1. The Legend of Zelda: The Minish Cap (GBA)

The Legend of Zelda: The Minish Cap (GBA)

In een wereld waarin de groten heersen, klinken er in de verte piepstemmetjes. Zonder dat de regent het doorheeft, werkt een minuscuul, ijverig wezentje de bureaucratie door. Het schepseltje is zelfs zo klein, dat louter kinderogen het waar kunnen nemen. Toevallig betreedt een kind de kamer en merkt het ploeterende mensje op. Het kind is eerst verrast, maar treedt vervolgens in dialoog met het arbeidertje. De heerser schouwt het tafereel aan en wenkt een bediende. Het kind wordt met spoed naar de psychiater gebracht en de despoot continueert zijn waanbeeld over wie echt het land bestuurt.

Deze wondere wezentjes heten in The Legend of Zelda: The Minish Cap, toepasselijk, Minish of, minder voor de hand liggend, Picori. Ooit verrichtten de schepseltjes een mirakel: toen het kwaad de wereld dreigde over te nemen, gaven ze de mensheid een zwaard. Met het heilige slachtwerktuig kon een uitverkoren held het kwaad terugdringen en het uiteindelijk opsluiten. Vele jaren na dato in de stad Hyrule is deze legende gedegradeerd tot een Sinterklaasverhaal. Jaarlijks is er een groot feest om de Picori te bedanken en de vrijheid te vieren. Het feest van dit jaar zal eindigen in een ramp, waarbij het vergrendelde kwaad zich door het land verspreidt. De boosdoener is Vaati, een onbekende die op onverklaarbare wijze het schermtoernooi van de stad heeft gewonnen. Hij blijkt een duister wezen te zijn, waar Link iets tegen moet zien te doen.

Opvallende dingen aan The Minish Cap zijn de voice-acting en de uitstraling van de game. Met de term voice-acting bedoel ik geen ingesproken volzinnen, maar slechts schamele kreten die uitdrukken welk temperament het personage tegenover Link heeft. Daardoor voegt het wel wat toe; speciale -haken zijn niet meer nodig. Het grafische gedeelte van de game zit wel snor. Door de hogere schermresolutie en de brute rekenkracht van de GBA is het visueel verbeterd ten opzichte van de Oracle-games op de GBC. Echter door de beperkingen die ook de GBA heeft, hangt de tekenstijl nog steeds tussen realistisch en cartoonisch in. De handgetekende plaatjes die bijvoorbeeld in de credits tevoorschijn komen, laten duidelijk een tekenfilmachtige insteek zien.

De game is jammerlijk genoeg gericht op de jongere doelgroep. Waar Link normaal een onbepaalde leeftijd heeft die neigt naar adolescentie, is Link nu slechts een snotjoch van nog geen tien jaar oud. Dit uit zich helaas ook in de moeilijkheidsgraad van de puzzels en de gevechten. Na een reeks van pijnschreeuwen keek ik eens op de hartjesmeter en zag dat er slechts twee a drie hartjes afgesnoept waren. Als dit zou gebeuren in een van de eerste handheld Zelda’s zou Link allang bont en blauw op de grond liggen. Ook zijn de puzzels te simpel of geeft de game simpelweg zelf al het antwoord voordat de speler de situatie in zich op kan nemen. Zo wordt na het verkrijgen van een omkeerstaf meteen cadeau gedaan dat het wel erg handig is om die op een gat te gebruiken. Het gevolg hiervan is dat in het gat de zwaartekracht omkeert. Niets episch, maar jammer dat de vreugde van de oplossing zelf vinden wordt ontnomen.

De boosdoener die Link door het hele avontuur kwelt, heet Ezlo. Hij is een veredeld hoofddoek met een bemoeizuchtige kwebbel en een aantal magische eigenschappen. Hij kan Link tot minishformaat laten krimpen als Link op een krimpportaal gaat staan. Dat kan een omgekeerde vaas zijn, een boomstam of een steen. Link kan zo de wereld verkennen met een laag-bij-de-grondse visie op diezelfde wereld. Dit is erg vermakelijk, aangezien alledaagse objecten, zoals een schootpoesje of een regenplas, opeens ontembare monsters en bodemloze oceanen worden. Memorabel is de tocht in een zeker gebergte waarbij de kleine doerak tussen regendruppels als rotsblokken moet zien te manoeuvreren.

Zoals altijd in een spel uit de legendarische serie The Legend of Zelda, bestaat de hoofdqueeste ook in The Minish Cap uit het verslaan van epische eindbazen opgesloten in duistere dungeons en het vergaren van illustere items. Doordat het verhaal zijn naam eer aan doet, is het jammer dat er weinig echte levels zijn om je in uit te kunnen leven. Positief is wel dat het voorspel op haast elk kasteel een volwaardige dungeon op zich is, waarin meer dan eens ook een voorwerp verkregen moet worden. Daarom is het extra balen dat het kletsende kopvod niet wat vaker zijn muil houdt. Gelukkig is niet al wat Ezlo spreekt hinderlijk; hij maakt af en toe ook een te egocentrische opmerking die alleen maar grappig gevonden kan worden.

Wat The Minish Cap onderscheidt van andere spellen is de verhouding tussen bijzaken en hoofdzaak. Er zijn zogenaamde Kinstones. Deze stenen zijn echter kapot; door ze te fuseren kan dat probleem opgelost worden. Een succesvolle recombinatie van de twee helften leidt tot een positieve gebeurtenis, zoals een gebied dat zich opent, een schatkist die verschijnt of de incarnatie van een gouden monster. De personen met wie valt te fuseren zijn verspreid over het hele land. Ongelukkigerwijs zijn sommige lastig te bereiken lotgenoten niet instantaan bereid te koppelen; een andere keer komt hen beter uit. De perfectionist besteedt uiteindelijk langer aan het zoeken van die ene rottige persoon voor die vervloekte laatste fusie dan aan het uitspelen van het verhaal.

De tweede grote sidequest is het verzamelen van schelpen. Met die blauwe mysteriedingen kan op een bepaalde plaats voor beeldjes geloot worden. De sculpturen zijn interessant en met een leuke omschrijving, alleen het kansspel duurt tergend lang. Per poging ben je al snel een dikke minuut kwijt. Met ver over de honderd beeldjes te verzamelen, betekent dat ruim twee uur grinden in de gokhal. De beloning blijkt het min of meer waard te zijn, maar voor een nevenmissie is dit toch zenuwslopend langzaam.

Conclusie en beoordeling

The Minish Cap blijkt een veel te korte verhaallijn te bevatten in verhouding tot de sidequests. Met slechts zes officiële dungeons is het aantal levels teleurstellend. Voorafgaand aan de dungeons zijn gebieden die zelfs ook te bestempelen zijn als halve dungeons. De Kinstone fusies zijn aanvankelijk leuk, maar door de voltooiing te verlangen worden ze hinderlijk en gewoonweg een boel werk. Evenzo zijn de verzamelbeeldjes een prima idee, alleen is het verkrijgen van de sculturen veel te traag.
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • Zelda-principe
  • voice acting”
  • rondlopen als Minish
  • Kinstone fusie…
  • beeldjes verzamelen…
  • Minpunten
  • lage moeilijkheidsgraad
  • veel spoilers
  • erg kort
  • die beide te lang duren

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Valt wel mee.

  • vruchten?

  • \"Pluk de sinaasappels en maak Jus d'Orange, haal het vruchtvlees der meteen uit want daar hou ik niet van\"



    Nee maar serieus. Dit kan gevaarlijk worden voor Nintendo. Mochten uitgevers als EA en Ubi en Sega gaan denken en zien dat hun verkopen flink tegenvallen krijg je een N64/Gamecube all over again.

  • dan moeten ze 'm ook brengen op de 360 en ps3 :)

  • Allemaal kopen dus als je third party support wilt krijgen op onze geile witte doos!

  • Berg dat vervolg dus maar op. Jammer genoeg zal ook Zack en wicki hetzelfde lot beschoren zijn.

  • welkom in de casual gamers markt…ik raad bij deze alle third party developers aan alleen bowling games te maken etc..of kook spellen, want dat willen de Wii kopers, die willen geen echte games



    nu hopen dat sony en ms wel gameconsoles blijven maken voor de hardcore gamer anders zijn wij d00med

  • als ze dan ook eens goede games maken dan kunnen ze ook verdienen..

  • Precies wat ik dacht, Nintendo zelf verkoopt alles als een gek, maar de non-gamers hebben geen zin in allerlei RPG's en action adventure spellen. Geef hun maar gewoon wat ze op de reclame hebben gezien zoals WiiFit of Nintendogs ofzow. Uiteindelijk zal Nintendo misschien wel als enige voor de Wii blijven ontwikkelen.

  • nintendo mag dan best wel eens gaan uitkijken, het is natuurlijk fijn dat zij veel games maken die de kopers van de wii aanspreken. maar daar worden andere ontwikkelaars minder blij van.

    bovendien zijn veel ontwikkelaars (zoals ook in dit artikel te lezen is) helemaal niet blij met de doelgroep die nintendo aanspreekt.

  • moeten ze eerst eens goede games gaan maken!

  • Ja, hij heeft wel gelijk. Ik denk dat de wii weer een gameqube gaat worden zonder/weinig third prarty ondersteuning.

  • Dacht dat dat toch wel allang duidelijk was?



    Bijna alle 3rd party games die uitkomen zijn of helemaal bagger of leunen compleet op een kleine gimmick van de controller. Vind je het gek dat niemand vertrouwen heeft in games die niet van Nintendo zelf zijn?

  • Het is inderdaad een beetje mager. Het spelaanbod is Gamecube all over again. Alleen nu met een besturing die heel even voor opwinding heeft gezorgd.



    Het is natuurlijk wel raar. De Wii heeft een overgrote userbase. Ik denk dat 3rd party devs toch kiezen voor de concurrenten omdat deze zich meer richten op de gamers, terwijl de Wii andere doelgroepen aan wil spreken.

  • maakt me niet zo heel veel uit, ik heb een wii gekocht voor nintendo only zoals zelda, galaxy en brawl en voor de rest hoeft het niet echt, daar heb ik mijn ps3 voor

  • Sinds er nog geen enkele echt grote 3rd party titel voor de Wii is verschenen, is er ook nog geen enkele geflopt. Ook op de PS2 verkocht Suda's andere game Killer7 erg matig. Het zijn gewoon vage games met een vage stijl, die niet iedereen aanspreken. Als je een goeie game maakt uit een populair genre en in een normale grafische stijl, verkoopt het ook op de Wii echt wel. Zie Guitar Hero 3 of Red Steel..

  • guitar hero 3 is een typische party game, dat verkoopt bijna altijd wel…en vooral een game met zo'n naam



    Red steel was de eerste shooter met de gimmick controls van de wii-mote, en tevens een release game bij de console, dus ook te verwachten



    stijl van killer 7 en no more heroes is idd een beetje vaag


  • Dat beweer ik al een tijdje, en als dat niet veranderd wordt dat 1 van de reden dat de Wii zou kunnen beginnen populariteit kwijtraken.



    Anderzijds ligt het ook wel aan de kwaliteit van de meeste third party games.

  • Dit soort games worden altijd weinig verkocht, het is gewoon te vaag…

  • De kwaliteit van de third party games is niet echt om over naar huis te schrijven…

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren