1. Children of Mana (NDS)

Children of Mana (NDS)

Het is een slechte tijd voor groenten. Komkommers, taugé, tomaten, rucola en fenegriek moeten het ontgelden. Dat dit nieuws vlak voor de traditionele komkommertijd komt, is natuurlijk een open deur voor allerlei flauwe woordgrappen. Persoonlijk houd ik niet zo van groenten. Het ziet er altijd erg smakelijk uit van de buitenkant, maar als ik eenmaal mijn tanden er in heb gezet, smaakt het toch altijd anders dan ik verwachtte. Het vervelende is dat als ik ergens aan ben begonnen, ik het ook af wil maken. Dit betekent dat ik de komkommer of tomaat gewoon opeet, een lichte lijdensweg of een gevalletje zelfmarteling. Dit komt ook voor bij het gamen, eenmaal aan een game begonnen moet ik het spel uitspelen ongeacht de kwaliteit. Gelukkig doet het mij altijd een plezier om recensies te schrijven, of een game nou goed of slecht is. En zo is er ook een lichtpuntje aan het eind van de donkere tunnel die Children of Mana heet.

Elke game bevat wel repeterende onderdelen. Veelal zit dit in de kern van de gameplay en het is de taak van ontwikkelaars om deze herhalende acties toch aantrekkelijk te maken en de verveling tegen te gaan. In Children of Mana is dit mislukt. De actie is een opeenstapeling van herhalende knoppencombinaties. De variatie in vijanden, omgevingen en wapens zijn te miniem om het plezier in het spel te houden. Maar laat ik bij het begin beginnen. Children of Mana is een actiegame. De reden voor actie is uiteraard dat de wereld in gevaar is. Zo lijkt de Mana boom niet helemaal zichzelf en zijn er wezens die in haar opdracht uit lijken te zijn op een totale vernietiging. Natuurlijk is er een held die zich geroepen voelt dit onheil af te wenden en de queeste kan beginnen. Dit op zich flinterdunne plot kent geen enkele interessante wending. De speler mag uit vier helden zijn favoriet kiezen. Er is natuurlijk de gebalanceerde variant die nergens in uitblinkt, maar ook nergens zwak in is. Er kan gekozen worden tussen de mannelijke en vrouwelijke variant. Daarnaast is er de sterke held met weinige magische kracht en de magiër met weinig fysieke kracht.Eigenlijk kan er in de eerste twee minuten van het spel al geconcludeerd worden dat dit een dertien-in-een-dozijn spel wordt.

Nadat de introductie van het verhaal uiteengezet is, kan de actie beginnen. Gewapend met een zwaard wordt de held een dungeon ingesmeten en dan is het een kwestie van op de A-knop drukken zodra er een vijand in zicht komt. Om naar de volgende vloer te komen moet de held een glanzende druppel vinden die in de glanzende put gelegd moet worden. De druppel is altijd verborgen, de put soms. Ook hier is de variatie miniem. De ene keer moet een bepaalde vijand verslagen worden, de andere keer ligt de druppel onder een steen of een struik en weer een andere keer moeten alle vijanden verslagen worden. De held struint de gebruikelijke omgevingen af: bos, woestijn, ijsvlakte enz. Tenzij dit het eerste spel is dat je speelt, zul je niet onder de indruk zijn van deze variatie. Hetzelfde geldt voor de vijanden. Ja, ze zien er anders uit en ze gebruiken andere soorten aanvallen, maar ze zijn zo vlak, inhoudsloos en gemakkelijk te verslaan, dat het lijkt alsof je tegen een rij enen en nullen vecht. Elke dungeon sluit je af met een eindbaas en kan de game hier nog een puntje scoren?

De meeste gevechten worden vooraf gegaan met een heel verhaal of monoloog van een belangrijke slechterik van het verhaal. Opvallend is dat dit verhaal meestal langer duurt dan het gevecht met de eindbaas zelf. Dat dit een teleurstelling is, moge duidelijk zijn. Wat erger is, is dat de tactiek voor eindbazen hetzelfde is al voor de kleine, terugkerende, gewone vijanden. Simpelweg het indrukken van de A- of X-knop is genoeg. En als je echt in het “diepgaande” gevechtsysteem wil duiken, kun je een combinatie van die knoppen gebruiken. Of zelfs proberen te verdedigen! En als klap op de vuurpijl kun je magie gebruiken. Dit kan door simpelweg de B-knop in te houden. Er is genoeg keuze, want de held kan een van de zeven “spirits” meenemen de dungeon in. Elke spirit heeft zijn eigen kracht. Sommigen aanvallend, sommigen defensief en sommigen hebben helende krachten. Het trieste gegeven is dat je door de simpelheid en het gemak waarmee de game gespeeld kan worden, de spirits van geen toegevoegde waarde zijn in het spel.

Tussen de hoofdlijn van het verhaal door kunnen er sidequests gespeeld worden. Deze dienen vooral om te grinden en kennen exact hetzelfde principe als de dungeons in het hoofdverhaal, maar dan zonder eindbaas. En de zoveelste pijnlijke constatering is dat de eindbaas niet gemist wordt, omdat deze niets toevoegt! Natuurlijk heeft de held ook een bijzondere gadget in de vorm van een frame waar juwelen of kristallen in kunnen worden gelegd. Er zijn vele configuraties mogelijk om de statistieken van de held wat op te poetsen. Natuurlijk kan dit ook door een betere wapenuitrusting te kopen. Heel leuk allemaal, maar ook hier een gebrek aan diepgang. De simpelheid overheerst en de toegevoegde waarde is miniem.

Waar de game wél de plank raakt, is op visueel gebied. De graphics zijn netjes afgewerkt en ook de cutscenes zijn haast klinisch mooi. De omgevingen, hoe standaard en inspiratieloos ook, zijn strak afgewerkt. De vijanden en eindbazen zijn duidelijk herkenbaar en springen naar de voorgrond ten opzichte van de omgeving. Dit alles is met een dodelijk precisie en toewijding gedaan. Het staat voor mij vast dat de ontwikkelaars die aan de graphics hebben gewerkt nauwelijks contact hebben gehad met de makers van de soundtrack, want de game is gebrekkig op audio-gebied. Er is geen voiceacting en ook de cutscenes worden begeleid met minieme klanken. Dus is de soundtrack van de game oke, maar zeker niet een soundtrack die je bijblijft. In dit geval kan het wel zo zijn dat het een van de weinige positieve punten van de game is die blijven hangen.

Conclusie en beoordeling

Children of Mana is een geweldige tegenvaller. Zowel voor de “Mana”-serie als voor de NDS in het algemeen. De game kent geen diepgang, geen aangrijpend verhaal en het gevechtsysteem biedt geen uitdaging. Het spel is eigenlijk een opeenvolging van herhalende zetten, waarbij alleen de A- en X-knop intensief gebruikt worden. Op grafisch gebied ziet het er allemaal oké uit, maar een slechte game in een mooi jasje steken, is nog steeds geen reden om de game aan te prijzen. Het is als een roodglanzende, sappige tomaat. Maar als je eenmaal je tanden er in zet, proef je niets anders dan een weeïge, waterachtige smaak.
3
Score
30
Score: 30
  • Pluspunten
  • Grafisch zeer oké
  • Minpunten
  • Repeterende gameplay
  • Zwak, nietszeggend verhaal
  • Totaal gebrek aan diepgang op alle fronten
  • Geen uitdaging in dungeons
  • Eindbazen voegen niets toe

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Nice.

  • nice

  • ik herken niks van een Halo-map in dat screenshot hoor ;S

  • Altijd leuk :)

  • Vet zeg!

  • hehe grappig

  • wow ga hem echt halen :)

    maar waarom een halo map ?

    de unreal maps zijn toch wel 10 dikker hoor :P

  • die komt me niet egt bekend voor ofzo, ook al een tijdje geen halo(1) meer gespeeld nam aan dat het deze betrof maar is zeker 1 of andere halo 1 op de computer only ofzo

  • klinkt wel vet! alleen vreemd dat ze dit zomaar kunnen maken!

  • ziet er goed uit

  • ik herken ook helemaal niks van halo:P

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren