1. Wizardry: Labyrinth of Lost Souls (PSS)

Wizardry: Labyrinth of Lost Souls (PSS)

Zware RPG's, games die vereisen dat je deze probeert te doorgronden in plaats van games die zich naar de speler voegen, zijn al lang niet populair meer. Sommigen zien het spelen van dit soort loodzware games als een masochistische bezigheid (wat tot op zekere hoogte een waarheid als een koe is), maar eigenlijk ben je vooral bezig jezelf te verbeteren. Micromanagement op atomair niveau om de game maar te overleven. Oude westerse CRPG's hadden die vibe, totdat westerse RPG spelers liever hun tijd besteden aan een, ik noem maar wat, The Elder Scrolls-game of een niet nader te noemen shooter-met-ervaringspunten van Bioware. Langzaamaan komt er weer beweging in het oude. In Azië is de liefde voor dit soort games nooit afgestorven, en mondjesmaat vinden dergelijke games hun weg weer terug naar huis.

De gameplay in Wizardry bestaat uit grid-based dungeoncrawling vanuit een eerste persoons-perspectief, en is daarmee grotendeels ongewijzigd gebleven in de dertig jaar dat de serie nu bestaat. Wat de serie naar het heden zou moeten trekken zijn de HD-omgevingen in de game. Lees: statische backdrops. Want een interactieve omgeving bestaat niet in Wizardry. Dit is een punt die meeste gamers zullen afschrikken. Als je de charme van het oude niet inziet kun je de game enkel en alleen al op het uiterlijk afschrijven, en dat zou toch best wel jammer zijn want de game heeft behoorlijk diepe lagen voor een simpel ogende PSN titel.

Neem bijvoorbeeld alleen al het samenstellen van je party. Aan het begin van je avontuur kies je een karakter die zal fungeren als protagonist. Je moet kiezen voor een geslacht, uit een ras en diens levensvisie. Vervolgens ken je het karakter een random gegenereerd aantal (in RPG termen een zogenaamde 'diceroll') skillpoints toe aan zijn of haar statistieken, die vervolgens weer bepalen tot welke klasse het personage gaat behoren. Om een goed werkend uitgebalanceerd team te hebben die fungeert zoals jij het voor ogen hebt is deze eerste stap in de game wellicht het belangrijkste. Doe je dit verkeerd is het echter geen ramp, want je kan op elk moment in de game nieuwe personages aanmaken dus je zit in principe nooit vast aan een bepaald team.

Zodra je enkele mede-teamgenoten hebt uitgekozen en skillpoints hebt uitgedeeld aan jouw teamleden begint het spel pas echt. In de stad, wat in feite een statisch menu is, kun je je voorbereiden op je komende avonturen. De motivatie om dit te doen is afhankelijk van het ras en de klasse waartoe de protagonist behoort. Dit is echter allemaal niet belangrijk en dat meen ik serieus. Gek genoeg ben ik iemand die games met een goed verhaal weet te waarderen, helemaal waar het RPG's betreft. Maar wanneer het dan om een game als deze gaat maakt het weer niet uit. Deze game (en games die binnen dit genre vallen) draaien enkel en alleen om het dungeoncrawlen en het managen van je party. Dat dit leuk kan zijn verbaast mij telkens weer maar geloof me, het is echt leuker dan het klinkt en dan het lijkt.

Het dungeoncrawlen speelt zich af in enkele labyrinten, die de speler via een eerste persoons-perspectief tegemoet lacht (of gromt, het ligt er maar net aan hoe bang je bent aangelegd). In ieder geval doet de game zijn best om een gevoel van maximale immersie te geven en dat werkt behoorlijk goed moet ik zeggen. Dat is onder andere te wijden aan de spaarzame soundtrack die in de labyrinten enkel bestaat uit gehuil, gegrom en andere dierlijke geluiden die je vanuit de verte tegemoet klinken. Dit kun je afdoen als goedkoop en simpel (wat het ook is) maar persoonlijk bevalt het wel. Het geeft de game een soort creepy edge waarvan ik altijd hoop dat die aanwezig is in de game. Stapje voor stapje beweeg je door het labyrinth, om zo elke hoek in kaart te brengen. Deze kaart wordt netjes opgevuld met datgene wat je ontdekt, zoals gesloten deuren, warp points waarmee je naar geheel andere plekken in het labyrint getransporteerd wordt en vallen. Vooral die laatste zijn pijnlijk. Vallen komen namelijk in soorten en maten, zoals een bliksemschicht uit het niets die je party decimeert tot een tragisch hoopje as, of een gebied die in een klap je gehele party vergiftigt. Dat deze dus op de kaart worden weergegeven is dan ook eigenlijk een noodzaak om te overleven.

Yup, de game maakt het je niet makkelijk, en dan heb ik het alleen nog maar gehad over de vallen in het labyrint. Want ook de vijanden die je tegenkomt zijn niet bepaald een cakewalk. Zeker aan het begin van de game wanneer je je de mechanieken van de game eigen aan het maken bent zul je met regelmaat afgemaakt worden door trollen, zombies, skeletten en vleermuizen. Toch zul je op een gegeven moment progressie maken en de zwakke plekken van tegenstanders leren kennen. Het zijn die eerste momenten van euforie in de game die je opeens doen beseffen: “dit is zo, zo vreselijk simpel maar zo, zo vreselijk tof!”. Want echt, het werkt verslavend. Het enige wat je doet is zogenaamde dungeonruns: het labyrint ingaan, zoveel mogelijk ontdekken, zoveel mogelijk karakters levellen door monsters te verslaan waarmee je experiencepoints en goud verdient en zoveel mogelijk schatten vinden om daarna zo snel mogelijk de uitgang te vinden zonder dat je doodgaat. Dit is dus echt spannend en leuk, zeker wanneer je zelf bemerkt dat je steeds iets verder het labyrint in kan trekken of dat je eindelijk die ene tegenstander de baas kan. Een heerlijk gevoel is dat.

Toch is niet alles leuk aan de game, niet voor iedereen tenminste. Ikzelf zou de moeilijkheidsgraad als pluspunt bestempelen maar deze game draaft hier te ver in door door zich helemaal te voegen naar RPG's van vroeger. Want vroeger moest je maar zien wat alles betekende in het labyrinth, hoe je gesloten deuren open moest krijgen en hoe je bepaalde karakters met bepaalde klassen moest gebruiken. Dat is hier niet anders en dat is bepaald geen sellingpoint. De game nodigt je namelijk uit om mechanieken uit te zoeken en deze te breken, wat bijna voelt als cheaten. Een voorbeeld: wanneer je items in het labyrint vindt weet je niet wat voor item het is. Deze moet je daarom eerst meenemen naar de handelaar in de stad zodat deze het item kan identificeren en wat erg veel goud kost. Echter kun je ook een karakter aanmaken in je party die de Bishop klasse heeft en die dit voor niks doet. De game zit vol met allerlei soortgelijke trucjes die de game speelbaar maken. Dat lees je goed, speelbaar. Want gebruik je deze trucjes niet is de game echt veel te zwaar. Alleen kan ik me voorstellen dat dit niet zomaar ontdekt wordt mits men een FAQ raadpleegt. Het zijn helaas dit soort valse praktijken die de game best wel opbreken, en wat een smet is op een heerlijk saluut aan vroegere tijden.

Conclusie en beoordeling

Deze game is simpel, spannend maar meedogenloos. Als je van spanning en een hoge moeilijkheidsgraad houd is de game zeer zeker een aanrader. Maar let wel, enkel wanneer je er tijd in investeert doet de game moeite zich aan jou te openbaren. Heb je geen tijd, bespaar jezelf dan de moeite.
7,3
Score
73
Score: 75
  • Pluspunten
  • verslavend
  • simpel maar doeltreffend
  • Minpunten
  • Vereist investering van veel tijd
  • De game speelt enigszins vals

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Geinig, super smash was altijd vet. Maar voor de cube was die beter dan voor N64

  • Echt tof !! maar de cube versie is nog te spelen op de Wii ;)

    Ik wil eigenlijk nog South Park van N64 zien in de virtual console. Ik heb me daarmee zo wreed vermaakt met vrienden.

  • Dat hadden ze helemaal in het begin moeten doen..dan had dit me misschien overgehaald een wii te halen (ja dit ja:p) De n64 versie vond ik altijd net wat leuker spelen omdat het veel simplistischer is opgezet en het is ook een stuk minder chaotisch. Het enige grote nadeel was de controller van de N64, die na een halfjaartje al verracht is.

    Als ze dit spel dus voor de wii uitbrengen kan je het met bijv. de wavebird spelen, dat lijkt me heerlijk, gooi dr ook ff een online optie tussen:p Maar waarom brengen ze dit nou weer uit vlak voor de release van Brawl..wat is daar slim aan op marketingsgebied-.-?

  • vet. de eerste smash heeft nog altijd goede herrineringen bij me :)

  • Nicee voor de wii bezitters ^^

  • Zou wel handig zijn ;)

  • Wanneer ik dan Brawl heb uitgespeeld kan ik deze misschien nog wel eens gaan downloaden. Ik heb deze nooit 'echt' gespeeld, maar hij lijkt me zoals elke Smash Bros. titel wel erg vet.

  • zou, wel grappig worden.

  • Ik vind hem persoonlijk minder als Melee, maar dat komt waarschijnlijk omdat hij een stukje trager is. In de zin dat de personages minder scherp reageren, maar wat wil je die game is iets meer dan 7 jaar oud.

  • De eerste smash was zo tof, speelde ik altijd.

  • Mehh, Brawl is alweer uitgesteld :<

  • Dat zou wel heel goed zijn! op VC

  • Dan ga ik zowaar een VC spel aanschaffen :P

  • vet die wilde ik altijd nog weer spelen!

  • Zou leuk zijn. Om de een of andere reden vindt ik die veel fijner om te spelen

  • Tijd om weer wat Wii-Points aan te schaffen ;)

    Deze game heb ik echt kapot gespeeld op de n64, was gelukkig niet mijn n64 .. xD

  • OOh nice, ik heb dit spel zoveel uren gespeeld he!

    Niet normaal meer, dit was mijn eerste spel voor de n64, voor de volle prij van 129 gulden betaald met een 2e handse Nintendo.

    Ik weet die dag nog wel, mooie tijden…

  • Zou wel relaxt zijn, heb nog nooit een ssb veel gespeeld.

  • Super Smash Bros. was en is echt geweldig, dus zet hem maar op die Virtual Console!

  • Dit spel is zo ongelofelijk gaaf!! Ik speel hem nog steeds intensief met een vriend. Gisteravond weer een uur of twee.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren