1. Extreme avond

Extreme avond

Terwijl ik dit schrijf heb ik een nieuw niveau in brakheid ontdekt. Die games avonden beginnen wel erg extreme vormen aan te nemen.

Ja, we hebben weer een games avondje gehouden, deze keer gingen we verder dan ooit tevoren. We hebben alle consoles aangesloten, zowel de next-gens als alle retro consoles die we hadden (stuk of 13 in totaal). Onder de retro’s zaten onder andere de NES, SNES, Megadrive + Mega CD en dat 32 bit aanhangsel de 32X, Mastersystem, Atari 2600, Jaguar, Saturn, NEO GEO en de CD32 (ja ik snap ook niet waarom we de CD32 aansloten). De next-gens werden nog bijgestaan door de PSX, Nintendo64 en de DreamCast. We hadden ook enkele extra televisies aangesloten door het hele huis heen, om gezeik en ruzies te voorkomen.

Zelf begon ik met een potje Dead Or Alive 3 tegen mijn aartsvijand, dezelfde gast die mij de vorige games avond ass gaf met Mortal Kombat: Deadly Alliance. Na een potje of drie besloot ik naar één van de andere games rooms te gaan, om ass uit te delen op de andere consoles. Ik begon bij de Mastersystem met een potje Pitt Fighter, ja wie kent hem nog, de voorganger van Mortal Kombat qua fotografische graphics. Een ding wat ik altijd wel jammer vond was dat je alleen uit drie fighters kon kiezen, een worstelaar, de Bruce Lee clone en de oudere broer van Johnny Cage; verder was het een puike game. Na echt iedereen extreme ass te hebben gegeven en de Pitt Boss te hebben verslagen, besloot ik over te stappen naar de andere consoles, mijn volgende keus werd de MegaDrive met Streets of Rage en Streetfighter II.

Ik heb eerst samen met een vriend de straten veilig gemaakt van Mr. X en zijn laaghartig gespuis, met mijn eeuwige keus Alex Stone. Na het hele Syndicaat van Mr. X opgerold te hebben, besloten we Streetfighter II eens te spelen. Natuurlijk nam ik Ryu.

Zoals het altijd ging met Streetfighter II opende ik een blikje billenkoek op iedereen, op één persoon na (hij die altijd Chun Li neemt en maar twee bewegingen kent). Hij heeft namelijk een irritante tactiek, fireballen tot je gedwongen moet springen of in de verdediging moet en dan die fokking 1000-kick move, terwijl je in een hoekje verdreven zit! Het ging altijd gelijk op tussen ons, ene keer won ik, de andere hij en altijd met beide nog één streepje op de levensmeter. Ik had hier genoeg van en besloot nu een einde te maken aan onze eeuwenoude rivaliteit. Vol concentratie pakte ik mijn controle pad en nam een slok van m’n bier. De eerste ronde ging gelijk op maar het lukte mij om met mijn laatste kracht een Hurricane kick tevoorschijn te toveren, 1-0 voor mij.

De tweede en mogelijk ook de laatste ronde volgde, hij kwam sterk uit zijn hoek met die freaky onderste boven Hurricane kick-achtige move van Chun Li en raakte mij goed. Ik kwam meteen terug met een worp gevolgd door een Dragon Punch en een achterwaartse schop. Hij kwam weer met zijn voorspelbare move, fireball, fireball, 1000-kick, maar deze keer was ik er op voorbereid. Ik wist dat ik maar één kans had om hem te verslaan, want als ik in zijn 1000-kick terechtkwam was ik de peanut. Met een sprong vloog ik zijn kant op, hij schreeuwde dat hij me had, maar in plaats van de normale veegpoging die ik bijna altijd deed, gaf ik hem een Hurricane kick midden in de lucht.

Hij krijste als een klein schoolmeisje terwijl ik hem een Dragon Punch gaf, meteen gevolgd door de genadeslag… de Hadoken! Ik gooide mijn controle pad in de lucht en deed mijn, nu erg bekende, vreugdedans! Terwijl hij liep te janken als een klein meisje die haar knie had geblesseerd, pakte ik mijn bier en ging naar de volgende kamer (live is good).

Na heel wat uurtjes game plezier besloot ik in de chill-out room te gaan zitten, waar onze vriendinnen allemaal zaten te klagen dat ze weer eens geen aandacht kregen van ons (zeikerds). Gelukkig besloten de dames de stad in te gaan met z’n allen, zodat we dat gemiep niet langer aan hoefden te horen. Terwijl ik in de chill room zat, kwam een gast erbij zitten die ik eigenlijk niet kende. We begonnen een diepgaande discussie over gamen nu en gamen vroeger. Hij bleek het broertje van een kennis van mij te zijn. Ik zei tegen hem dat gamen tijdens de 16-bit periode gewoon leuker was, er zat meer gevoel in. Hij is vijftien dus heeft hij die periode nooit echt meegemaakt en vind het gamen van nu beter, hij snapt bijvoorbeeld niet wat er zo leuk is aan 2D-beaters en noemde Streetfighter II een antiek stuk troep. Op dit moment had ik zin om hem door de hele kamer te pistol whippen, irritant snotneusje. Volgens hem is Tekken tig keer beter dan Streetfighter omdat het 3D is en grafisch vele malen beter.

Ik keek hem aan en probeerde mijn onvervalste woede te beheersen (ik ben één met de natuur, de wind blaast door mij heen. Ik ben het riet aan het water). Met veel moeite probeerde ik hem uit te leggen wat er zo geweldig was aan 2D-beaters en aan 16-bit games, maar het was vergeefse moeite (damn kids and there rock’n’sock ‘em robots!). Kalm besloot ik maar de kamer uit te lopen voor ik hem iets aan deed, er stonden namelijk vele lege bierflesjes in de kamer en de gedachte van een bierfles tegen zijn hoofd kapot te slaan werd steeds aantrekkelijker (helemaal toen hij zei dat Tekken de beste beater ooit was). Rond kijkend zag ik een vriend van mij die met een potje Mortal Kombar: Deadly Alliance bezig was, ik besloot even te kijken. Ik stond er nog maar een minuut en hij was al verslagen, hij zuigt zo hard met Mortal Kombat en andere beaters, dat het gewoon sneu is (hij is meer een racer).

Gelukkig kan ik met hem wel normale discussies aangaan. Zittend op de bank begonnen we een discussie over gamerecensenten van tegenwoordig. De laatste tijd vallen mij een paar dingen op over recensies van games en de schrijvers daarvan. Het verschil in becijfering is bij sommige games echt belachelijk groot, bij de ene site krijgt een game een acht en bij de andere een drie! Kijk, ik weet dat iedereen een andere mening heeft, maar kom op; het verschil tussen een drie en een acht voor dezelfde game is wel heel erg groot.

Soms heb ik het gevoel dat sommige recensenten niet serieus bezig zijn met hun werk. Af en toe krijg ik het idee dat deze mensen het recenseren van sommige games niet al te serieus nemen, alsof ze het tussen het strijken, het bijwerken van hun postzegelverzameling en een potje klaverjassen in doen. Volgens mij gaan deze mensen niet echt achter het spel zitten, maar spelen ze het even een half uur en geven ze daaruit een waardering, het lijkt vaak of de games door een stel getrainde apen gerecenseerd worden. Ook heb ik vaak het gevoel dat sites en bladen vaak recensenten een game laten uitproberen, terwijl de recensent al een afkeer heeft jegens de game of het gamegenre.

Maar misschien heb ik het bij het verkeerde eind en zie ik dingen die er niet zijn. Ik probeer niet iedere recensent over één kam te scheren, maar ik heb gewoon vaak het gevoel dat de recensent niet altijd even vrolijk en blij achter een game zit (alsof het irritant is om games te recenseren). Duizenden gamers zouden hun moeder aan een zigeuner tijdens een blauwe maan verkopen voor hun baantje, jammer genoeg kunnen niet alle gamers even goed een recensie schrijven (sommige echte recensenten trouwens ook niet).

Maar ik zal het hierbij laten voor deze keer, ik ga even lekker een terrasje pakken en van het mooie weer genieten. Dus oogjes dicht en snaveltjes toe, slaap lekker.

Dit artikel delen

Over de auteur

Crew De redactie van InsideGamer.nl

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren