1. Crash Bandicoot N. Sane Trilogy Review – Ouderwets genieten

Crash Bandicoot N. Sane Trilogy Review – Ouderwets genieten

Als gamers kennen we het verzamelvirus maar al te goed. De drang om alles te verzamelen in een level en net voor het eind erachter komen dat je ergens een stom muntje hebt laten liggen. Dat stemmetje in je hoofd dat je zachtjes influistert wel alles te vangen/zoeken/opsporen of iets vergelijkbaars. In Crash Bandicoot N. Sane Trilogy maakt dat stemmetje overuren, want er zijn legio aan collectibles. Er is Wumpa fruit waarvan je bij 100 stuks extra levens krijgt, tokens om geheime levels mee vrij te spelen, kistjes zodat je edelstenen krijgt en relikwieën. Genoeg zodat de verzamelaar in je zichzelf helemaal kan verliezen.

Stappen vooruit
De N. Sane Trilogy, geremastered door Vicarious Visions, bestaat uit Crash Bandicoot, Crash Bandicoot 2: Cortex Strikes Back en Crash Bandicoot 3: Warped. De games hebben een flinke grafische oppoetsbeurt gekregen. Kleuren zijn scherp en levendig, waardoor jungles weelderiger dan ooit zijn en water- en vuur-effecten schitteren als nooit tevoren. Het lijkt haast alsof er een filter in de vorm van een warme gloed over het scherm gaat. Je krijgt het gevoel naar een levende wereld te kijken in plaats van een statisch iets.

Dit levendige gevoel wordt alleen maar versterkt door de catchy soundtrack. De xylofoon en drum maken overuren en weten de jungle sfeer vanaf het eerste moment goed neer te zetten. Niet alleen in de jungle weet de muziek je te pakken. In donkere tempels boezemt de soundtrack angst in door gebruik van hoge korte tonen. Dit alles zorgt ervoor dat de N. Sane Trilogy overkomt als een heuse 3D-versie van een animatiefilm uit de stal van Pixar of Dreamworks.

Het is bewonderingswaardig om te zien hoe goed de ontwikkelaars naar het origineel hebben gekeken. Vicarious Visions heeft namelijk geen enkel stukje code van het origineel gebruikt. Vijanden patrouilleren op exact dezelfde wijze en de manier waarop de camera alles in beeld brengt komt akelig in de buurt van het origineel. Voor Crash-veteranen druipt de nostalgie er dan ook vanaf, maar een likje verf is niet het enige nieuwe. Zo is Coco Bandicoot, het zusje van Crash, speelbaar in het merendeel van de levels uit Crash 1 en 2. Iets dat voorheen alleen mogelijk was in het derde deel.

Geen kinderlijke game
Ook de animaties zijn op de schop gegaan. Bevindt Crash zich in een ijzige omgeving en staat hij te lang stil? Dan begint hij te beven en mocht hij zich vervelen dan pakt Crash een jojo of spint hij een stuk fruit op zijn vinger. De animaties lijken rechtstreeks uit de Looney Tunes te komen en dragen bij aan het levendige gevoel. Crash tovert de meest gekke bekken op zijn smoel, waardoor het plezier van het scherm afspat.

Dit plezierige uiterlijk doet wellicht vermoeden dat de verzameling alleen simpel vermaak biedt en dus eenvoudig is, maar daar is niets van waar. De platformers bieden uitdaging. Sprongen moeten precies zijn en de verzamelvoorwerpen liggen niet altijd voor het oprapen. Ook sommige vijanden weten het je lastig te maken. Die uitdaging is tof en is iets wat je in hedendaagse 3D platformers niet altijd ziet. Nadeel is wel dat het eerste deel soms onmogelijke platform stukken heeft. Dit komt niet zozeer door de manier waarop de game destijds ontwikkeld is, maar door het springmechanisme wat nu gebruikt wordt.



Deze mechaniek is afkomstig uit Crash 3 en wordt toegepast in alle drie de games. Geen groot probleem zou je denken, maar als de levels uit het eerste en tweede deel destijds ontworpen zijn met een andere springmechaniek in gedachten, dan ga je dat wel merken. In het tweede deel ervaar je hier vrijwel geen hinder van, omdat sprongen niet uiterst precies hoeven te zijn, in tegenstelling tot het eerste deel. Met name het feit dat je momentum moet opbouwen door snelheid te behouden zorgt voor moeite. Dit was in het origineel niet het geval, want toen kon je vanuit stilstand net zo ver springen als rennend. Zodoende had je een moment van rust om de volgende lastige sprong te maken. Nu moet je in een keer door en dat zorgt voor frustratie. De N. Sane Trilogy probeert hier wel wat aan te doen door bijvoorbeeld extra checkpoints in te bouwen als de speler vaker doodgaat en ook kun je meer klappen incasseren naarmate je aantal levens afneemt. Dit lost het probleem niet op, maar maakt het wel iets draaglijker.

Balans van speelstijlen
Dit betekent nu niet ineens dat de Trilogy enkel frustratie of uitdaging biedt. Beide elementen gecombineerd met een flinke dosis fun weten juist het beste in de remaster naar boven te halen. Op de momenten dat die balans gehaald wordt zijn de games op zijn best. Deze momenten komen zoals gezegd minder vaak voor in Crash 1 en dat komt niet alleen door het springmechanisme. Ook de vaardigheden van Crash zelf zijn minder. Zo kun je vanaf Cortex Strikes Back schuiven, kruipen en meer, waardoor de platformelementen gevarieerder zijn. De twee latere delen bieden de speler meer mogelijkheden, waardoor ze leuker en langer interessant blijven om te spelen. Voordeel is ook dat Cortex Strikes Back en Warped niet iets als het belachelijk moeilijke High Road-level hebben. Wat een crime is dat level!

Het is gelukkig niet zo dat elk level het op je gemunt heeft. Het merendeel van de N. Sane Trilogy geeft je een prima uitdaging, waardoor je niet door de game walst, maar daadwerkelijk goed moet opletten in wat je doet. Natuurlijk zal je in sommige levels sneller kistjes kapotslaan of wegrennen van keien als een echte Indiana Jones. Op andere momenten manoeuvreer je met uiterste precisie tussen een veld van ontploffende kistjes.

Deze diversiteit zorgt ervoor dat je niet constant de aandacht erbij hoeft te houden en geeft je rust na de ietwat uitdagendere levels. Met name in Warped is deze balans goed te vinden door flink wat verschillen in levels te hebben. Van voortbewegen op motoren en vliegtuigen of met behulp van een scubaset onderwater te werk gaat. Leuk en afwisselend, waardoor je niet snel raakt uitgekeken op de platformlevels. Dat is namelijk de kern van deze remaster.



Crash Bandicoot N. Sane Trilogy is nu beschikbaar op PlayStation 4.

Conclusie en beoordeling

None

Voor fans van iconen uit de jaren 90 is het fantastisch Crash terug te zien. De N. Sane Trilogy weet het origineel met respect te behandelen en voegt op kleine punten verbeteringen toe waar deze nodig waren. Het eerste deel mag dan snoei- en snoeimoeilijk zijn, de andere twee delen zijn reden genoeg om de trilogie in huis te halen en jezelf met de PlayStation 4 als tijdmachine twintig jaar terug de tijd in de wanen.
7,5
Score
75
Score: 75
  • Pluspunten
  • Fantastische remaster met respect voor het origineel
  • Catchy soundtrack
  • Lijkt bij tijd en wijle op een Pixar-film in gamevorm
  • Minpunten
  • Crash 1 komt niet even goed uit de verf

Dit artikel delen

Over de auteur

Wes Rijckaert Fan van games. In vrijwel elke vorm dan ook. Enorme zwakte voor alles wat zijn eigen naam kan uitspreken.

Reacties

  • Waarom zo laag? Het enigste minpunt is dat Crash 1 verouderd is. Ik vind de trilogy geweldig en zal me de komende 2 weken nog wel vermaken met alledrie de games op platinum zetten.

  • Waar maak je je zo druk om? Wat maakt het nou uit dat een game een 7,5, een 7+, een 8, een 8+, een 8,5 of wat dan ook krijgt? De ene recensent geeft een ander cijfer dan weer iemand anders.
    Uiteindelijk gaat het erom dat je er zelf van kan genieten. Ook ik vermaak me er prima mee. :-)

  • Zo bedoelde ik het helemaal niet, ik vroeg me gewoon af hoe er op de 7,5 gekomen is. Na het lezen van de review en het zien van de min en pluspunten leek de 7,5 me laag. Ik maak me er ook absoluut niet druk om en het was ook niet als commentaar op de reviewer bedoeld hoor

  • Het blijft een remaster Roberto, als ik een klein beetje overdrijf zouden die van mij sowieso nooit hoger dan een 8 kunnen krijgen puur en alleen wegens een gebrek aan creativiteit.

  • Ik snap wat je bedoelt Extace, maar als er echt moeite in gestoken is (zoals in dit geval), dan vind ik dat die vlieger niet opgaat (mening).

  • Het grote probleem is wat mij betreft dat de huidige generatie gamers lijken te denken dat een cijfer tussen de 7-8 betekent dat een game niet goed zou zijn. Dit komt vooral omdat reviewers tegenwoordig met 9's strooien of het niets is.



  • Inderdaad. Ook is het zo dat veel mensen tegenwoordig uit gaan van bv. 1 review, wat natuurlijk nergens op slaat.
    Deze game scoort bv. een 8.1 gemiddeld op Meta (ook dat zegt niet alles, maar goed), wat gewoon een goede score is.



    Mensen moeten soms eens wat verder kijken dan dat hun neus langs is. :)

  • @Extace



    Klopt niet zo zeer hoor…tot nu toe 103 games die op metacritic boven de 80/100 staan voor 2017, waarvan de helft een onbekende titel is of ports. Dus laat ik schatten dat 25 vrij grote games boven de 8 staan.
    En tegenwoordig kijken veel meer mensen ook naar user reviews.
    Dit zeg ik onder anderen omdat ik zelf 17 ben. :3



    Het scoort ook effe een 9 vanuit de userreviews op Meta, mede dankzij een 0 die het gaf om dat volgende reden: Omdat de game op 30fps draait en geen 4K heeft, en het in de 21ste eeuw niet kan.

  • het ging me meer om het feit dat de min en pluspunten niet helemaal overeenkomen met het punt. ik vind een 7,5 een harstikke mooi cijfer voor een game. hadden er nou zwaardere of meer minpunten gestaan had het wat meer overeengekomen.



    nogmaals ik heb er totaal geen problemen mee dat Michel de game een 7,5 heeft gegeven en vind dat ook absoluut geen slecht cijfer. ik vind alleen de recensie en min en pluspunten niet helemaal overeenkomen met het punt.

  • @Larafin,



    Wat klopt er dan niet aan mijn statement? Metacritic is een gemiddelde van verschillende scores… als het gemiddeld dus een 8 krijgt betekent dit dat game naar aller waarschijnlijkheid ook een hoop 9s heeft gekregen.



    Verder moet iedereen zelf weten waar hij/zij z'n informatie vandaan haalt maar je eigen blindstaren op een score van een game op meta of welke website dan ook is naar mijn mening kortzichtig te noemen.
    Wat de relevantie van jouw leeftijd is snap ik ook niet helemaal overigens.



    Het feit dat een remaster van een dermate oude game op 30FPS draait vind ik zeker een terecht kritiek punt en is voor mij ook al reden genoeg om deze trilogie nooit een cijfer boven de 8 te geven. 4k Zou naar mijn mening een leuke feature zijn maar totaal niet van groot belang.



    Anywho, ieder z'n mening en ik denk dat dit gewoon prima remasters zijn waaraan je vooral een hoop lol gaat beleven als je hier nostalgie voor hebt.



  • Eens Roberto! :)

  • Ik heb Crash Bandicoot sinds vrijdag, heb het hiervoor nooit gespeeld, dus voor mij is het een compleet nieuwe game, en als platformgame- liefhebber ben ik echt aan het genieten, ik vind Crash Bandicoot er grafisch geweldig uitzien, en de Looney Tunes humor vind ik Super! De cijfers bij de reviews vind ik niet zo belangrijk, het gaat meer om de beleving.

  • Leuk om te zien dat ook nieuwkomers het leuk vinden.
    Dit lijkt me echt zon remaster die veel mensen afschrikt vanwege de moeilijkheidsgraad (maar daardoor ook juist mensen trekt).



    En janken om een cijfertje die een reviewer geeft is dom.

  • Check Kaas zijn streams dan snap je waarom.

  • Whaha ja crash 1 is tergend verouderd deel 2 ook. Deel 3 is nog te doen.

  • Gotsamme!

  • Verouderd slaat nergens op, in wat voor opzicht dan? Wat ik verouderd noem is Super Mario Bros deel 1 ofzo.

  • Deze game krijgt om menig andere site gewoon een 8,5 of een 9. Verdient deze remaster ook. Geweldige nostalgie dit. En gameplay blijft gewoon tijdloos. Blijkbaar omdat deel 1 te moeilijk is krijgt het maar een 7,5. Beetje onterecht. Eigenlijk zou iemand deze recensie moeten doen, die ook de game intensief op de psx heeft gespeeld in de jaren 90.

  • Ben het niet met je eens dat de gameplay tijdloos is. Ziet er in deze remake weer prachtig uit, en de nostalgische waarde is zeker aanwezig. Maar het is wel wat verouderd. In bijna alles wat ik lees word ik bevestigd in mijn keuze om het wat Crash betreft lekker te houden bij die mooie herinnering.

  • Moeilijkheid is geen enkel probleem. Maar wel als je dood gaat in de game door verouderde gameplay. Bijvoorbeeld als je op een platform staat en ne schuift net een stukje naar voren. En gaat daardoor dood. Dkc ga je ook vaak dood alleen ligt dat aan jezelf en niet aan de game.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren