1. PlayStation VR – Vijf kleine reviews voor vijf kleine games

PlayStation VR – Vijf kleine reviews voor vijf kleine games

Samen met de PlayStation VR verschenen er genoeg games, maar niet alle games zijn even ‘groot’. Een flink deel van de launchtitels is meer een ‘vr-ervaring’ dan complete game. Daardoor zijn ze misschien niet allemaal even interessant voor een complete recensie, maar toch zeker de moeite om te bespreken. Zo weet je of je voor een klein bedrag een grote ervaring of een grote teleurstelling in huis haalt. In dit artikel bespreken we vijf games en geven op een schaal van 1 tot 5 aan in hoeverre deze games de moeite zijn.

PlayStation VR Worlds
Met PlayStation VR Worlds haal je niet één, maar gelijk vijf van dit soort ervaringen in huis. Helaas zijn niet alle ervaringen even boeiend. Ocean Descent is een vr-ervaring in de meest pure zin van het woord. In deze ‘game’ zit nauwelijks een interactief element, al betekent dat niet dat er niets aan is. Terwijl je in een duikerskooi de oceaan induikt, zwemmen om je heen allemaal vissen en andere zeedieren, waardoor het best gaaf is om lekker om je heen te kijken. Minder interessant zijn Danger Ball en VR Luge. In de eerste speel je een soort futuristisch tennis met je hoofd en in de tweede scheur je liggend op een skateboard over straten tussen druk verkeer. Beide games beweeg je volledig door met je hoofd te bewegen en laten bij gebrek aan enige opwinding of immersie weinig indruk achter, hooguit een vermoeide nek.

Pas echt interessant zijn Scavengers Odyssey en met name The London Heist. In Scavengers Odyssey verken je als alien in een klein voertuigje de ruimte. Wat begint als een zoektocht naar een artefact, loopt al snel uit op een strijd met buitenaardse insecten, waardoor er behoorlijk wat actie en verwondering in deze titel zit. Doordat je niet vliegt maar zweeft en springt van platform naar platform, is Scavengers Odyssey wel een belasting voor je evenwichtsorgaan.

De meest aangename ervaring van heel PlayStation VR Worlds is dan ook The London Heist. Met twee PlayStation Move-controllers worden de bewegingen van je handen goed vertaald naar de spelwereld, wat voor een heel realistische ervaring zorgt. Zonder dat enige gewenning nodig is pak je al gelijk met je ene hand een sigaar op, om ‘m met een aansteker in je andere hand aan te steken en als een soort Don Corleone onderuitgezakt in een pub te roken, Move-controller vlak voor je mond. Zal er vast belachelijk uitzien, maar lekker boeiend. Even later is het in een vrachtwagen zeer aantrekkelijk om aan alle ventilatieschuifjes en de autoradio te pielen, tot een schietpartij uitbreekt en je intuïtief magazijn na magazijn in je wapen schuift. Als je na een half uurtje The London Heist al uit hebt vraag je je af waarom dit in vredesnaam niet is doorontwikkeld tot een volledige game (een nieuwe The Getaway bijvoorbeeld), want samen met het ook al best uitgebreide Scavengers Odyssey verantwoordt The London Heist grotendeels de aanschaf van PlayStation VR Worlds. Maar eigenlijk had deze collectie van games gewoon als demonstratie bij elke vr-bril moeten zitten.

Until Dawn: Rush of Blood
Ben je bang voor horrorclowns, dan ga je een goede tijd tegemoet met Until Dawn: Rush of Blood. Het idee is simpel en neemt het idee van een ‘on-rails shooter’ wel heel letterlijk. Je schiet namelijk vanuit een achtbaankarretje, op rails dus. Dat begint heel onschuldig als je een beetje door een standaard spookhuis rijdt en op doelwitten schiet, maar in ware Until Dawn-stijl wordt de sfeer steeds grimmiger en verschijnen er zombies, spinnen, Wendigo’s en ja, ook clowns. Gelukkig ben je bewapend met twee Move-controllers. Het achtbaan-aspect komt slechts sporadisch uit de verf, maar het is vooral het schieten waar Until Dawn: Rush of Blood in excelleert. Het richten is behoorlijk accuraat, waardoor je niet alleen maar een beetje op goed geluk in het rond schiet en dat maakt Rush of Blood tot een behoorlijk intense ervaring. Om het af te maken zit de game ook nog vol met typische jumpscares, al voelden we ons ook een beetje vies nadat er een hele familie spinnen over ons heen wandelde. Brrr. Een oprecht geslaagde vr-ervaring dus.

Batman: Arkham VR
Een wijs man zei ooit “Wees altijd jezelf. Tenzij je Batman kunt zijn, wees dan Batman.” En dat is precies wat je doet in Batman: Arkham VR: Batman zijn. Aan het begin van de game wordt aangeraden om te gaan staan in plaats van te zitten en dan weet je dat het menens is. Als je vervolgens Batmans handschoenen aantrekt en je ook nog eens met je eigen handen de karakteristieke kap op mag zetten, krijg je daadwerkelijk het gevoel dat je Batman bent.

Helaas mag je niet knokken met bad guys of scheuren in de Batmobiel, maar los je op een soort point-and-click-achtige wijze misdaden op in Gotham City. Hiermee voorkomt de game dat je moet gaan lopen; met een enkele druk op de knop op je controller verspring je naar een andere locatie, waar je weer rond kunt kijken en met objecten interacteert. Batman is daarom ook dus niet echt een volwaardige game, maar wel een geweldige manier om vr te ervaren. Je evenwichtsorgaan krijgt het geen moment zwaar, maar wanneer je soepeltjes een Batarang van je belt grijpt en weggooit of je met een simpele polsbeweging de knoppen van een paneel op een kluis indrukt, vervaagt toch even de grens met de realiteit. Jezelf zijn is leuk, maar Batman zijn is toch ook wel heel erg gaaf.

Super Stardust Ultra VR
Super Stardust Ultra VR bevat alle content van de originele Super Stardust Ultra, aangevuld met een nieuwe modus die speciaal voor vr is bedoeld. Invasion Zone lijkt een beetje op de game Battlezone, want ook hier neem je plaats in een tank waarmee je rondscheurt terwijl je vijanden afschiet. Dat zijn er godzijdank niet zoveel als er normaal op je afkomen in Super Stardust, maar zeker in de latere levels is Invasion Zone behoorlijk intens.

Doordat je richt op vijanden door naar ze te kijken, maar ook veelvuldig gebruik moet maken van de radar vlak voor je schoot, beweeg je voortdurend met je hoofd. Maar het komt vooral door het hobbelige buitenaardse oppervlak waar je overheen rijdt dat Invasion Zone ook een onrustige vr-ervaring is die zelfs een getrainde maag behoorlijk op de proef stelt. Het is daardoor moeilijk om Super Stardust Ultra VR van harte aan te bevelen. Een leuke bijkomstigheid is echter dat ook de klassieke modus een vr-tintje krijgt. Ineens loopt het universum helemaal om je heen en zit jij midden tussen de meteorietenregen en buitenaardse binnenvallers. Dat kunnen we als fans van Super Stardust dan wel weer waarderen, maar dat maakt van Super Stardust Ultra VR nog geen aanrader.

Here They Lie
Here They Lie begint als een wonderlijke game, een beetje in de trant van games als Unfinished Swan en Rain, als je door een ogenschijnlijk verlaten wereld achter de felgekleurde geestverschijning van je ex-vriendin wandelt. Er gaan telefoons en je vindt brieven, maar verder is er weinig teken van leven in deze wereld te bespeuren. Tot de boel steeds gekker en gekker wordt, en monsters en mensen met dierenkoppen je meesleuren in een haast psychedelische trip.

Pijnlijk feit is echter dat vr verdraaid weinig toevoegt aan Here They Lie, afgezien dan van een ongelooflijk ongemakkelijk gevoel in de onderbuik. Ironisch maar waar: de meest trage en rustige game van allemaal maakt ondergetekende het misselijkst. Dat komt omdat het rondkijken met je (eigen) hoofd en lopen met de analoge sticks nét niet lekker op elkaar aansluit, en je ongemerkt al snel ‘schuin’ gaat lopen wat ontzettend onnatuurlijk is en dus je evenwichtsorgaan behoorlijk plaagt. Ook het schokkerige beeld als je stil gaat staan of juist begint te lopen, helpt niet echt. Een voordeel aan zelf rondkijken in de wereld hebben we verder niet kunnen bespeuren. Wat wél uitmuntend goed is aan Here They Lie, is het geluid. Vooral het geluid dat de monsters produceren geeft een oprecht onbehagelijk gevoel en veroorzaakt oncontroleerbare kippenvel. Dan doe je als horrorgame toch wel iets goed. We hadden Here They Lie echter liever zonder vr-bril en gewoon met alleen een headset gespeeld.

Dit artikel delen

Over de auteur

Lars Cornelis Heeft een grote liefde voor grootse virtuele avonturen. Hecht evenveel waarde aan environmental storytelling als aan lore en heeft thuis een kast vol gameboeken en comics. Steekt per saldo waarschijnlijk toch de meeste tijd in de Master League van PES.

Reacties

  • Vermaak me er prima mee met alle spellen en tenslotte en zijn geen van alle full-priced games vermaak me er zelfs meer mee dan de meeste indie titels voor de zelfde prijs…

  • Ik vind persoonlijk de games het niet waard om 300 usd neer te leggen voor de complete set.

  • Until Dawn is tot nu toe een van mijn leukte Playstation VR games !

  • VR Worlds, Untill Dawn en Batman zijn erg goed. Geen lange games, maar ook niet full-priced dus dat compenseert.

  • Hoe zit met drive club?
    Snap dat de graphics op afstand minder fraai zijn…
    Maar krijg je een soort achtbaangevoel als je keihard optrekt?

  • Driveclub VR kan je beter tot zijn recht laten komen met de PS4 pro denk. Met betere graphics zal het achtbaan gevoel waarschijnlijk toenemen.

  • Ik mis een snelheidsgevoel bij Driveclub. Dus dat achtbaangevoel blijft uit. Verder is het wel cool hoor, beetje rondkijken in een Ferrari. Eerste keer dat ik een racegame met plezier met motion bestuurde, bij gebrek aan een echt stuur.

  • PS VR World is leuk maar mega te kort gewoon elke mini game erin :(
    En Until Dawn Rush of Blood ook best wel te kort voor so een prijs :(

  • Veel korte games voor de vr idd helaas. De ervaring is desalnietemin gewoon supergaaf!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren