1. Dante's Inferno (PS3)

Dante's Inferno (PS3)

Wat voelt het toch heerlijk om op een warme zomerdag door de bossen te huppelen, omringd door bosbesstruiken en roze konijntjes. Het leven is een feest. Bakken met geld verdienen, een beeldschone vrouw hebben en twee schatten van kinderen, wie wil dat nou niet? Ik weet nog toen ze vorig jaar een kartonnen eenhoorn knutselden voor vaderdag, mooie tijden, mooie tijden… *En toen opende Dante zijn ogen.* Ja lap, zeg. Het was ook te mooi om waar te zijn.

Na het begaan van allerlei hoofdzonden, heeft Dante echt wat goed te maken. Door onder andere het plegen van echtbreuk en het slachten van onschuldige slachtoffers, is niemand minder dan Lucifer uit de onderwereld gestegen om zijn geliefde Beatrice van hem af te nemen. Maar Dante laat dit niet zomaar gebeuren. Hij pakt de zeis die hij eigenhandig uit de koude, dode handen van Magere Hein heeft ontrukt, en loopt hun achterna. In deze speurtocht naar zijn geliefde zal Dante de negen kringen die de hel te bieden heeft moeten trotseren, waarbij iedere kring een hoofdzonde voorstelt. Een biertje in de sofa en een pot voetbal op de televisie zit er niet in voor deze kerel.

Qua verhaal biedt Dante’s Inferno iets bijzonders. Nog niet vaak is het thema van de hoofdzonden en het katholicisme in een game verwerkt, waardoor de game qua setting verfrissend is. Diepgaand is het verhaal niet echt, maar desondanks is het best wel boeiend. Het begin is een beetje vaag, want je leert geen van de hoofdpersonages werkelijk kennen. Telkens als Dante een kring van de hel moet doorstaan, krijg je een flits uit zijn leven te zien die je kan linken met de kring. Zo krijg je bijvoorbeeld bij de kring van hebzucht te zien hoe Lucifer de vader van Dante een gigantische berg goud beloofde als hij zijn zoon zou doden. Hierdoor kom je op een originele manier meer te weten over Dante’s leven. Het einde geeft tevens een erg voldaan gevoel, zoals je dat maar weinig ervaart bij games de dag van vandaag.

Helaas houdt het daar al op met de originaliteit, want gameplaytechnisch is Dante’s Inferno compleet inspiratieloos, met als grote voorbeeld de God of War serie. Toegegeven, deze serie heeft zo’n beetje de standaard gelegd voor het ‘hack 'n slash’ genre, maar in Dante’s Inferno vallen de gelijkenissen wel erg fel op. Zo is de besturing identiek en zullen God of War veteranen meteen overweg kunnen met het combo systeem. Dat is niet per se een slecht iets, integendeel zelfs. Het hakken en meppen voelt ziekelijk fijn aan en verveelt geen moment. Het is alleen jammer dat het zo schaamteloos is overgenomen en dat er weinig moeite is gedaan om het gevechtssysteem een eigen identiteit te geven. Nog een jammerlijk punt is het ontbreken aan wapens. Over het hele spel kan je alleen maar met je zeis herrie schoppen, wat gewoon te weinig is voor een game waarin je 80 procent van de tijd zit te knokken. Gelukkig is het combosysteem wel tamelijk uitgebreid, en krijg je ook vier verschillende magiekrachten tot je beschikking, die stuk voor stuk tof en verschillend zijn.

Als je dan eens een keertje niet loopt te knokken, dan zul je puzzels op moeten lossen of van platform tot platform moeten springen. Kwalitatief gezien stellen deze aspecten behoorlijk teleur. De puzzels laten je meestal gewoon hendels overhalen of een kist duwen terwijl er een oneindig aantal helwezens op je af stormen. Niet bepaald origineel, noch vereist het enige intelligentie om de ‘puzzels’ – als je het al puzzels kan noemen – op te lossen. Het platformen stelt ook niet veel voor, vaak moet je gewoon van touw tot touw slingeren terwijl het vuur je letterlijk aan de schenen wordt gelegd. Het is allemaal ontzettend oppervlakkig, maar toch weet de game dankzij deze elementen enigszins een balans te houden. Hierdoor is Dante’s Inferno op geen moment repetitief en kan je het als je wil in één ruk uitspelen.

Dat komt ook vooral door de variatie in omgevingen. Je een weg banen door de negen kringen van de hel is een genot, want het leven daar is op een geniale manier in beeld gebracht. Ook de vijanden zijn best wel apart voorgesteld. In de hoofdzonde ‘lust’ bijvoorbeeld loop je door een slijmerige hal, die gevuld wordt door het geluid van kreunende vrouwen. Het toppunt is dan als verleidelijke dames je met een tentakel aanvallen, afkomstig uit hun ‘brievenbus’ uiteraard. Het gaat je fantasie werkelijk te boven hoe Visceral Games de hel en zijn bewoners heeft geschapen in deze game, en dat is een groot pluspunt. Je streeft er werkelijk naar om verder te komen en te ontdekken hoe ze de volgende hoofdzonde in beeld hebben gebracht. Ook de eindbazen zijn van hoge kwaliteit. Bovendien bieden ze vrij veel uitdaging zodat het extra goed voelt als je ze genadeloos terug de kern van de aarde in stuurt.

Het mag dan enorme voldoening geven als je het einde behaalt, dat wil niet zeggen dat je er lang over zal doen. Met ongeveer negen uur op de teller en geen enkele reden tot herspelen, is Dante’s Inferno vrij kort. Een leuke gedachte voor multiplayer is de’ User Generated Content’ (UGC) die als DLC beschikbaar is gesteld. In deze DLC kan je eigen vechtmissies maken en kan je tevens met een tweede personage spelen die een geheel andere vechtstijl beheerst. Klinkt allemaal vet, totdat je merkt dat je er voor moet betalen. Gezien de geringe spelduur van de game, was het een veel beter idee geweest om deze toffe extra mode gratis aan te bieden. Zeker als je kijkt naar titels als Little Big Planet of inFamous die deze modus gratis aanbieden, zou het geen overbodige luxe zijn mocht Dante's Inferno dit ook doen.

Conclusie en beoordeling

Rozengeur en maneschijn zijn leuk voor het echte leven, maar in de gamewereld is het toch een stuk aangenamer om een ritje door de hel te volbrengen. Dante’s Inferno is daarbij een goede keus, als je kan leven met de oppervlakkige puzzels en een vrij korte speelduur. In tegenstelling tot de ongeïnspireerde gameplay, biedt het een unieke setting en geniale eindbazen die erg goed in de smaak vallen en een verhaal dat naar meer smaakt. Het was nog nooit zo vet om de zeven hoofdzonden te verkennen.
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • Boeiend verhaal
  • De hel en zijn schepsels gaan je fantasie te boven
  • Knokken voelt ontzettend fijn
  • Op geen moment repetitief
  • Minpunten
  • Oppervlakkige puzzels
  • Gameplaytechnisch een God of War kloon
  • Maar één enkel wapen
  • User Generated Content is betalend
  • Kort en weinig reden tot herspelen

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • mag niet, is niet goed, niet leuk, en niet handig, want zo haal je de hele interneteconomie uit zijn groeven

  • WTF, genaait!

  • Gaat niet door, te veel weerstand.

  • dwaas plan…

  • nou zeg… die doen echt alles voor geld

  • wat een vaag plan, slaat helemaal nergens op volgens mij :S

  • Gadver, alles dat ontzettend irritante gedoe met vriendjespolitiek. Ik kan er echt niet over, laat Sarkozy maar lekker stikken.

  • hij moet zich er gewoon niet mee bemoeien, ga frankrijk verbeteren niet afbreken zou ik zeggen

  • Sarkozy is echt een corrupt baasje, vriendenpolitiek ten top! En mooie vrouwen. Absoluut geen competente staatsleider.

  • Gaat hem nooit luken !

  • dat is niet echt slim ofzo, beter ga je gewoon met je politiek bezig houden ofzo

  • Wat een loljas

  • dat is dan hetzelfde als belasting op met elkaar spreken.

    bij wijze van spreken dan

  • Oh mijn god!

  • Hahahaha, denk et ook NEE! XD

  • Beetje krom he, dat de internet gebruiker moet betalen voor de tv kijker. Ik zou zeggen laat de tv kijker zelf betalen, door middel van kijk- en luistergeld of is dit een verkeerde gedachte?

  • Wtf, ik stel voor dat hij zuurstof belastin moet gaan betalen. Of geluid produceer belasting, met dit soort dwaze uitspraken.

  • Wat een belachelijk idee, lukt hem toch nooit …

  • Vaag idee.. gaat nooit slagen

  • wijze tip voor sarkozy, hou je net als de afgelopen weken/maanden bezig met de vrouwtjes, en stop met zulke onozele vriendendienstjes…

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren