1. Vrijdagmiddag

Vrijdagmiddag

Vrijdagmiddag ben ik met mijn ‘better half’ de stad in gegaan om wat boodschappen te doen, eigenlijk ging zij boodschappen doen en moest ik als pakezel mee (ja, zij heeft de broek aan).

We gingen van kledingzaak naar kledingzaak, terwijl we eigenlijk eten moesten hebben. Terwijl ik met vier tassen naast haar pashokje stond en langzaam af begon te dwalen naar een vredige plek ver van kledingzaken en K3 muziek, zat ik me te bedenken of er nog nieuwe games zouden liggen bij Nedgame.

Terwijl ik me dit dus afvroeg was mijn meid de hele kledingzaak aan het passen. Na een pelgrimstocht van drie uur en 250 euro aan nieuwe rokjes en truitjes lichter, verlieten we eindelijk de zaak (was al vergeten hoe de zon eruit zag). Terwijl we de winkel uitliepen zei ik tegen haar dat ik even naar Nedgame wilde, om te kijken of er nog iets lag qua games. Ze keek mij nogal vies aan, maar knikte goedkeurend.

We lopen Nedgame binnen en ik begeef me naar de kassa om de medewerkers te groeten. Ik begin vriendelijk een babbeltje met één van de medewerkers over ‘ditjes en datjes’ in de games industrie. Opeens voel ik een elleboog in mijn lever, m’n vriendin, ik draai me om en vraag wat er is. Zegt zij: “Schiet je even op, we moeten nog een hoop dingen doen.” Even viel ik helemaal uit de realiteit, ik heb drie uur lang achter haar aangezeuld met vier tassen vol kleding en zij gaat nu lopen zeuren? Dus ik zeg tegen haar dat ze maar even moet wachten en dat ik zo klaar zou zijn, haar ogen schoten op dat moment vuur uit de diepste grotten van Dante’s hel. Inmiddels was ik erg bang geworden, dus ik kocht de games die ik wilde hebben en nam afscheid van het winkelpersoneel.

Onderweg naar huis vroeg ze mij waarom ik zoveel geld uitgeef aan games, was maar 150 euro, maar oké. Ik op mijn beurt vroeg haar waarom zij van kleding kopen een hele pelgrimstocht maakt, die viel niet goed in de smaak. Zij kwam dus met het eeuwige excuus dat kleren belangrijker zijn dan games, ik zei dus weer tegen haar dat ze 80% van de kleren die ze net had gekocht nooit aan zal trekken (wat ook waar is). Thuis aangekomen bestelden we een pizza voor het avond eten (we hadden geen geld meer voor boodschappen).

Na het eten besloot ik mijn nieuwste aanwinsten eens uit te proberen, als eerste Tenchu 3 voor

de PlayStation 2 (gevolgd door de Sonic Mega collection en House of the Dead 3). Ik speel de drie games eerst om de beurt globaal, en besluit toch eerst Tenchu 3 te spelen. Opeens komt mijn vriendin binnen met de stofzuiger, ja je raadt het al, ze begint te stofzuigen. Lichtelijk geïrriteerd kijk ik haar aan en vraag of het nu echt nodig is om per-se nu te gaan stofzuigen.

Volgens haar was dit nodig gezien we bezoek kregen, eigenlijk kreeg zij bezoek van twee vriendinnen om samen film te gaan kijken (waar ik niets vanaf wist). Dus ik pak mijn games en consoles en ga in de slaapkamer verder gamen.

Tegen een uur of acht ging de bel, ik druk op pauze en doe de deur open, het zijn de vriendinnen met wat DVD-tjes. Ik groet ze en pak wat drinken voor ze, en maak een kleine babbel met ze. Na een half uur met ze te hebben gepraat begeef ik me weer naar de slaapkamer om verder te gamen. De vrouwen beginnen met hun eerste film, maar niet voordat ze een kwartier lang mij probeerden over te halen om mee te kijken (het woord ‘nee’ kennen ze blijkbaar niet). Ik ging weer verder met House of the Dead 3 en langzaam smolten mijn irritaties als sneeuw voor de zon. Ik liep door straten heen terwijl ik links en rechts zombies afknalde, voor ik het wist zat ik weer helemaal in de zone. Als in een trance ging ik door de level heen, niets kon mij nog tegenhouden, ik ging van level naar level en van eindbaas naar eindbaas.

Een uur lang gaat alles goed, totdat ik mijn naam in één keer hoor, zuchtend en puffend begaf ik me naar de woonkamer. Ik vraag aan mijn vriendin met een nep glimlach wat er is, het blijkt dat ze de tv-klok niet uit het beeld krijgt. Met veel moeite en geduld probeer ik haar uit te leggen welke knop zij moet indrukken om de klok te laten verdwijnen. Na alles uitgelegd te hebben ga ik weer richting de slaapkamer en naar mijn games.

Ik besloot om de Sonic Mega collection erin te drukken. Snel viel ik in een nostalgische trance tijdens het spelen van Sonic 1. Sonic 2 en 3 deden mij ook terugdenken aan die goede oude tijden toen gamen nog een echte waarde had voor mij (memoriiiies, from the corners of my mind!). De decembermaanden vlogen mij weer voor de ogen, samen met mijn vrienden urenlang achter de Megadrive zitten met een bak chips erbij (snif). Opeens hoorde ik een stem in de verte, het was mijn vriendin. De dames gingen blijkbaar weg en ze riep me, om even afscheid te nemen.

Ik loop richting de gang en neem in Prins Charming mode afscheid van de dames. Na wat geslijm en gezwaai begeef ik me weer richting de woonkamer om wat televisie te kijken, gezien ik uitgespeeld was. Terwijl ik wat rond zap vond mijn vriendin het blijkbaar nodig om mij alle nieuwe roddels te gaan vertellen (ja daar heb ik zin aan). Ik ga over op George Clooney mode en met mijn beste “Ik luister wel” houding doe ik alsof het me allemaal ontzettend interesseert. Een uur later is ze uitgepraat en kan ik eindelijk rustig televisie kijken, en daar gaat de bel weer. Het zusje van mijn vriendin kwam even langs, om al haar epische avonturen die ze op paardrijden had meegemaakt aan ons te vertellen. Na vijf minuten was ik het zat en besloot ik om naar een vriend te gaan, om daar televisie te gaan kijken.

Na wat televisie kijken en bier drinken bij hem, besloot ik weer richting huis te gaan. Ik deed de deur open en tot mijn grote afgrijzing zat de woonkamer vol met andere meiden, een paar hockeyvriendinnetjes waren even langs gekomen. Ik groette hen vriendelijk en besloot achter de PC te gaan zitten, voordat ze mij daadwerkelijk hadden opgemerkt. Gelukkig bleven de dames niet lang en kon ik weer rustig in de woonkamer gaan zitten, ik pakte een pilsje en een zak Doritos en deed er een DVD-tje in. Mijn vriendin kwam na twintig minuten onder de douche te hebben gestaan naast me liggen/zitten en gaf me een kus op de wang.

Samen keken we zonder een woord te wisselen naar Dogsoldiers, coole film trouwens. Tegen de tijd dat de film was afgelopen, was het twee uur in de nacht en besloten we te gaan slapen. Terwijl ik langzaam wegdreef naar dromenland liet ik de gebeurtenissen van de dag nogmaals door mijn hoofd gaan.

Vrouwen en gamen gaat negen van de tien keer gewoon niet samen. Oké, zij speelt wel eens een potje Monkeyball mee, maar het is toch moeilijk om gamen met je vriendin te combineren. De meeste vriendinnen begrijpen gewoon niet wat er zo bijzonder is aan gamen. Ze begrijpen niet dat het als uitlaatklep dient voor de frustraties die je dagelijks meemaakt, zij zien het gewoon als leuk speelgoed. Gamen is voor mij een ontsnapping, om aan die kleine irritante dingen die je dagelijks meemaakt, school, werk, bejaarde mensen, te ontsnappen. Iedere keer als ik een doelpunt scoor, of iemand afschiet, verdwijnt er een beetje van die frustratie. Gamen is voor mij niet zomaar even wat spelen, het is mijn Tai Chi, het is mijn Zen. Het is niet zomaar speelgoed, it’s a way of life.

Dit artikel delen

Over de auteur

Crew De redactie van InsideGamer.nl

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren