1. Ghost Recon: Wildlands review

Ghost Recon: Wildlands review

Openwereldgame om wild van te worden

Als Ubisoft een zoveelste openwereldgame met drop-in drop-out multiplayer uitbrengt, staat bij menig criticus het nekhaar strak overeind. Door de McDonaldisering van dit soort games zijn we Ubisofts trucje inmiddels een beetje zat. Gelukkig pakken de Fransen het met Ghost Recon: Wildlands anders aan en zetten ze plezier maken weer op de eerste plek.
Ghost Recon Wildlands

Zo krijg je in Ghost Recon: Wildlands haast ongelimiteerde vrijheid. Je wordt als elitesoldaat gedropt in het door een drugkartel overgenomen Bolivia, met als taak om deze criminele organisatie te vernietigen. Hoe je dat aanpakt, bepaal je lekker zelf. Geen overheid die zich daarmee bemoeit – jij en je unit bestaan officieel immers niet.

Licentie om te doden

Een originaliteitsprijs zal Ghost Recon: Wildlands met dit flinterdunne verhaal niet winnen, maar het is vanwege de vrijheid die je krijgt een opzet die vanaf de eerste seconde intrigeert en het minimale verhaal bovendien excuseert. Er is weinig fantasie voor nodig om je voor te stellen dat er echt speciale eenheden zijn die compleet autonoom opereren in politiek instabiele regio’s. Ghost Recon geeft je daadwerkelijk het gevoel dat jij de specialist bent die carte blanche krijgt om deze drugkartel omver te werpen. Je hebt een licentie om te doden – en te roven, te vernietigen en wat nog maar meer nodig is om je doel te bereiken. Een Ghost zijn is een smerige business, maar nog altijd beter dan het drugskartel dat zijn slachtoffers langs de autoweg opknoopt en tegenstanders laat ‘verdwijnen’ in vaten met zuur. Er zijn geen sterke dialogen nodig om het verhaal van Ghost Recon te vertellen, het is de context die je een hekel geeft aan het kartel.

Ghost Recon Wildlands

Modern guerrilla warfare

Ook tijdens die missies zelf krijg je volledige vrijheid. Is je opdracht een gevangene bevrijden? Nou, daar zit-ie, succes hè! Vanaf welke kant je de basis benadert, of je sluipend als Sam Fisher naar binnen gaat of toch gewoon schietend, eerst met een helikopter wat rondjes vliegt om de vijand uit te dunnen, of de hulp van bevriende rebellen inroept; het is aan jou. Ghost Recon: Wildlands haalt dan ook van meet af aan een hightech guerrilla in je naar boven. Enerzijds leer je vlug te vertrouwen op technische snufjes als je drone, waarmee je gemakkelijk het terrein verkent en vijanden spot, anderzijds adopteer je guerrillatactieken zoals snel, geruisloos en vooral dodelijk toe te slaan en het leggen van hinderlagen. Je staat immers met zijn vieren tegenover een machtig drugskartel en zijn corrupte bondgenoten: je moet íets.

Hoewel Ghost Recon duidelijk ontwikkeld is met de gedachte om ‘m met vier man coöperatief te spelen, is de game ook prima in je eentje te spelen en de drie computergestuurde kompanen die je dan vergezellen blijken ook verrassend capabel. Het is ons meerdere keren gelukt om een hele outpost uit te kammen door simpelweg ons team via een drone in de lucht aanwijzingen te geven. En ben je het even zat, stuur dan je team al schietend een dorpje in. Je teamgenoten blijken redelijk zelfredzaam en houden het verrassend lang vol zonder dat je je ermee hoeft te bemoeien.

Ghost Recon Wildlands

Ook valt op hoe mooi Bolivia is vormgegeven. We hebben geen idee of het geografisch gezien allemaal klopt – ondergetekende is er nog nooit geweest – maar als toneel voor Ghost Recon slaagt het met vlag en wimpel. De tientallen vierkanten kilometers zijn ontzettend divers, met gebergtes, jungles, meren en zoutvlaktes. En door de uitgestrektheid wekt Bolivia inderdaad de illusie een wetteloze vrijhaven te zijn, een Zuid-Amerikaans wildwesten waar drugskartels inderdaad de touwtjes gemakkelijk in handen kunnen krijgen, maar waar jij als saboteur ook even gemakkelijk kunt toeslaan als weer verdwijnen. Wel oogt de wereld wat leeg. Zelfs in de grotere woonkernen loopt er geen kip over straat – maar dat kan natuurlijk ook door toedoen van het kartel zijn.

Als alles dan goed gaat, wekt Ghost Recon: Wildlands ook een héérlijk gevoel op. Al het goede van games als Assassin’s Creed, Metal Gear Solid 5 en Rainbow Six komt dan samen tot één geheel. Vanaf een hoge berg scout je het kartelbolwerk in een dal met je drone. Je spot de vijand, stuurt je teamgenoten de basis binnen terwijl jij met je sniper dekking geeft. Vanuit hun locatie hebben zij zicht op drie doelwitten, die ze perfect synchroon uitschakelen terwijl jij gelijktijdig die sluipschutter in de wachttoren van extra ventilatie in zijn schedel voorziet. Ongezien bevrijd je de gevangene, die je snel in een voertuig dirigeert en wegrijdt. Schoon erin en eruit. Missie? Geslaagd. Gevoel? Onbeschrijfelijk.

Ghost Recon Wildlands

Sleur

Toch ontstaat er na verloop van tijd een bepaalde sleur. Missies worden routine. De meeste bestaan uit het aanvallen dan wel infiltreren van een kartelbolwerk, om aldaar ofwel iemand te ondervragen, ofwel iemand te bevrijden, ofwel intel te stelen. Heel veel meer smaakjes kent Ghost Recon niet en dat is doodzonde. Binnen een mum van tijd maak je van de hierboven omschreven werkwijze een standaardprocedure. Spot vijanden, schakel de snipers uit, sluip naar binnen, bereik je doelwit en ren weer schietend naar buiten. Volgende! Met die standaardtactiek kom je gerust de hele game door.

Dan begint ook de hardnekkige Ubisoft-sjabloon zichtbaar te worden dat is geen goed iets. De map ligt bijvoorbeeld bezaaid met icoontjes, waarvan het merendeel simpelweg niet boeit. De extra skillpunten? De wapens? De supplies, die je op Metal Gear Solid-achtige wijze moet stelen voor upgrades? Boeiend. Zodra je een sniper hebt en je drone een beetje hebt geüpgraded, heb je alles wat je speciale-eenheidhartje begeert. Skillpunten verdienen door medailles van de vijand te stelen (lees: gewoon een collectible dus) doorbreekt bovendien op een hele harde manier de verder vrij realistische ervaring. Bovendien is zo’n goedkope collectible natuurlijk een hele luie oplossing om je rond te laten rijden. Zonde en vooral onnodig.

Ghost Recon Wildlands

Dan de handeling van voertuigen. Nu verwachten we geen Arma. Ghost Recon is een toegankelijke game en voertuigen zijn essentieel om de gigantische omgeving te doorkruizen. Dat voor de voertuigen geen hele realistische handeling is gekozen is daarom begrijpelijk, maar auto’s en motors dweilen te veel (wat die páár afwisselende missies waarin je iemand achtervolgt onnodig lastig maakt) en de besturing van de helikopter is zó versimpeld (stuurt hetzelfde als een auto) dat het juist weer heel lastig is om precies te richten, waardoor de gatling guns aan weerszijde van je Black Hawk toch vooral voor de sier zijn. Ride of the Valkyries hoef je dus niet op je platenspeler te leggen, want Apocalypse Now-achtige entrees zijn helaas praktisch onuitvoerbaar.

Ghost Recon: Wildlands is dus niet perfect en dat komt toch echt helaas door die typische Ubisoft-trekjes. Desondanks is dit wel een van de leukste games van de afgelopen jaren uit Ubisofts stal, eentje die echt iets anders en fris doet. De eenvoudige opzet en ultieme vrijheid maken de game bovendien toegankelijker dan bijvoorbeeld The Division. Heb je er altijd al van gedroomd om als speciale eenheid een drugskartel omver te werpen? Of zoek je gewoon een game waarmee je met drie vrienden lekker een potje tactisch kunt knallen? Dan is Ghost Recon: Wildlands de game voor jou.

Ghost Recon: Wildlands is beschikbaar voor pc, Xbox One en PS4. Voor deze recensie speelden we op de PS4.

Conclusie en beoordeling

Ghost Recon: Wildlands

Tijdens de hoogtepunten van Ghost Recon: Wildlands complimenteren de open wereld en de tactische gameplay die bij de serie hoort elkaar harmonieus. Op een berg door je verrekijker naar een basis loeren en samen met je kameraden plannetjes smeden geeft echt een geweldige kick, helemaal als jouw plannetje daarna perfect wordt uitgevoerd en je weer een stap dichterbij de ondergang van het drugskartel bent. Tijdens zijn dieptepunten is Ghost Recon: Wildlands echter toch weer de zoveelste game volgens Ubisofts zelfgeschapen openwereldstandaard, met herhaaldelijke missies en potsierlijke collectibles. Gelukkig voeren de hoogtepunten de boventoon.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Capabele teamgenoten
  • Prachtige omgeving
  • Totale vrijheid
  • Minpunten
  • Stomme collectibles
  • Twijfelachtige besturing van voertuigen
  • Eentonige missiestructuur

Dit artikel delen

Over de auteur

Lars Cornelis Heeft een grote liefde voor grootse virtuele avonturen. Hecht evenveel waarde aan environmental storytelling als aan lore en heeft thuis een kast vol gameboeken en comics. Steekt per saldo waarschijnlijk toch de meeste tijd in de Master League van PES.

Reacties

  • Lijkt me een toffe game dit, al is het wel jammer dat Ubi haar immersie-brekende stempel dus weer op het spel gedrukt heeft. Wanneer laten zij hun eeuwige game-structuur eens een keer varen. Niet ieder spel hoeft collectibles, checkpoints en filler side-missions te hebben. Neem een voorbeeld aan the Witcher 3 wat dat betreft, doe verdomme eens moeite.

  • Met je eens. Dat het een Ubisoft spel is is een nadeel helaas.

  • Ik sla standaard games over van Ubischoft. Ik hoop echt dat ze overgenomen worden en dan per direct de deuren worden gesloten.

  • Het is gewoon AC allover again. Repetitie en stomme vlaggetjes pakken. Laat maar, de beta ging me al vervelen na een half uurtje.

  • Wildlands vergelijken met AC is natuurlijk te belachelijk voor woorden. Dat je niet van het genre houdt, prima maar kom niet met van die domme argumenten aan. Dit is gewoon haten om te haten.

  • Valt mee hoe belachelijk die vergelijking is. Ubisoft gebruikt duidelijk in veel games dezelfde opzet. In Ghost Recon laten ze die gelukkig deels varen.

  • @Breadmanz, de standaard missies die je nodig hebt om je target te vinden in AC, is hetzelfde als interrogate de target voor meer info bij GR;WL. En het nadeel is vooral de, doe dit eerst en dan kun je bij de badguy komen, steeds weer opnieuw. Dat is wat de reviewer ook aanhaald….
    Dus voor mensen beschuldigen van domme argumenten, eerst zelf met een goed argument komen ipv het al direct op smaak aan te laten komen.

  • Iedereen moet lekker vinden wat hij/zij vindt alleen ik vind de vergelijking gewoon krom. Ook als er wat game-mechanics hetzelfde zijn. Ik ken de AC serie zelf heel slecht, niet echt mijn ding dus ik kan daar niks over zeggen.



    Daarnaast is het wel zeker een ding van smaak aangezien je zelf aangeeft er bij de Beta al na een half uur mee klaar te zijn. Prima toch? Dan is het je game gewoon niet. Dat heeft niks met de kwaliteit van de game te maken.

  • Er is ook niks mis de opzet van Ubisoft games. Het is misschien je ding niet maar het is in ieder geval geen feit dat de opzet slecht is.

  • De Ubisoft opzet is wel snel uitgeput van content.
    Ik heb veel Ubisoft games gespeeld, AC, Division, Watch Dogs, Ghost Recon: Advance Warfighter, Splinter Cell. En iedere keer heb ik het gevoel dat ik hetzelfde spel speel, maar dan in een ander jasje. Er zit zo weinig variatie in gameplay onderling tussen de games, dat het daardoor voor mij als repetitief kan worden beschouwd. En dat komt vooral door de 'open wereld' die ze maken. Blijkbaar kunnen ze geen content meer verzinnen dat het repetitieve een beetje wegvalt en dat de 'levende' wereld niets meer is dan copy-paste werk op verschillende locaties.

  • Ik speel ook heel veel Ubisoft games als Far Cry primal speel heb ik echt niet gevoel dat Far Cry 4 of assassin's creed aan het spelen ben. Als ik watch dogs 2 speel ikheb echt totaal niet het gevoel ghost recon, Far Cry of assassin's creed aan spelen ben. Nee al deze games hebben gewoon een eigen smoel.

  • Ik ben het wel met je eens dat de diversiteit soms ver te zoeken is alleen op een of andere manier weten ze (voor mij iig) de gameplay zo in elkaar te steken dat het vaak wel verslavend lekker wegspeelt.



    Voor mij is Ubisoft dat bedrijf die gewoon standaard vermakelijke games maakt maar nooit geniale toppers. Zie het een beetje als de transformer films, enorme schijtfilms maar stiekem wel leuk om te kijken.

  • Er is niet veel mis in Ubisoft games en ze hebben hun eigen smoel. Helaas gebruiken ze vaak hetzelfde concept. Als je dit concept geweldig vind , sta je in je goed recht.



    Helaas hebben ook mensen zoals mijzelf , aardig wat Ubisoft games gespeeld. Opgegeven moment ben je aan het spelen en kijk je op de map. Doe je leuk wat missies , maar al snel heb je het gevoel. *sigh* Dit is net als andere Ubisoft games , missies zonder enige doel en het spel eentonig en het helpt ook niet met copy-paste missions.



    Maargoed , ik vond de oudere Ghost recons ook veel leuker ;).

  • Dan moet je ook geen GTA spelen. Ik vind een farcry systeem zeker geen minpunt. Ik zoek graag naar collectibles en sidequests. Anders ben je zo uitgespeeld met die free roam games.

  • begin dan maar en laat zien dat jij het beter kan

  • Wat een k*treactie @juancamilo.michiels. Nee ik kan het niet beter. Net als dat ik in een restaurant soms ook kritiek heb op mijn eten, wil nog niet zeggen dat ik het gerecht zelf beter kan maken. Maar ik heb het wel elders beter gegeten. Wat dus betekend dat het beter kan, maar soms gewoon niet gebeurt.



    En nou terug naar je hok en iets slims bedenken voor je post. Tjonge jonge jonge.

  • Zeer terecht cijfer. Ubisoft heeft wederom een geweldige spel uitgebracht.

  • Het zal ook eens leuk zijn dat Ubisoft een spel zou uitbrengen wat geen bugs en glitches zou hebben. Want deze game zit weer vol met glitches en bugs. Maar daar hoor je niet over

  • "Wederom een geweldig spel…"



    Hahaha

  • Shout out 4 kaassouflee :) Helemaal met je eens :)

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren