1. Alice: Madness Returns (PC)

Alice: Madness Returns (PC)

“Only a few find the way; some don't recognize it when they do. Some don't ever want to…” Een van de vele uitspraken van de Cheshire Cat uit het eerste deel van de twisted tale die American Mcgee destijds uitbracht. Een game die pas later de waardering kreeg die het verdiende. Nu zo’n 10 jaar verder heeft het tweede deel het levenslicht gezien, en de game ligt sinds een paar dagen in de schappen. De grote vraag is dan ook; Heeft Spicy Horse de verwachtingen waar kunnen maken? Hebben ze de juiste weg kunnen vinden naar het maken van de perfecte sequel? Lees verder voor het antwoord.

Ik ben een groot fan van het eerste deel uit de serie. Destijds viste ik hem uit de budgetbak zonder verwachtingen. Uiteindelijk bleek het een klein meesterwerk te zijn. Want met zijn Prachtige en unieke omgevingen, toffe gameplay en een geweldig aanbod aan geschifte personages, was het een aparte game voor zijn tijd. Ik was dan ook blij verrast toen er een vervolg aangekondigd werd. Er was eindelijk weer eens een game om naar uit te kijken, want terug keren naar het duistere wonderland was iets wat absoluut niet wilde missen. Toen de eerste reviews van Madness returns op het internet verschenen, kreeg ik dan ook een behoorlijke klap in het gezicht. Want de game waar ik zo naar uitkeek werd overal matig ontvangen, het kreeg zelfs onvoldoendes! Dit vond ik enorm jammer, ik wilde dat deze game een knaller zou worden. Eigenlijk wilde ik het niet eens meer zo graag spelen, dit om een grote teleurstelling te voorkomen. Toch ben ik uiteindelijk maar begonnen aan Madness Returns, want het blijft toch een Alice game.

"Only the foolish believe that suffering is just wages for being different."

In Alice: Madness Returns, speel je het meisje uit het welbekende sprookje ; Alice in Wonderland. Alice is in deze game echter al een stukje ouder, en bevind zich midden in de puberleeftijd. In haar verleden is ze haar familie kwijt geraakt in een grote brand. Vanwege deze traumatische ervaring heeft ze jarenlang in een psychiatrische inrichting gezeten (eerste game). Nu is ze echter aan de betere hand, wel heeft ze af en toe last van terugvallen en loopt bij een psychiater. Ze praat daar voortdurend over een land dat zich in haar hoofd afspeelt, het land genaamd wonderland. Dit land staat gelijk aan haar psychische conditie; Duister, zwak en verward. Tijdens de game zul je dan ook switchen tussen de Alice uit de realiteit, en de Alice uit Wonderland. Tijdens de dagen uit haar echte leven krijgt ze soms last van aanvallen, tijdens deze aanvallen raakt ze bewusteloos en betreedt daarmee wonderland.

Dit is al gelijk een groot verschil met het vorige deel, want kleine gedeeltes uit deze game spelen zich ook buiten wonderland af. Je zult met Alice lopen door haar eigen wereld, dit is een Fable achtige stad vol hoeren, dronkenlappen, gore straten en grauwe steegjes. Deze wereld staat haaks op wonderland. Want ik moet zeggen, Wonderland ziet er geweldig uit! Er is zo enorm veel variatie in gebieden, en ieder gebied voelt aan als een droom. Alles kan gebeuren, en niets is te gek. Het is erg mooi om te zien hoe de makers hun creativiteit los hebben gelaten op deze wereld. Een van de kritiek punten van de game waren de gedateerde graphics. Ja, deze zijn inderdaad gedateerd. De effecten en textures zien er niet altijd even strak uit. Soms zijn ze gewoonweg lelijk. Maar ondanks dat vind ik dit een van de mooiste games van deze generatie. Eindelijk eens een game die een ander stijltje aanneemt, in plaats van het eeuwige postapocalyptische thema waar geen andere kleuren dan grijs en bruin in voorkomen.

Ook de personages zijn geweldig weergegeven. De animaties in de tussenfilmpjes zien er prima uit, en lopen vloeiend over je beelscherm. De gezichtsuitdrukkingen zijn misschien niet zo spectaculair als in L.A. Noire, maar ze doen hun ding en zetten de juiste toon in de verschillende scénes. De personages zelf hebben een totaal andere rol, vriend is vijand en vijand is nu vriend. Er zijn weinig verwijzingen naar het eerste deel. Dus nieuwkomers die het bekende sprookje enigszins kennen, zullen geen moeite hebben de verhaallijn te begrijpen. De voice-acting van zowel Alice als de andere personages is van hoog niveau. De dialogen zijn geloofwaardig, en voegen enorm veel toe aan de twisted sfeer die er in de game hangt. Want de figuren die je in deze game tegenkomt, zijn stuk voor stuk zo geschift als wat. Er was echter een personage uit het eerste deel dat ik wil vermelden, die me in dit deel wat tegenvalt. Dit is de Cheshire Cat. Hij had in het eerste deel prachtige dialogen en een pracht van een voice-actor , hij was dan ook mijn favoriet. In dit deel echter, is hij in mijn ogen een groot deel van zijn charisma verloren. Roger Jackson (Mojo-Jojo) is nog steeds verantwoordelijk voor de vertolking, maar sinds 10 jaar heeft zijn stem een behoorlijke verandering doorstaan. De kat klinkt gewoon niet meer zoals hij ooit gedaan heeft, jammer maar onvermijdelijk. Ook zijn dialogen zijn een stuk minder tof.

"Here's a riddle: When is a croquet mallet like a billy club? I'll tell you: whenever you want it to be."

Wonderland ziet er fenomenaal uit. En zoals ik vermeldde, het is erg divers. Iedere keer wanneer je in de realiteit een aanval krijgt, ga je dus terug naar wonderland. Hoe of waar je terecht komt, is iedere keer weer een verrassing. Dit werkt enorm verslavend, je speelt door want je wilt zien welke prachtige werelden er zullen volgen. De pracht van deze werelden zit hem in het detail. Zo is er aan het begin een prachtige tuin, waar grote knikkers en domino stenen rondzweven. Hier begint alles rustig en vredig. Plots slaat de sfeer om en ga je van het dromerige gebied, naar een mechanische wereld vol theepotten en tandwielen. De indeling van de levels is zo in elkaar gezet, dat je iedere keer in een heel ander gebied terecht komt. De werelden vervelen dus niet snel, en je zult er je ogen uitkijken.

De gameplay is echter weer een heel ander verhaal. Want inderdaad, deze schiet wat te kort voor een game van deze tijd. De gameplay bestaat eigenlijk voor het grootste deel uit vechten, platvormen en het omzetten van schakelaars. Af en toe komt er een minigame tussendoor. Deze zijn goed voor de afwisseling en grappig om te spelen, maar meer dan dit voegen ze dan ook niet toe. Het vechten steekt prima in elkaar, ook is er een redelijke variatie aan wapens. Zo heb je het welbekende mes om mee te hakken, en een pepermolen om vijanden van veraf mee te bestrijden. Het vechten gebeurd door te locken op een vijand, zoals we dit uit de Zelda series kennen. Je kunt vervolgens aanvallen, blokken of ontwijken. Het ontwijken is erg tof gedaan, en Alice zal dan ook in een wolk van vlinders over het speelveld sprinten. De gevechten zijn leuk, en ze zullen voor de nodige actie zorgen. Wel ligt er soms te veel nadruk op de gevechten, en kan dit na de zoveelste vijand wat eentonig worden. De vijanden zien er echter tof uit. Ze passen perfect in de wereld en vereisen een eigen aanpak. Zo is er een klodder olie met een poppenhoofd, en een grote krab met een kanon aan zijn hand en een sigaar in zijn bek. Voor pc gamers moet ik er echter wel bij vertellen dat een controller haast noodzakelijk is. Het toetsenbord leent zich namelijk niet goed voor de gevechten. Het gebrek aan analoge sticks zorgt ervoor dat de besturing ongemakkelijk en houterig aanvoelt. Dit geldt niet alleen voor de gevechten, maar ook voor de rest van de game. Niet dat het onspeelbaar is met toetsenbord, maar echt praktisch is het niet.

"There's an ugly name for those who do things the hard way."

De rest van de gameplay is dus niet veel soeps. Je loopt rond in de wereld en zet schakelaars om. Ook zul je veel moeten platvormen, dit werkt over het algemeen prima. Maar door bepaalde bugs wil je nog wel eens een platvorm missen, die je anders foutloos gehaald zou hebben. Bij d egameplay mis ik gewoon erg veel. Het is allemaal zo standaard, je komt niet echt uitdaging tegen. Er zijn geen moeilijke of complexe puzzels, alle geheimen worden wel zo duidelijk aangegeven dat je het haast geen geheimen meer kunt noemen en er is erg veel herhaling in alles wat je moet doen. Dit zorgt ervoor dat je Alice in sessies zult gaan spelen. Het spel wordt door zijn gameplay na een tijd wat eentonig. Maar het geeft je door zijn omgevingen en verhaallijn, wel de drang om door te spelen. Vaak zul je de game wegleggen om hem later weer door te spelen. De game zelf heeft een lengte van ongeveer 20 uur, en dat is een prima speelduur.

De game heeft dus zowel zijn positieve, als zijn negatieve punten. Nu moet ik eerlijk bekennen dat het voor een game van deze tijd allemaal wat magertjes is, en het op veel fronten niet voldoet aan de eisen. Maar ik was een fan van het eerste deel, daarom kocht ik dit tweede deel. En als ik terug kijk, dan doet de eerste Alice qua gameplay ook niet veel meer dan platvormen, vechten en schakelaars omzetten. Dus de fans zullen zich waarschijnlijk , net als mij, niet erg kunnen storen aan de magere gameplay. Alice speel je voor Wonderland, de personages, de ervaring! En wat dat betreft zit deze game enorm goed in elkaar. De werelden ogen geweldig en zorgen voor een unieke, ongeëvenaarde sfeer. De geschifte personages zijn boeiend en lachwekkend om te zien, en ook de muziek en de geluidseffecten steken weer goed in elkaar. Eigenlijk doet deze game alles wat zijn voorganger ook deed, maar dan stukken beter. Dat is eigenlijk ook wat ik wilde zien, en daarom heb ik van deze game genoten. Niet om de graphics of de gameplay, maar om de totaal ervaring. Het is voor zijn tijd misschien geen regelrechte topper, maar het is wel een topper van een Alice game.

Conclusie en beoordeling

Alice is misschien niet geworden wat de meesten er van gehoopt hadden. Zelf begon ik met bange voor gevoelens aan deze game. Gelukkig bleek maar weer dat smaken verschillen. Want ik heb me prima vermaakt met deze game. Qua gameplay doet het zijn ding maar ook niet meer dan dat. Deze game moet het vooral hebben van de ervaring. Het ziet er allemaal prachtig uit, en het hele Alice sfeertje druipt er van af. Het verhaal wordt op een prachtige manier verteld, en zal je samen met de verschillende gebieden stimuleren om door te spelen. Fans van de vorige game zullen niet teleurgesteld worden, en zich goed kunnen vermaken met Madness Returns. De fans mogen dan ook stiekem een half puntje bij het eindcijfer optellen. En mocht je deze game uitgespeeld hebben, dan kun je nog altijd aan de slag gaan met het eerste deel. Deze krijg je er namelijk geheel gratis bij!
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • Wonderland
  • Design
  • Voice-Acting
  • De ervaring
  • Minpunten
  • Standaard gameplay
  • Graphics hadden beter gekund.
  • Bugs
  • Controller haast een vereiste

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • nieuws??

  • WHAT WHAT WHAT O_o !! ?

  • Dat zal best.

  • Vast door de tegenvallende verkopen van UT3… hopelijk kan dat met de PS3 versie een beetje opgepoetst worden.

  • Okeej, zal denk ik niet zo´n heel groot verlies voor hun zijn.

  • Oke……….

  • Tsjah, echt heel goed gaat het de laatste tijd niet met Midway…

  • Kut voor ze, had ik toch niet verwacht moet ik zeggen.

  • had je kunnen zien aankomen -_-

  • @WiiZzhole



    Mee eens

  • Oook kut voor ze idd XD

  • tja das balen :p

  • Tijd voor vernieuwing.

  • Oké…

  • Dus….

  • oke…

  • oke?

  • Mjah, de marketingman verbaasd me niet zoveel. Als men UT3 zo aan je neus voorbij boort en je dan vervolgens nog de blaam krijgt ervoor…



    Het is jammer dat Midway blijkbaar niet echt meer kan inkassen op het uitgeven van UT. BlackSite had wel dezelfde engine, maar had er blijkbaar de impact niet voor. Jammer eigenlijk. Gelukkig hebben ze de steevaste geldbuidel van MK nog…

  • Maf…

  • @kxk90 tot en met Magic



    Diepgaande reacties xD

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren