1. Valkyria Chronicles (PS3)

Valkyria Chronicles (PS3)

Een echte oorlog kent weinig “leuke” momenten. Oorlogje spelen - vooral als je klein bent - is spannend, onrealistisch en puur gericht op tijdverdrijf en plezier maken. Oorlogsgames zijn vaak gericht op digitaal oorlogje spelen: het gaat snel, er zijn veel mensen bij betrokken en het is onrealistisch. Maar voor mij nog belangrijker, de emotie en beleving van een oorlog blijven vaak onderbelicht. Valkyria Chronicles is zo’n game die het anders probeert aan te pakken en alleen daarom zijn er talloze punten van kritiek op te noemen, want “anders” is eng. Daarom voel ik me verplicht om jullie te overtuigen dat een oorlogsgame wél gebaat is bij een sterk verhaal en wél kan steunen op een geweldige single-player. Dus gooi alle vooroordelen de deur uit en lees mijn woorden goed!

Iedereen die na 1980 in een land als Nederland geboren is, is eigenlijk niet in staat zich in te beelden wat voor een impact oorlog op een land, een volk, kan hebben. Het is daarom prettig dat Valkyria Chronicles zich afspeelt in een fictief Europa dat, na net hersteld te zijn van een grootschalige oorlog, opnieuw te maken krijgt met een nogal opdringerige natie die één Europees rijk voor ogen heeft. Dit doet natuurlijk erg denken aan het Europa dat wij kennen. Als de oorlog ook nog eens plaatsvindt rond de jaren 1930, dan worden door ons de referenties naar WO II vanzelf ingevuld. Na enkele uren spelen gaan alle vergelijkingen mank en wordt de wereld van Valkyria Chronicles een wereld op zich. Deze wereld wordt neergezet in een olieverfachtige setting, die naar mijn idee vrij uniek is en daardoor fris oogt. Dat het grafisch niet “next-gen” is, doet niets af aan de kwaliteit. In de cutscenes en de gameplay zijn bijvoorbeeld de gezichtsuitdrukkingen dynamisch en duidelijk te herkennen en ook de diepte in de omgevingen komt overeen met de kijk- en speelervaring. Hier en daar zijn de bewegingen wat houterig, maar omdat het in een schilderijachtige setting is, leidt het nauwelijks af en wekt het geen irritatie op. De bijzondere grafische stijl wordt ondersteund door meer dan uitstekende audio, inclusief nummers met zang, mijn persoonlijke favorieten!

De game is op te delen in drie hoofdlijnen: cutscenes, animaties en gevechten. Daarnaast is er nog de mogelijkheid om van allerlei RPG-elementen gebruik te maken in het daarvoor ingerichte hoofdkwartier. De cutscenes proberen het diepgaande, emotionele verhaal van de game zo helder en levendig mogelijk in beeld te brengen. Dit is een substantieel deel van de game en vereist voor de hyperactieve gamer wat geduld. Soms kan de controller rustig op de bank gelegd worden, om minutenlang naar het scherm te kijken alsof er naar een film gekeken wordt. Wanneer er meer aandacht besteed moet worden aan de dialogen tussen de hoofdpersonen, de gedachten van personages of wanneer er meer achtergrond van het verhaal belicht wordt, schakelt de game over op animaties. Een simpel stukje tekst, met karakters die in een frame wat meebewegen en lip-syncen en waarbij de speler geacht wordt op X te drukken als hij verder wil in de animatie. Ook de animaties slokken aardig wat tijd op. Dan zijn er de gevechten waarbij de speler eindelijk aan het gamen is. Ondanks het grote aandeel van de andere twee aspecten in de game, kan er rustig gesproken worden van twintig uur gameplay. Tel daarbij de uren aan cutscenes en animaties op en de gamer is ervan verzekerd dat hij meer dan dertig uur aan de buis gekluisterd zit. Waar voor je geld heet dat!

De inhoud van de gameplay is ideaal voor een gamer als ik, maar het feit dat de reeks voortgezet is op de PSP geeft aan dat de PS3 misschien iets te krachtig is voor de ietwat statische en strategische, turn-based gameplay van Valkyria Chronicles. Zodra het spel je naar het gevechtsveld voert, is het aan de speler om zijn “squad” samen te stellen. Er kan gekozen worden uit verkenners, stormtroopers, lansiers, snipers en engineers. Elke missie vereist een andere samenstelling. Ook het aantal benodigde soldaten verschilt per missie. De manschappen moeten geplaatst worden op het slagveld-in-wording en na nog wat extra informatie kan het gevecht beginnen. Elk manschap heeft een bepaalde actieradius en de speler krijgt “command points” om zijn manschappen aan te sturen. Een manschap aansturen kost een command point. Als de command points op zijn, is de beurt over en dan is het aan de computergestuurde vijand om zijn manschappen het bevel te geven jou te vernietigen. Het is natuurlijk de kunst om manschappen zo te positioneren dat ze vijandelijke eenheden uit kunnen schakelen en vervolgens een goede defensieve positie aan kunnen nemen. Het is mogelijk om meerdere command points toe te kennen aan eenzelfde unit, waardoor het zoeken van dekking ook nog kan als de actieradius nul geworden is. Met een ander command point vult de actieradius zich namelijk weer gedeeltelijk. Hierdoor wordt de flexibiliteit vergroot en kunnen er ingewikkeldere strategieën gebruikt worden om de missie te voltooien.

Het voltooien van een missie behelst vaak het in beslag nemen van het vijandelijke kamp of het uitschakelen van een bepaalde eenheid. De speler is zelf verantwoordelijk voor het uitvoeren van aanvallende acties, terwijl verdedigende acties door de AI zelf uitgevoerd worden. Het richtsysteem is simpel en manschappen kunnen body- en headshots uitvoeren, waarbij de laatste natuurlijk meer schade aanrichten. Ook tanks en andere eenheden hebben zwakke en minder zwakke plekken. Tijdens het uitvoeren van een offensief kan het manschap real-time beschoten worden. Dit is een interessante variatie op het turn-based principe en geeft het spel ook een kleine actiecomponent mee. Naast de basisvaardigheden en statistieken hebben personages ook nog bijzondere eigenschappen die geactiveerd kunnen worden. Er zitten realistische tussen, zoals het hebben van hooikoorts of er niet tegen kunnen om alleen te zijn. Op sommige, gepaste momenten worden deze eigenschappen actief en deze beïnvloeden bijvoorbeeld de precisie of weerbaarheid van het personage. Naarmate het verhaal vordert sluipt er zowel in het verhaal als in de eigenschappen van personages een zekere spiritualiteit. Omdat dit in het verhaal past, stoort het niet, maar bepaalde eigenschappen zorgen voor een soort onschendbaarheid die onnatuurlijk en onrealistisch aandoet. De balans in deze eigenschappen had iets beter verzorgd kunnen worden.

De (on)balans uit de vorige alinea is eigenlijk het enige smetje op het spel. Zo dacht ik bij aanvang van een missie af en toe dat het een missie is die niet te voltooien zou zijn, maar uiteindelijk blijkt er altijd een niet al te ingewikkelde tactiek die bruikbaar is om de missie uit te spelen. Dat deze tactiek neerkomt op het activeren van een bovennatuurlijke superkracht, waarna er gemakkelijk door vijandelijke linies heen gerend kan worden, is een belediging voor de echte tacticus. De missies worden moeilijker naarmate het spel vordert, maar door een goede variatie in de missies, blijft de uitdaging leuk interessant en geeft mij als speler het gevoel dat ik “goed bezig ben”. Naast de hoofdmissies zijn de verschillende zijmissies ook erg leuk om te doen, dat er extra ervaringspunten te verdienen zijn is mooi meegenomen. Leuker zijn de zijmissies gerelateerd zijn aan het verhaal, daarnaast zijn er missies die in het hoofdverhaal al aan bod gekomen zijn. In dat laatste geval dienen ze eigenlijk puur en alleen om extra ervaringspunten te vergaren en verschillende tactieken uit te proberen. Ook kun je proberen om een zo hoog mogelijke score te krijgen. De scores variëren van A tot en met E en als het spel uitgespeeld is, wordt hier een S-klasse aan toegevoegd. Daarnaast kun je post-game alle hoofdmissies ook opnieuw proberen om je score te verbeteren. Zo blijft er nadat het spel uitgespeeld is ook nog voldoende te doen om nog uren op te gaan in de schilderachtige omgevingen van Valkyria Chronicles. En dat noem ik pas echte kunst.

Conclusie en beoordeling

Valkyria Chronicles is bij uitstek de game die, in plaats van geweld te verheerlijken, laat zien dat een oorlog alleen maar verliezers kent. Daarnaast is het een realistisch kijkje in de keuken van een kleine compagnie waarin soldaten, ondanks de oorlog, gewoon mensen blijven. Naast deze emotionele beleving, zit de game simpelweg goed in elkaar. De gameplay is misschien wat gebrekkig in snelheid en actie, maar de tactische en strategische componenten zijn goed uitgewerkt. Helaas bevat de game enkele elementen die de realistische en uitdagende balans enigszins verstoren. Gelukkig komen deze elementen pas tegen het eind aan de orde, als de speler al in het spel zit, en sluiten deze elementen aan op de prachtige verhaallijn. Valkyria Chronicles krijgt wat mij betreft een bijzondere plek in het kunstmuseum.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Prachtige, emotionele beleving van een fictionele oorlog
  • Unieke schilderachtige, grafische setting
  • Kraakheldere audio en loepzuivere zang
  • Gave tactische gameplay voor de echte strateeg
  • Minpunten
  • Onbalans in persoonlijke superkrachten
  • Hier en daar een gebrek aan actie

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Totaal niet mijn game, het ziet er echt té kiddy uit.

  • not beetje toon

  • ik zie deze niet op de ps3 eigelijk

  • Civ was nooit een game voor mij. Doe mij maar een RTS meer op actie gericht.

  • NOT niks voor mij dit

  • Niet echt mijn ding. Als ik Stratego wil spelen, haal ik wel mijn oude bordspel van zolder…

  • Ik zeg Not,ik vind er niet echt aan.

  • het ziet er niet uit…. nee, niets voor mij denk ik!

  • Not. Dit is echt niet mijn soort game.

  • Helemaal niks voor mij!

  • kinder8ig …….. 8-)

  • NOT!

  • @jowin: laat de jongens bij criminalplaza even weten dat ze in ieder geval de GET-parameters wat aanpassen, alleen mongolen trappen hierin.



    @Civilization:

    De graphics zijn misschien wat speelser, als de kern van het spel onveranderd is, is dit de minst kiddy game die er bestaat.

  • Zie liever een nieuwe PC titel van Civilization tegemoet.

  • hmm, tja niet zo super

  • Grapics zyn mr dom?

  • Mijn broertje heeft Sid Meier's Pirates! voor op de PSP en dat zag er altijd wel leuk uit. Jammer dat deze niet op de PSP kan. Toch maar HOT!

  • Voor mij een Notje.

  • dit soort games moet je niet op een xbox, playstation, ds of wii maken alleen pc

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren