvuldig en de indrukwekkende themesong blijft voor altijd in je hoofd dwalen. Daarbij laat de seksistische manier waarop Quiet en de andere vrouwelijke personages zoals gebruikelijk worden geportretteerd wat te wensen over. Deze vaste ingrediënten worden afgewisseld met experimenten als microtransacties en online servers, die niet goed uit de verf komen. Zo kan je betalen om je basis sneller uit te breiden, wat als een smet voelt op een verder vrijwel perfect Mother Base-systeem. De game zelf kost tenslotte al voldoende.

Metal Gear Online
Tijdens de publicatie van deze review zijn de Metal Gear Online-servers nog niet online. Een uitgebreid artikel daarover volgt wanneer de multiplayercomponent van de game speelbaar is. Daar wordt ook het online infiltreren van de Mother Base van andere spelers in meegenomen.

Maar dat weerhoudt The Phantom Pain er niet van om eindeloos indruk te maken. Er mag dan wel bezuinigd zijn op het verhaal, maar door de focus op gameplay te leggen, brengt de ontwikkelaar zijn magnum opus tot leven. Het moet moeilijk zijn om een serie als deze af te sluiten, maar met deze game is dat toch gelukt. Je verlaat het puntje van je stoel geen moment en aanschouwt langzaamaan hoe de legende van Big Boss zich manifesteert tot een donker bestaan. Vragen zijn deels beantwoord, beloftes ingelost, en dat alles bij elkaar maakt Metal Gear Solid 5: The Phantom Pain niet alleen de beste game binnen de serie, maar zelfs één van de betere binnen het actiegenre.

Conclusie en beoordeling

Metal Gear Solid 5: The Phantom Pain levert hier en daar wat verhaal in, maar in ruil daarvoor krijg je tientallen uren aan gameplay waarmee je jezelf continu uitdaagt. Big Boss’ legende eindigt daardoor met een knal; de perfecte soldaat heeft nooit eerder zoveel vrijheid gehad in een immense wereld die blijft verwonderen. De mogelijkheden zijn oneindig en er is geen betere manier om een saga af te sluiten. Het is een monument binnen de serie, maar ook voor het genre in het algemeen.
9,5
Score
95
Score: 95
  • Pluspunten
  • Totale vrijheid
  • Mother Base-systeem
  • Buddy’s
  • Vloeiende besturing
  • Intrigerend verhaal
  • Typische Kojima-elementen
  • Minpunten
  • Microtransacties
  • Gefragmenteerd verhaal
  • Soms seksistisch

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Helemaal mee eens, vermaak me super ermee.

  • Het is absoluut een goede game maar nu 7-8 uur in de game heb ik nog niks van een verhaal kunnen vinden en dit was altijd een van de beste punten van de serie. Ook vind ik het erg vervelend dat aan het begin van elk hoofdstuk er een scherm komt met de namen van de personages, hierdoor komt de game over als een verzameling losse DLC en als een onsamenhangend geheel. Verder is de open wereld mooi maar valt er maar bar weinig te doen. Hierdoor is deze game helaas geen absolute topper geworden als The Witcher 3 en verdiend hij eerder een 8.

  • Speel nou eens verder voordat je gaat oordelen.



    Als je alles op 100% wil halen, zal je meer dan 100u in deze game moeten stoppen.



    En jij hebt na 8u al je oordeel klaar.

  • Om heel eerlijk te zijn ben ik het helemaal met je eens haha!
    Ik doe veel missies maar ik zit nog niet echt lekker in het verhaal.



    Maar ik ha uiteraard verder spelen en verwacht dat het goed komt!

  • @Jwells
    Waarom zou ik 100 uur in een game willen stoppen die na 8 uurtjes al repetitief overkomt en nog steeds niet op gang is gekomen? ik ga er uiteraard wel mee verder maar van een game die overal een 9,5 en 10 krijgt had ik toch wel wat meer verwacht.

  • Helemaal eens met Ronburgundy2606.
    De trademarks van de game lijken overboord gegooid te zijn en dat ik ontzettend jammer. Het einde is overigens nog eens erg teleurstellend.

  • @Jwells



    Om 100% te halen krijg je wel erg vaak herhalende content. Ik heb de game al op 26 augustus en huis. Heb er intotaal daarom ook 70uur inzitten. Maar nadat je chapter 1 heb voltooid. Dan ben je via het verhaal al in elke gebied van de game geweest. En in chapter 2 ga je gewoon weer naar diezelfde gebieden. Terwijl alle Side Ops ook in die zelfde gebieden zit. Dus dat gaat heel snel vervelen. Ik vind daarom ook dat de game een 3de plaats had moeten hebben. Want Afghanistan en Centraal Afrika heb je echt wel gezien na chapter 1.

  • Geef deze dude een ban.

  • "Het einde is overigens nog eens erg teleurstellend". Suck a dick

  • Witcher 3 is duidelijk de betere.

  • Het verhaal gaat pas echt los bij ongeveer Main Missie 10.

  • Dankjewel Tielo, dat je even meld dat het einde tegenvalt.
    Heel leuk voor de mensen die pas begonnen zijn met het spel en niet zoveel vrije tijd als jou hebben.

  • Gluon risico van als je reacties onder een review op internet gaat lezen.
    Niet zeiken.

  • Matie, mensen kunnen ook een sportief zijn en niet een einde neerzetten want anders lees je niks meer op het internet. Maar aan de andere kant is dit ook een mening en niet echt een spoiler per se.

  • Ben erg blij met deze game. Welverdiend cijfer!

  • Pinpunt: soms seksistisch??



    We gaan toch niet eng Amerikaans zitten doen he??

  • In Nederland is seksisme ook al een tijdje niet meer cool.

  • Seksisme is inderdaad niet cool maar de over de top manier waarop het gebeurt in MGS doet eerder aan Quentin Tarantino denken en in dat licht versterk het de vervreemding waar Kojima zo graag mee speelt in zijn anders zo realistische wereld en is het niet ongepast.

  • Tegenwoordig lopen meisjes van 14 half naakt over straat dus waar gaat dit over

  • Dat is gewoon typisch Japans, als je dat nu nog niet weet kun je bijna wel elk Japans spel zon beetje dat minpunt geven.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren