1. Middle-Earth: Shadow of War review - Stapt over zijn eigen schaduw heen

Middle-Earth: Shadow of War review - Stapt over zijn eigen schaduw heen

Uitgerekend in het jaar dat Ubisoft zichzelf verslikte met Assassin’s Creed Unity brachten Warner Bros. en Monolith een titel op de markt die beter bleek dan zijn inspiratie: Shadow of Mordor. Logisch dat het niet bij die ene game blijft, maar Monolith rust niet op zijn lauweren. Met Shadow of War is het tijd om definitief uit de schaduw te stappen van de concurrentie.

Nieuwe ring, nieuwe problemen
Middle-Earth: Shadow of War gaat verder waar Shadow of Mordor ophield. Sauron is door Talion en Celebrimbor teruggedrongen maar natuurlijk nog niet verslagen. Celebrimbor smeedt op Mt. Doom daarom een nieuwe Ring, waarmee het onsterfelijke duo Mordor hoopt te bevrijden uit Saurons tirannieke greep. Het duurt echter niet lang voordat allerlei ander gespuis ook op deze macht loert en voor je het weet is dus weer heel Mordor in de ban van de Ring.

Monolith Productions heeft het roer niet radicaal omgegooid en dat was ook nergens voor nodig – Shadow of Mordor was niet voor niets dé sleeperhit van 2014. Zodra we voet zetten in Minas Ithil om de laatste stad van de Gondorianen te verdedigen tegen een aanval van Saurons orcs, voelt Shadow of War dan ook extreem vertrouwd. Met Talions zwaard en Celebrimbors boog hakken en schieten we ons soepeltjes door de hordes orcs. Omdat de laatste Batman-game ook alweer van twee jaar terug dateert waren we even vergeten hoe heerlijk vloeiend dit vechtsysteem is. Gelukkig zijn we het ritmisch uithalen, counteren en ontwijken nog niet verleerd.

Toch is Shadow of War niet simpelweg ‘meer van hetzelfde’. Monolith is er goed in geslaagd veel meer te doen met de bestaande gameplaymechanieken. Vooral het Nemesis-systeem is goed onder handen genomen en voelt nu veel zinniger. Hoe leuk het ook is om een beetje met de orcs te sollen en ze tegen elkaar op te zetten, op de lange termijn heeft het in Shadow of Mordor weinig zin om eindeloos orcs te onderwerpen. Heel anders is dat in Shadow of War als je eenmaal de tweede akte van de game bereikt.

Orcémon
In de titulaire schaduw van de oorlog richten Talion en Celebrimbor namelijk hun eigen leger op om de strijd aan te gaan met Sauron. Door orcs te domineren, rekruteer je ze meteen voor jouw leger. Daarna kun je van alles met ze doen. Je kunt een orc tot bodyguard benoemen die je vervolgens op ieder moment kunt inschakelen tijdens gevechten, maar je kunt ze ook op vijandige orcs afsturen, of het leger van de vijand laten infiltreren. Ineens maken alle sterktes en zwaktes van alle orcs veel meer uit.

Stel je bijvoorbeeld eens voor dat je het fort van de vijand wilt aanvallen, maar één van de verdedigende Captains is een immens sterke orc met wel vier bodyguards. Wat nu als een aantal van die bodyguards eigenlijk spionnen van jou zijn? En wat nu als de kapitein in kwestie kwetsbaar is tegen aanvallen van pijl en boog en één van jouw spionnen geheel toevallig gewapend is met een kruisboog? Kijkt die Captain even lelijk op zijn neus als hij in de rug wordt geschoten. Nog lelijker dan normaal, bedoelen we dan.

Orcs zijn echter onbetrouwbaar en dus gebeurt het ook nog weleens dat zij jou verraden. Soms ook in het heetst van de strijd. Bovendien kan het gebeuren dat je tijdens een Siege missie opeens bestookt wordt met gif. Dikke pech als jouw zorgvuldig uitgekozen spionnen nou juist slecht tegen gif kunnen. Omdat alle orcs willekeurig gegenereerd worden, is er bovendien geen perfecte, voorbedachte strategie: die moet je helemaal zelf uitdokteren. Dat maakt het Nemesis-systeem leuk en uitdagend en zorgt ervoor dat het bovendien veel meer nut heeft om je te verdiepen in je leger. Als een soort lelijke, groene, kwijlende Pokémon kun je ze gericht rekruteren of de zwakste schakels zelfs bewust elimineren. Er is immers altijd een grotere orc. Wie echt sinister is, levelt de nutteloze orcs eerst op zodat je sterkere wapens krijgt wanneer je ze vermoord.

Alles is te koop
Tijdens de eerste drie aktes van de game – zeg maar gewoon het verhalende gedeelte van Shadow of War – vergeet Monolith echter je te begeleiden in het onderhouden van je leger. Nadat je het verhaal hebt uitgespeeld, schotelt de game als een soort endgame-content je nog een lading Sieges voor. Omdat je echter in elke regio een apart leger opricht, zijn de eerste legers die je in het begin van de game hebt samengesteld inmiddels behoorlijk achtergesteld op gebied van levels en upgrades. Eindeloos grinden om dat in te halen is de meest voor de hand liggende manier om je leger op orde te krijgen. Wie daar geen zin in heeft kan ook nog grijpen naar de Loot Chests die tegen microtransacties verkrijgbaar zijn, of met een beetje een rare nasmaak besluiten dat Shadow of War eigenlijk al afgelopen is.

Want de endgame wordt niet geïntroduceerd zoals endgame normaliter wordt geïntroduceerd. Er zijn geen credits die aangeven dat het verhaal echt afgesloten is, maar je wordt ook niet echt meer in tussenfilmpjes door andere personages begeleid. Het mag dus duidelijk zijn dat er tussen akte drie en vier een duidelijke grens loopt, maar Monolith snijdt zichzelf in de vingers door die grens niet goed zichtbaar te maken. Akte vier zou er voor de fans moeten zijn die nog eens goed aan de slag willen met hun Orcémon, met een aanzienlijk hogere moeilijkheidsgraad. Nu laat Monolith veel spelers in het ongewisse en creëert daarmee bewust dan wel onbewust te veel de schijn dat het spelers naar de microtransacties wilt jagen.

Grote stap voorwaarts
Het is doodzonde dat Middle-Earth: Shadow of War nu zo wordt overschaduwd door deze blunder aan het einde van de game, want daardoor wordt haast vergeten wat voor kolossale stappen er verder zijn gezet ten opzichte van het vorige deel. De omgevingen zijn bijvoorbeeld oneindig veel fraaier en verzorgder. De belegerde stad Minas Ithil ademt een hele andere sfeer dan het rijk beboste Núrnen, terwijl een omgeving als Gorgoroth weer exact die met lava overstroomde locaties biedt die je verwacht van Mordor. Bovendien biedt de game belachelijk veel content buiten het Nemesis-systeem. De verschillende omgevingen liggen bezaaid met collectables en er zijn verschillende opdrachtgevers met elk hun eigen verhaallijn om te volgen. Waar de vorige game soms een tikkeltje kaal en kort aanvoelt, kun je dat van Shadow of War geen moment zeggen.

In deze nieuw verkende wateren laat Shadow of War nog wel een enkele kans liggen. Net als bijvoorbeeld Assassin’s Creed heeft Shadow of War moeite om iets te doen dat buiten het standaard stramien valt. Een gevecht met een Balrog zou misschien wel het epische hoogtepunt moeten zijn in een Middle-Earth-game, maar voelt door de besturing van de Drake waarop je rondvliegt klungelig en beperkt.


Ook het stemmenwerk is erg wisselend. Vooral de dialogen van de andere Gondoriaanse soldaten zijn af en toe haast lachwekkend. Raar, want Talion en Celebrimbor (Troy Baker en Alastair Duncan) zijn geweldig om naar te luisteren en ook de verschillende orcs zijn verrassend goed ingesproken – als de willekeurig gegenereerde Bagga Shaman je voor de zoveelste keer vermoord én je in je gezicht uitlacht, wil je nog maar één ding. Eindelijk zijn schedel inslaan voelt dan ook bevredigender dan het verslaan van menig zorgvuldig uitgeschreven eindbaas in een andere game. Het is knap dat Monolith die automatisch gegenereerde orcs zoveel persoonlijkheid meegeeft dat ze inderdaad je Nemesis kunnen worden.

De kleine smetjes van Shadow of War zijn dan ook makkelijk vergeven wanneer je weer een nieuw gebied mag verkennen, een sterke orc eindelijk verslaat of tijdens een grote veldslag ziet hoe jouw spionnen op precies het juiste moment de strijd doen kantelen. Monolith wou met Middle-Earth: Shadow of War zijn vorige succes overtreffen en doet dat ook met vlag en wimpel. Tot aan die laatste akte dan tenminste.

Middle-Earth: Shadow of War is sinds 10 oktober beschikbaar voor pc, Xbox One en PlayStation 4. Voor deze recensie is gespeeld op een PS4 Pro.

fps shadow of war

Conclusie en beoordeling

De eerste drie aktes van Shadow of War zijn simpelweg om van te genieten. Shadow of War doet alles wat zijn voorganger al zo goed maakt, maar dan aanzienlijk beter. Met het ogenschijnlijk simpele vechtsysteem kan de geoefende speler weer tientallen hit streaks aan elkaar rijgen en zo zelfs veel sterkere vijanden verslaan. Er zit meer verhaal in Shadow of War en vooral de bezochte locaties zijn een stuk interessanter. De kers op de taart is het veel beter uitgewerkte Nemesis-systeem, dat nu dieper in de game verworteld zit. Helaas snijdt ontwikkelaar Monolith zichzelf genadeloos in de vingers met de onhandig geïntroduceerde vierde akte, waardoor je na het uitspelen van Shadow of War je toch een beetje afvraagt wat je nou precies nog moet.
8,5
Score
85
Score: 85
  • Pluspunten
  • Automatisch gegenereerde orcs voelen niet generiek
  • Nemesis-systeem bijzonder goed uitgevoerd
  • Heerlijk vloeiend vechtsysteem
  • Minpunten
  • Wisselende kwaliteit stemacteurs
  • Niet alle mechanieken even goed uitgewerkt
  • Vierde akte slaat de plank mis

Dit artikel delen

Over de auteur

Lars Cornelis Heeft een grote liefde voor grootse virtuele avonturen. Hecht evenveel waarde aan environmental storytelling als aan lore en heeft thuis een kast vol gameboeken en comics. Steekt per saldo waarschijnlijk toch de meeste tijd in de Master League van PES.

Reacties

  • Ik stopte met lezen nadat je vond dat shadow of mordor beter was dan unity… Zelfs ik, een ubischoft praktijken hater vind dat unity veel beter is (nare smaak in mijn mond nu)..



    Shadow of war had alle fouten die eerdere ass creed games (en dan heb ik het over de ps3) hadden. Van het vast zitten terwijl je aan het free runnen was naar richtingen waar je niet eens heen wilde gaan. Om nog maar te zwijgen over de lege dode wereld die shadow of mordor heette.

  • Een erg terecht cijfer. Had wel liever gezien dat de gfx een stuk mooier waren dan die van shadow of war nu is het maar net iets beter ( standaard ps4)



    Shelob als chick nog steeds lore verkrachtend maar hoe ze er uit ziet is niks mis mee.

  • Minas Ithil. Ha!



    Werd je trouwens ook zo getriggerd toen een ork vroeg wanneer hij kon rusten?

  • + Shadow of Mordor gameplay



    - verhaal trekt op niks
    - onlogische diversiteit (hoge functies worden in Middle Earth op plaatsen zoals Gondor bekleed door witte mannen). Voor alle duidelijkheid: niet racistisch bedoelt! Fin in Star Wars is geweldig.
    - seksisme (Shelob, de spin die Frodo neer prikt, is een schaars geklede gothic-vrouw)
    - textures zijn van een erbarmelijke kwaliteit
    - gebakken sepia tinten
    - microtransacties
    - een community die deze brol verdedigt

  • Best toffe game met wat haken.
    Verhaal is erg zwak helaas en gameplay raakt wel erg repetitief.
    En de microtransacties slaan natuurlijk helemaal nergens op.
    Die zouden er echt niet in mogen zitten.

  • Best toffe game met wat haken.
    Verhaal is erg zwak helaas en gameplay raakt wel erg repetitief.
    En de microtransacties slaan natuurlijk helemaal nergens op.
    Die zouden er echt niet in mogen zitten.

  • Zolang je het niet kunt uitspelen zonder lootboxes, ga ik dit spel niet kopen.

  • Maar dat kan je dus wel. Je bent alleen ongeveer 10 uur bezig met het behalen van de benodigdheden om het einde te halen.

  • Act 1 t/m 3 zijn prima speelbaar zonder !

  • Ik heb er zelfs maar 8 uur over gedaan en heb geen lootbox aangeraakt. Die je trouwens voor 1500M kunt kopen en aan het einde van de game had ik 70.000M, dus zelf geld erin stoppen is op geen enkele manier nodig.

  • Wat Roberto1995 zegt



    Het echte einde is perfect zonder micro transacties te behalen.

  • Wie zal ik geloven jullie 2 of zowat iedere website en de vele YouTube filmpjes die er over gaan… Lastige keuze.

  • Zijn anders ook aardig wat youtube filmpjes en websites die zeggen dat het goed te doen is zonder de micro transacties te gebruiken.

  • Daar gaat het toch niet om. Fucking loot boxes in een SP game. WTF. Als dit geaccepteerd wordt, dan hebben we straks een nieuwe standaard in SP games die ook van kwaad tot erger gaan.

  • Met lootboxes is opzich is imho niks mis het micro transactie gedeelte is het gene wat fout is.



    http://www.eurogamer.net/articles/201…



    Lootboxes zoals in het artikel is niks mis mee omdat je ze alleen via ingame money kan kopen. ( en net zoals elk ander deel uit de serie zal het zeer waarschijnlijk zijn dat je ingame geld extreem makkelijk verkrijgt)

  • Met loot boxes is opzicht niets mis mee, zolang ze de gameplay niet beïnvloeden, dus cosmetics only. Dat geldt ook voor Loot Boxes die je niet met echt geld kunt kopen. Het wordt anders gewoon een kansspel. Het is toch leuker om iets te verdienen dan het random te krijgen dmv een kansspel. Random Drops is opzicht ook niets mis mee, zit al jaren in MMO's, maar daarvan weet je vaak de kans van de drop en moet je een specifieke vijand verslaan voor een specifiek zwaard.



    Ik snap niet hoe je zo luchtig over zo iets giftigs kan doen.

  • Tja, dat hebben we onder andere aan bèta te danken cerando, dat dit strax de standaard wordt.

  • Goh vergeten ze je te begeleiden in het maken van een leger. Wat toevallig. Er wordt veel te luchtig over de schande van Loot Boxes gedaan. Gelukkig is er nu een shit storm aan kritiek aan de gang van kritische media.

  • Ja het is in singleplayer games/modi zo beschamend stom het te presenteren. Ik vermaak me momenteel uitstekend met forza7 maar heb al 1.500.000 credits verspild om per toeval mogelijk aan mijn gewenste eigen auto te komen. Zonder resultaat na 25uur wel te verstaan en we hebben het hier over een scirocco en niet over een 10 milj kostende gelimiteerde lambo oid.
    Als ze nou sleutels hadden uitgedeeld had je per sector van soort auto's, een x aantal sleutels nodig om de auto naar keuze te unlocken. Nog steeds lastiger dan vroeger maar wel uitgadender en niet zo oneerlijk als nu.

  • Heb je de game ook gespeeld, of roep je die kritische media nu gewoon na? Die kritische media vergeten namelijk dat shortcuts kopen niks nieuws is en al veel ouder is dan deze gewraakte lootboxes. Er is ook geen reden om de speler bij het leger maken te begeleiden, als je ervanuit gaat dat de game eindigt na akte 3 en akte 4 beschouwt als wat het is: end-game content (die een beetje onhandig aan de rest van de game is geplakt).



    Kunnen we met z'n allen heel selectief verontwaardigd doen dat een uitgever extra geld wil verdienen, we kunnen ons ook afvragen waarom je als speler in vredesnaam lootboxes zou aanschaffen. Bij Pokémon wil je toch ook niet gelijk een Charizard aanschaffen, zelfs al zou dat tegen een microtransactie mogelijk zijn? Waar zit dan de lol in? Waarom speel je dan?

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren