1. The Legend of Zelda: Ocarina of Time (N64)

The Legend of Zelda: Ocarina of Time (N64)

De geest en fantasie van elk kind is een wonderbaarlijk iets. Kinderen kunnen dingen bedenken en creëren, die onvoorstelbaar zijn voor het volwassene oog. Toen ik, als klein kind, mijn fantasie zijn volle gang liet gaan, werden er al vaak onderwerpen als prinsessen, kastelen, ridders en magie bij betrokken. Een groot deel van die inspiratie kwam dan ook tot stand door één spel. Dat ene spel heeft mij destijds tot gamer gevormd en wordt door mij nog steeds gezien als hét boegbeeld van zijn eigen franchise en de game-industrie als geheel. Ik heb het natuurlijk over The Legend of Zelda: Ocarina of Time, wellicht het beste spel, en het mooiste avontuur, dat ooit op een beeldscherm vertoond is.

De zonsopgang

Ik loop, spelende als Link, door de idyllische Hyrule Fields, terwijl de zon langzamerhand in het land opkomt. Ondanks dat alles zich op een scherm afspeelt, voel ik haast de warmte van de schijnende zon in mijn nek. In de verte hoor ik de ophaalbrug van Hyrule Town krakend neerdalen. Terwijl de Stalchildren zich weer ontdoen van het daglicht door zich in te graven, hoor ik vanuit Kakariko Village het gekraai van een Cucco. Een nieuwe dag in Ocarina of Time is aangebroken, ik stap op mijn trouwe paard Epona en rijd in volle glorie de dag en het avontuur tegemoet, vergezeld door mijn elfje Navi. Vervolgens reis ik af naar plaatsen als het pikante Gerudo Valley, het rustgevende Lake Hylia, of het sfeervolle Kokiri Forest. Mijn keuzes als de held van dit verhaal zijn oneindig en het is dan ook maar een kwestie van tijd alvorens ik mij in het volgende grote avontuur in Hyrule stort. En geloof me, als je íets hebt in Ocarina of Time, dan is het wel tijd.

Een reis door tijd

Je speelt dus Link, een jonge Kokiri die zijn kinderjaren gespendeerd heeft in het Kokiri Forest. In tegenstelling tot de andere Kokiri, is Link echter anders. Hij blijkt een Hylian te zijn, de voorbodes van de Triforce-goden. Link krijgt in eerste instantie geen eigen elf toegeschreven, wat traditie in het Kokiri Forest is. Als het elfje Navi zich op en gegeven moment letterlijk bij Link's bedstee voorstelt, is dat ook zeker met een reden. De elf is namelijk door de eeuwenoude Great Deku Tree gestuurd, en op den duur krijg jij dan ook van diezelfde stokoude boom te horen dat jij uitverkoren bent om de wereld te redden van een duister persoon genaamd Ganondorf. Na het behalen van je eerste kerker, welke logischerwijze in de Deku Tree is, krijg je de opdracht om naast de Kokiri’s Emerald ook nog de Goron’s Ruby en de Zora’s Sapphire te bemachtigen. Dit moet je doen zodat jij, en niet Ganondorf, de mogelijkheid krijgt om de Sacred Realm te betreden en de Master Sword te bemachtigen. Na urenlang ronddwalen en vechten in drie zeer verscheidene en intrigerende dungeons, kun je dan eindelijk naar de Temple of Time gaan, om daar jouw beloning op te eisen. Zodra je de Master Sword echter grijpt, gaat alles faliekant mis.

Terwijl jij meegesleurd wordt in de tijd, en dus volwassen wordt, grijpt Ganondorf de kans om de Temple of Time binnen te dringen, en de macht van de Triforce voor zichzelf op te eisen. Zodra jij dus in het toekomstige Hyrule terecht komt, ziet alles er rot en verdorven uit. Hyrule Castle is verwisseld voor een duistere burcht, waarin zich het duivelse bolwerk van Ganondorf, incluis de duistere heer zelf, bevindt. Ook andere locaties zijn door Ganondorf’s macht aangegrepen. Zo staat Lake Hylia droog, het Kokiri Forest is overrompeld door monsters en ook Kakariko Village ziet er allesbehalve verwelkomend uit. Het is aan jou, de Hero of Time, om dit weer te herstellen. Van Rauru, de Sage of Light krijg jij dan ook de opdracht om alle zeven Sages weer te ontwaken en bevrijden, zodat deze Ganondorf voor eens en altijd kunnen opsluiten. Dacht je dat de drie eerste dungeons pittig waren? Dan heb je vast en zeker zin in de zes moeilijkere dungeons die nog zullen komen. Je wordt hierin dan wel weer goed door Navi ondersteund, die soms wellicht iets té opdringerig is in het geven van raad. Maar dit roept over het algemeen geen irritaties bij me op.

Van bergtoppen tot watergrotten

In totaal bevat The Legend of Zelda: Ocarina of Time negen volledige dungeons. Natuurlijk betreed je twee keer een forest, fire en water dungeon, maar dat wil echt niet zeggen dat deze repetitief aanvoelen. Want terwijl de ene water dungeon zich afspeelt in het lichaam van de gigantische vis Jabu-Jabu, speelt zich de andere zich simpelweg onder water af. Enfin, jullie snappen mijn punt. Waar het op neerkomt is simpelweg het feit dat elke kerker zijn eigen persoonlijke stijl heeft en dat dit allemaal erg goed in de game is weergeven. Wat elke dungeon ook van de ander onderscheid, zijn de veelal thematische puzzels. Met name de Water Temple is een spreekwoordelijke ‘bitch’ als het op logica aankomt. Telkens moet je tussen waterhoogtes wisselen en daarnaast moet je ook telkens het menu in om Iron Boots aan en uit te trekken. Vooral de latere dungeons zijn echt pittig om te doen en vergen het nodige hersenwerk om te behalen. Maar als je ze eenmaal behaald hebt, is de mate van zelfvoldaanheid ook aardig groot.

Een persoonlijk wereldje

Natuurlijk kan een gamewereld nóg zo mooi zijn, het draait uiteindelijk om de personages die er in voorkomen. En dank de heer dat Ocarina of Time volgepropt zit met een grote variatie aan verschillende personages. Van sympathieke personen zoals de Zora-princes Ruto, Impa, de Kokiri Sariah en de Goron Darunia, naar aparte personen zoals King Zora XVI en regelrechte engerds zoals Ingo van de Lon-Lon Ranch of de Mask Shop-bezitter. Zelfs Link, die naast wat kreten geen woord zegt in het spel, kent door zijn gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal een diepe persoonlijkheid waarmee zelfs de meest gesloten speler wel een bepaalde band krijgt. Elk personage heeft zijn eigen stijltje en je krijgt ook snel het gevoel eerder te maken te hebben met een echte dynamische wereld, dan met een handvol voorgeprogrammeerde personages. Dit wordt nog eens versterkt door de verschillende culturen die je in Hyrule vindt. De steenetende Gorons doen sterk denken aan een echte indianenstam, terwijl de Zora's meer ontwikkeld schijnen te zijn, terwijl de Kokiri daarentegen juist weer de stereotype levensgenieters zijn. Op dit punt heeft Nintendo werkelijk de hamer op de kop geslagen. Natuurlijk heb je ook weer die ‘’andere’’ personages, die je meer moet neersteken in plaats van aanspreken. Ik heb het natuurlijk over de grote verscheidenheid aan vijanden in Ocarina of Time.

Van Armos tot Wolfos

In Hyrule is het niet bepaald een tijd van stilzitten. Op zowat elk moment, in de kerkers of in buitenwereld, kom je wel een bepaalde vorm van gevaar tegen. Natuurlijk spannen de verscheidene eindbazen en mini-eindbazen de kroon. Zo zullen gevechten tegen bijvoorbeeld Twinrova, Volvagia, Bongo Bongo, maar ook simpelere eindbazen zoals King Dodongo en Gohma mij maar al te goed bijblijven en indruk op me maken. En dan zijn er nog verscheidene sub-eindbazen, met als mooiste voorbeeld Shadow Link, die elke beweging van je nadoet en het een waar gepuzzel is om deze kopie terug naar de schaduw te sturen. Naast de eindbazen zijn ook de gewone monsters allesbehalve slaapverwekkend. Toegegeven, de eerste monsters die je tegenkomt zullen niet bepaald een hoog awesome-gehalte hebben, maar op den duur worden de vijanden sterk, weten ze zich te verdedigen en delen ze ook nog eens rake klappen uit. En dan zijn er ook nog vijanden die je totaal niet aan ziet komen. Zo moet je op een gegeven moment een standbeeld verschuiven, terwijl de ander tot leven komt en je als een doldwaze achterna jaagt. Of wat dacht je van de Floormasters en Wallmasters, die je te grazen kunnen nemen door je helemaal aan het begin van de dungeon terug te teleporteren. Van klein tot groot, je zult in elk geval een grote verscheidenheid aan monsters tegenkomen in deze game, en vooral de moeilijkere vechtersbazen zijn fijn om eens goed in te maken met de Master Sword. Denk bijvoorbeeld aan vijanden als de Wolfos, Stalfos en de Moblins. Veel vijanden komen doorgewinterde Zelda-fanaten zeker bekend voor, maar of dat ook iets slechts is? Voor mij in elk geval niet.

Nog steeds een oogappeltje

Alsof mijn inleiding nog niet voldoende was om jullie te overtuigen dat Ocarina of Time een prachtig, sfeervol en kleurrijk spel is, besluit ik maar om hier nog verder op in te gaan. Natuurlijk stamt het spel uit het Nintendo 64-tijdperk en dat valt ook goed aan de polygonenobjecten af te lezen. Ook de muziek is, vergeleken met de orchestrale meesterwerken van de tegenwoordige games, enigszins simpel gehouden. Toch krijg ik nog steeds kippevel als ik achtergrondmuziek van bijvoorbeeld de Lon Lon Ranch, Zora's Domain of van Ganon's Castle hoor. Het is simpelweg oud, maar goud.

Desalniettemin brengt deze oude (maar gouden) stijl een zekere vorm van charme met zich mee en ik kon me, ondanks de gedateerde graphics, nog erg goed inleven in de wereld van Hyrule. Dit ook vooral omdat heel Hyrule gewoon erg varieert wat betreft de omgevingen, vijanden, sferen en bovenal de muziekstijlen. Muziek is voor mij een essentieel onderdeel van Ocarina of Time en zonder dit onderdeel zou het spel toch echt een stuk minder episch zijn. Van de simpele deuntjes als je een kist opent of een voorwerp bemachtigd, tot de soundtracks van eindbazen en omgevingen. De hele geluidskist van Ocarina of Time is gewoonweg episch te noemen. Dus ondanks dat alles wat ouder is, laat het spel op audiovisueel gebied een goede indruk na, iets wat je niet vaak kunt zeggen over een spel dat uit 1998 dateert.

Conclusie en beoordeling

Het is voor mij een grote brok in de keel om het woord ‘perfect’ niet te laten vallen in deze conclusie. Dit is immers mijn hoogtepunt als gamer geweest en het valt moeilijk om kritiek te hebben over Ocarina of Time. Ik zal dit dan ook niet doen, gezien dit spel, ondanks dat het inmiddels zowat 13 jaar oud is, de tand des tijds doorstaan heeft en nog steeds op elk gebied subliem en uitstekend uit de verf weet te komen. Ik zou bij wijze van spreken nu nog de console aan kunnen slingeren en over een tijdspan van een maand het spel met intens genot 3 keer uit kunnen spelen, en er geen moment spijt van hebben. Het is gewoon een game die niet gaat vervelen, de mate van epische gameplay weet aan te houden en gewoonweg prachtig wegspeelt. Daarom wordt Ocarina of Time nog door velen beschouwd als dé beste Zelda ooit. En daarom kan ik ook vol geluk zeggen dat dit één van mijn belangrijkste jeugdherinneringen is.
10
Score
100
Score: 100
  • Pluspunten
  • Sublieme gameplay
  • Epische verhaallijn
  • Goede overstap van 2D naar 3D
  • Grootse wereld
  • Veel omhanden
  • Minpunten
  • Niets noemenswaardigs

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • mooie recensie! ga zo door!

  • 'Mooie recensie!

  • Mmmmh miss toch overwegen deze te kopen :)

  • Mooie recensie!!

  • Misschien wil je het wel, in plaats vd standaard kritiek, maar op gastrecensies geen mierenneukreactie… Schrijf maar een memberrecensie, dat doe ik dan wel. Overigens, je kunt dus over een simpel concept best veel schrijven! Was met Portal wel anders ;). Nice job verder (Y).

  • @ Ralphieboy14, Cheatcn, Yiiger_

    Bedankt allemaal!



    @ the_Owner

    Het is in ieder geval een goede keuze!



    @ WiiZzhole

    Amai wat jammer, dan moet ik toch maar aan de slag ;) Bedankt verder.





  • Ik denk er nu opeens aan dat ik deze ook nog moet kopen.

  • Goed gedaan ;)

  • Goede recensie, maar ik vraag me nog steeds af of de controls geen roet in het 'spel' gooien.

  • @ Gertonics

    Het wordt tijd ;)



    @ Xian

    Bedankt.



    @ chilizone

    + Geoptimaliseerd voor de PSP, dit houdt ook in dat de controls optimaal zijn voor de PSP en dus prima werken! Bedankt verder!





  • Mooie recensie hoor, lijkt me zelf ook wel een vet spel.

  • Had hem een tijdje terug al gelezen, maar ik heb het gewoon weer gedaan. Worms is vet en de recensie ook!

  • @ sith, Joey-Sensei

    Bedankt allebei ;)

  • worms is cool:D

  • deze staat zeker op m'n lijstje!



    @ Recensie

    Gewoon hartstikke goed, kan niet anders zeggen

  • klasse recensie, maak er nog een paar zou ik zeggen ;)

  • Tof werk!

  • Echt een geweldige recensie, meer kan ik er gewoon niet over zeggen. Vond het leuk om te lezen.

  • nice recensie, nice

  • Nice recensie….

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren