1. The Legend of Zelda: Twilight Princess (Wii)

The Legend of Zelda: Twilight Princess (Wii)

De meeste mensen vreesden donkere plekken als klein jochie, ze waren bang voor het monster in de kast of de duivel die zich schuilhield onder hun bed. Deze angsten zijn niet echt, maar toch heeft de duisternis iets mysterieus waardoor sommige mensen deze fobie automatisch gaan ontwikkelen. Naarmate je groter wordt, verdwijnt die angst en krijgen ze een heel ander beeld van de duisternis. Sommigen gaan het vermijden, en sommigen gaan er - zoals ik - een fascinatie voor krijgen. Die mensen gaan zich dan meer aangesproken voelen door games of films waar een duistere sfeer hangt.

De games waarbij je misschien wel het minst zo’n duistere sfeer verwacht, zijn Zelda games. Zelda’s gaan altijd over het oplossen van breinbrekende puzzels, en het verkennen van dungeons. Bovendien zijn de mannen van Nintendo niet degene die games sinister of gewelddadig maken. Hierbij is The Legend of Zelda: Twilight Princess toch een uitzondering, gezien het de Zelda elementen combineert met een behoorlijk duistere setting.

Wat je direct opvalt bij Twilight Princess, is dat het zich visueel onderscheid van de andere Zelda games. Je had Ocarina of Time en Majora’s Mask die voor een meer realistische look gingen, en je had The Wind Waker die opteerde voor een cartooneske stijl. In Twilight Princess maakt men wederom gebruik van een realistische look, maar door het grote verschil in grafische capaciteit tussen de N64 en de NGC/Wii, oogt het toch erg fris en vernieuwend. Zoals eerder vermeld is het voor het eerst erg sinister en duister, dat uit zich ook in de graphics. Het komt de sfeer enorm ten goede en maakt de game uniek. Qua verhaal is het zoals je het bij een Zelda game kan verwachten. Aardig, zeker leuk te volgen maar erg voorspelbaar en niet bepaald diepgaand. Een meisje wordt ontvoerd, Link moet haar gaan redden en op het einde krijg je weer een episch gevecht met de grote slechterik van de serie: Ganondorf. Toch is het leuk dat ze deze keer je ‘sidekick’ – Midna - in het verhaal betrekken. Hierdoor innoveert het verhaal wel, maar toch is het geen partij voor een diepgaand verhaal van een Red Dead Redemption bijvoorbeeld.

Natuurlijk draait het in een Zelda game niet om het verhaal, maar om de gameplay. Nintendo heeft keer op keer meesterwerken afgeleverd met de Zelda serie, en Twilight Princess is hierin geen uitzondering. Hoewel het in het begin wel eventjes langdradig en saai kan worden, zou het eeuwig zonde zijn om na een uurtje af te haken. Als je even doorbijt, word je namelijk beloond met één van de meest geniale ervaringen die je in een game mogelijk kan hebben. De lay-out van de dungeons zijn van een merkwaardig hoog niveau, en ze beschikken tevens over veel slimme puzzels die je hoofd aan het werk zullen zetten. Neem bijvoorbeeld een tempel waarin je in een gigantisch spookhuis de weg naar de top zult moeten vinden. Het valt ook op hoe gigantisch deze tempels wel niet zijn, vaak met vier of meerdere verdiepingen.

Ook de items die je in elke kerker weet te vinden, kan je zeker rangschikken onder de leukste die de Zelda serie ooit gekend heeft. Natuurlijk krijg je de basisvoorwerpen als de pijl en boog en de bommetjes, maar vanzelfsprekend zijn er ook nieuwe, en in dit geval ook leukere items. Wel is het jammer dat ze soms onvoldoende gebruikt worden. Het item dat je vindt in de zanddungeon bijvoorbeeld, is behalve voor die dungeon amper benut. Best wel zonde, gezien het een ontzettend vermakelijk ding is waar je veel meer mee had kunnen doen.

Naast al de items en al de kerkers die we in elke Zelda terug kunnen vinden, heeft Twilight Princess ook een vernieuwend element. Je kan namelijk op momenten met een wolf spelen. In het begin zijn de mogelijkheden nog beperkt en zul je enkel een paar insecten moeten gaan zoeken, maar vanaf het moment dat je vrijwillig kan veranderen in een wolf wordt het interessant. De wolf kan namelijk in de ‘Twilight zone’ komen, en kan hierdoor dingen zien en ruiken die Link niet kan waarnemen in de normale wereld. Het is niet revolutionair, maar het is zeker interessant en het zorgt voor leuke, nieuwe manieren om puzzels op te lossen.

Over de besturing valt er weinig te klagen. Het mikken met de Wii Remote bij het gebruiken van de pijl en boog en de 'grapple hook' werkt uitstekend. In dit geval voegen de motion controls daadwerkelijk iets toe aan de gameplay, maar in het geval van het zwaardvechten niet. Daar hoef je eigenlijk gewoon een lichte zwiep te geven aan je Wii remote. Hoewel het zeker nauwkeurig is, werkt het niet erg realistisch en vraag je je af of dat niet even goed had gewerkt met het indrukken van een knop. Je kan dus stellen dat de motion controls grotendeels geen meerwaarde bieden aan het totaalpakket.

Tevens zijn de eindbazen ook weer van hoge kwaliteit. Ganondorf is weer van de partij, maar ook de andere bazen maken indruk. Ze zijn stuk voor stuk geweldig ontworpen en ontzettend vermakelijk om te verslaan, maar toch zijn ze nog steeds te gemakkelijk. Het is traditie in de Zelda serie dat de eindbazen een eitje zijn, maar toch had ik de moeilijkheidsgraad liever wat opgeschroefd gezien in Twilight Princess, vooral omdat de game ook duidelijk voor volwassen gamers bedoeld is.

Als er één ding vaststaat, is dat je lang bezig zal zijn met Twilight Princess. Het kostte me niet minder dan 40 uur om de game te doorlopen, en dat op een vrij hoog tempo. Aangezien je zo wordt opgeslokt door het spel, zul je de uren niet zien voorbijvliegen. Ik heb me - afgezien van het begin - geen moment verveeld en het geeft ook een enorm voldaan gevoel als je de game hebt uitgespeeld. Wel is het zo dat als je ermee klaar bent, je de game hebt gezien en je verder niet echt veel meer kan doen. Je kan het avontuur een tweede keer beleven, maar de ervaring is dan lang niet zo sterk omdat je het antwoord al weet op alle puzzels en het je dat bevredigende gevoel niet meer kan geven.

Conclusie en beoordeling

"Oops, I did it again!" Zo dacht Nintendo er vast over als ze na het afwerken van de game de lovende recensies lazen. Het is immers geen mysterie dat Nintendo meesterwerken kan afleveren als geen ander, en Twilight Princess hoort zeker thuis in dit rijtje. De eerste twee uurtjes mogen dan niet je van het zijn, de rest van het spel is dat zeker wel. Dankzij de ontzettend slimme puzzels en de geweldig ontworpen kerkers, kan zelfs de grootste Nintendo hater niet ontkennen dat dit een pareltje is. Wat geeft het toch een voldaan gevoel om een puzzel te voltooien en dat vertrouwde muziekje te horen. Tenslotte krijg je echt een gigantische wereld tot je beschikking, die je erg lang aan je scherm zal kluisteren. Twilight Princess bewijst dat Nintendo ook kan behoren tot de ‘dark side’.
9,3
Score
93
Score: 95
  • Pluspunten
  • Duister sfeertje
  • Briljant ontworpen dungeons
  • Erg toffe items
  • Ongelooflijk veel te beleven
  • Kluistert je aan het scherm voor uren
  • Geniale eindbazen…
  • Minpunten
  • Het begin is wat langdradig
  • Maakt te weinig gebruik van sommige items
  • die wel wat meer uitdaging mogen bieden

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Shake 'em boobies! xD

  • Het zal mij benieuwen.

  • Het zal mij benieuwen.

  • I'm impressed.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren