1. Prince of Persia: The Sands of Time

Prince of Persia: The Sands of Time

Toen Jordan Mechner eind jaren ’80 met een fenomenaal avonturenspel voor de dag kwam, was iedereen ervan overtuigd dat dit nooit het einde kon zijn. Prince of Persia kreeg later nog een 2D vervolg, maakte vervolgens een wat mindere stap naar een driedimensionale omgeving en is uiteindelijk terecht gekomen in de stal van UbiSoft. Dat bedrijf heeft de studio op het project gezet, die ook verantwoordelijk was voor Splinter Cell. En dus kón het haast niet fout gaan. Prince of Persia: The Sands of Time is een verschrikkelijk goed spel dat over tien jaar nog steeds herinnerd zal worden.

De speler kruipt in de huid van een brutale prins die graag aan zijn vader toont hoe moedig hij is. Hieraan slaat de lieve schat een beetje door. De grootvizier van de tegenpartij daagt hem uit op zoek te gaan naar een mysterieuze dolk. Uiteindelijk gebeurt dit en dankzij de dolk wordt een vloek over het paleis verspreidt. Elke persoon gaat in rook op en zandmonsters nemen hun plaats in. Alsof dat nog niet erg genoeg is, staat het paleis ook nog eens op instorten.

Na een korte proloog ontmoet de prins een schone brunette, natuurlijk de dochter van de vijandelijke sultan. De beide kemphanen sluiten een verbond, al vertrouwen zij elkaar niet, en gaan gezamenlijk op pad om de grootvizier’s snode plannetje te verpesten. Dat gaat helaas niet zonder slag of stoot. De prins krijgt te maken met de bekende valstrikken, maar er zijn ook nieuwe toegevoegd. Denk hierbij aan inzakkende platformen, langzaam zakkende hekken en natuurlijk uit de grond komende stekels.

Gelukkig heeft de prins genoeg bewegingen en kracht in zijn lichaam om het verhaal toch tot een goed einde te brengen. Hij kan gebruik maken van zijn dolk om de tijd terug te spoelen of om bijvoorbeeld te vijanden te vertragen. Dat klinkt allemaal leuk en hoewel het dat ook is, is het niet het sterkste punt van dit spel.

Het allergrootste pluspunt aan The Sands of Time is namelijk dat het op een grandioze wijze in een driedimensionale wereld is geplaatst. De prins kent ongelooflijk veel vrijheden in zijn bewegingen, het camerasysteem werkt goed genoeg en de puzzels en obstakels zijn lastig, maar nooit irritant.

Omdat dit alles ook nog gehuld is in een fantastisch audiovisueel sausje, kan geconcludeerd worden dat elke speler van het eerste deel een heuse deja-vu zal krijgen. En dat is niet alleen omdat het spel nogal lijkt op zijn voorgangers, maar ook om de sfeer, die hetzelfde gevoel teweegbrengt als het eerste deel. De authentieke Perzische vormgeving van het paleis doet veel goed, maar het feit dat het paleis langzaam op instorten staat, geeft een extra dimensie aan de manier van spelen. Op één of andere manier zal de speler zich haastig voelen bij een bepaalde sprong, terwijl dat meestal niet eens nodig is. Het enige, grote minpunt is namelijk dat de speler niet echt vaak vast komt te zitten bij moeilijke sprongen of acties. Prince of Persia is zo opgebouwd dat het voor iedereen leuk is, ook voor de mensen die vroeger het eerste deel speelden en daarna nooit meer een toetsenbord of controller hebben aangeraakt.

Conclusie en beoordeling

Dankzij de prachtige sfeer, de vrijheid in beweging en toch ook de uitdagingen, is Prince of Persia: The Sands of Time een uniek avonturenspel dat best als klassieker bestempeld mag worden. Petje af voor Jordan Mechner en UbiSoft Montreal voor dit fantastische spel.
9,3
Score
93
Score: 95
  • Pluspunten
  • Snelle, atletische actie
  • Leuk voor iedereen
  • Puzzels worden niet irritant
  • Minpunten
  • Niet al te moeilijk

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • is wel mooi spel vind ik. de volgende moet ook zo worden alleen dan nog beterD:

  • Welke reclame? :P

  • deze ga ik halen :D

  • deze ga ik halen :D

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren