1. Mass Effect 2 (PC)

Mass Effect 2 (PC)

Gebrek aan ambitie kun je BioWare niet verwijten. De ontwikkelaars daar willen grote werelden in het leven roepen en de speler de vrijheid geven om het te ontdekken. En zeg nou zelf, die vrijheid om alles te ontdekken is er zeker in de ruimte. Mass Effect liet dit zien en met Mass Effect 2 kan het ontdekken van de ruimte nog grootser aanvoelen. Alhoewel, het schijnt dat het tweede deel in de reeks wel anders is dan zijn voorganger. Dit heeft geen effect op mijn ervaring, aangezien ME 2 mijn eerste uitgebreide kennismaking is met het universum dat Bioware geschapen heeft. Het was zeker geen straf, maar na ruim dertig uur wist ik eigenlijk niet wat ik moest denken van de titel in kwestie. In andere woorden, de lof die Mass Effect 2 ontvangt is naar mijn bescheiden mening nogal overtrokken.

Dit zal voor sommigen overkomen als een schok, maar pak niet direct de fakkels en hooivorken erbij. Zoals gezegd, Bioware heeft met de game wel een machtig en interessant universum ontwikkeld. Wat vooral in het oog springt is dat men enorm veel tijd heeft gestoken in het universum. Waar de speler ook komt, of het nu een ruimtestation of een planeet is waar een kleine missie moet worden uitgevoerd, het design en vele details zijn uitmuntend te noemen. De eerste plek die spelers bezoeken, Omega, is daar een prima voorbeeld van. Er zijn niet alleen direct missies verkrijgbaar, maar daarnaast zijn er vele winkeltjes te ontdekken, een grootschalige nachtclub vormt het middelpunt en er zijn bijzondere personages. Tijdens de eerste uren in ME 2 zullen spelers onder de indruk zijn van wat BioWare allemaal op de speler afstuurt. Wat echter direct blijft hangen zijn de uitgebreide dialogen in de game. Shepard kan met talloze figuren een gesprek aanknopen die ook nog eens alle kanten op kunnen gaan. Het scheelt daarom enorm dat in de meeste gevallen de stemacteurs ook overtuigen.

Petje af voor BioWare: waar andere ontwikkelaars nog stoeien met voice-acting en dialogen, weet ME 2 het mooi en geloofwaardig te presenteren. Het is alleen wel jammer dat Shepard zelf een vrij monotone stem heeft. Om het gebrek aan charisma niet te vergeten. Een vreemd aanzicht, zeker omdat andere stemacteurs eigenlijk een betere rol vervullen dan het hoofdpersonage. Als de gesprekken over het algemeen kort van stof waren geweest, dan zou het geen probleem zijn. Laat dat nou een ander obstakel zijn. Het is nogmaals zeer goed te noemen dat BioWare veel wil uitdiepen binnen de game, maar doordat de vele dialogen zo vaak voorkomen en zo lang duren kan het op den duur storend zijn. En hoewel het goed is ingesproken, kan men ook overdrijven. Zeker omdat in de meeste gevallen de personages eigenlijk niet zo interessant zijn. Hierdoor lijkt het soms dat sommige gesprekken echt een eeuwigheid duren, puur omdat de persoon in kwestie gewoon vrij saai is. In sommige gevallen zijn de dialogen een noodzakelijk kwaad te noemen. Noodzakelijk om uiteindelijk genoeg informatie te krijgen om een missie te beginnen of aan te nemen. Naast info zitten de dialogen ook vol momenten die de morality meter van Shepard bepalen. Tijdens deze momenten kan Shepard een antwoord geven (of helemaal niks doen) die in goede of slechte aarde valt. Vooral later in de game levert dit extra dialoogopties op, maar het gevoel overheerst dat het uiteindelijk vrij weinig uitmaakt. Afgezien van die extra opties en het feit dat Shepard al naar gelang van de gemaakte keuzes een ander uiterlijk krijgt, heeft het bijzonder weinig invloed op de uiteindelijke game.

Natuurlijk is ME 2 meer dan dat. Zoals eerder gezegd heeft de game een universum klaar liggen om te ontdekken en dat is meer dan praten of zelfs missies uitvoeren. Een ander belangrijk element van de game is het blijven vinden en produceren van upgrades. Tijdens missies zal Shepard vaak genoeg allerlei upgrades vinden die niet alleen zijn team sterker kan maken, maar ook diens wapens en zelfs zijn schip. Er moet gezocht worden naar grondstoffen op planeten en daar zijn er heel wat van in ME 2. Overigens moeten deze rauwe materialen bewerkt worden door middel van een goede investering, oftewel credits. Die moet men weer verdienen door ze te vinden of verdienen tijdens missies. Zeker om alle upgrades te bemachtigen moet Shepard diep in de buidel te tasten. Daarom is het aan te raden om de vele optionele missies te voltooien. Dit zijn meestal zoals in andere games wel duidelijke opvullertjes, maar dat is niet zo erg. De missies die de verhaallijn vertellen, die moeten de game maken.

Laat dat nou het punt zijn waar ME 2 het gedeeltelijk laat afweten. Om even het verhaal erbij te betrekken, alles draait om de laatste en beslissende confrontatie met een zekere vijand. Shephard verliest aan het begin van de game zijn leven, maar wordt weer tot leven gewekt door Cerberus. De Illusive Man (ontzettend strak ingesproken door Martin Sheen) wil dat Shepard zich bij zijn organisatie voegt, omdat menselijke kolonies verdwijnen onder vreemde omstandigheden. Hoewel de beweegredenen van de organisatie niet helemaal duidelijk zijn, zegt Shepard toe omdat er mensenlevens op het spel staan. Vanaf dat punt moet Shepard een team bij elkaar krijgen dat het samen met hem tegen de dreiging gaat opnemen. In andere woorden, men concentreert zich volledig op die laatste missie. En om een tipje van de sluier te lichten, de laatste missie is ontzettend gaaf. Bombastisch, groots, dramatisch: het heeft alles. In dat opzicht sluit ME 2 uitstekend af. Echter, dat alles gebeurt tijdens de laatste vier uur van de game. Die andere 22 uur dat ik al bezig was gaf mij niet dezelfde voldoening.

Men is zo bezig met die laatste missie, dat BioWare vergeet die weg ernaar toe ook leuk te houden op een constant niveau. Afgezien van twee missies gericht op de “grote dreiging”, zijn alle andere missies gericht op het rekruteren van leden voor Shepard’s team en loyaliteits-missies. Eerlijk gezegd, dat zorgde er voor dat game ietwat voorspelbaar wordt. Nu is het zo dat er prettige uitzonderingen zijn, maar het merendeel voelt meer aan als opvulsel, vergelijkbaar met een optionele missie. Elke keer kom je een bepaald iemand tegen, je probeert hem of haar te overtuigen door de goeierik of slechterik uit te hangen en dan gaat diegene met je mee. De loyaliteits-missies hebben daar last van en voelen in de meeste gevallen zeer geforceerd aan. Natuurlijk zijn er uitzonderingen zoals de loyaliteits-missie van ene Samara of die van Thane, maar een tweetal missies weten dat knagende gevoel niet weg te jagen. Er is iets mis met die opzet, wat gewoon zonde is.

Ondanks dat er iets mis is speelt de game wel lekker weg. Qua besturing valt er gewoon niks te klagen en dat is ook een van de redenen waarom ik mij door de missies heen wist te loodsen. ME 2 is een third person shooter, maar wel met een twist. Aan het begin van de game kiest de speler namelijk een klasse die zich specialiseert in tech, biotics, combat of een mix daarvan. Iedere klasse kent zijn voor- en nadelen en heeft zijn eigen vaardigheden waar een beroep op gedaan kan worden. Hoewel tijdens missies uiteindelijk iedereen neergemaaid kan worden met alleen wapens, is het gebruik van de bovengenoemde vaardigheden zeker verstandig. Vaak genoeg zullen Shepard en zijn team vijanden tegenkomen die zichzelf kunnen maken door bijvoorbeeld betere schilden te gebruiken. Via een snel op te roepen menu kan Shepard een speciale aanval uitvoeren die schilden langzaam vernietigt of een aanval die neurologische schade veroorzaakt. Daardoor ontstaan er meer mogelijkheden om de vijanden af te troeven, wat de game wel interessanter maakt. Het enige wat opvalt is dat er zo nu en dan tijdens missies een vreemde glitch valt te ontdekken. Shepard kan uit het niets vast blijven zitten in een steen of boven een constructie, waardoor de speler zich niet meer kan voortbewegen. Voor mensen die vaak saven is dat geen probleem, maar het is wel vrij irritant te noemen.

Conclusie en beoordeling

Mass Effect 2 is technisch gezien een prima game en op basis van controls hoef je de game absoluut niet af te rekenen. Het is echter de inhoud in zijn geheel. Op basis van dialogen loopt de game ver vooruit in vergelijking met andere games, maar doordat deze een beetje te ver doorschieten is het soms wat storend te noemen. Zeker wanneer je je bedenkt dat het merendeel van de personages niet zo boeiend is. Waar de game echter tekort schiet is de manier waarop het zich te hard concentreert op die laatste paar uur. Daardoor vergeet het dat het meer is dan die laatste paar uur. De meeste missies voelen daarom wat minder aan in de uitvoering, in bepaalde gevallen zelfs voorspelbaar. Er zijn uitzonderingen, maar die nemen niet de fouten weg die in andere missies aanwezig zijn. Het einde daarentegen is wel de moeite waard.
7,3
Score
73
Score: 75
  • Pluspunten
  • Interessant universum
  • Speelt prima weg
  • Betere dialogen dan in andere games
  • Minpunten
  • De missies op weg naar de laatste stellen teleur
  • Weinig echt interessante personages
  • Sommige dialogen echt te lang
  • Morality systeem is te verwaarlozen

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Ben benieuwd, kijken of het wat wordt.

  • ben ook benieuwd

  • Hack&Slash + RPG vind ik allebei los al ruk, laat staan samengevoegd!

  • -

  • oke…

  • Ooh nice.

  • Ik ken Space Siege op de pc niet eens xD

  • Erg veelbelovende game vind ik. De spirituele opvolger van dungeon siege ook door gaspowered games.

  • jammer dat die gasten een futuristische setting kiezen voor hun nieuwe game, die vorige was echt goed voor psp :), veel plezier aan beleeft.

  • ik hoop voor de ps3!!

  • ben het met je eens T-Gamer.

  • ik hoop ook dat het op de PS3 komt

  • Het zal mij benieuwen. :)

  • ik ken het spel niet eens XP

  • juist, en dit lijkt me dus een verlept spel te worden… :)

  • Ken ik niet maar toch benieuwd … !

  • cool

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren