1. The Legend of Zelda: Oracle of Ages (GBC)

The Legend of Zelda: Oracle of Ages (GBC)

Noot vooraf: Wie kent de slogan van de Oracle games nog? ,,An adventure too big for one game pack.” Vrij vertaald betekent dat ,,een avontuur te groots voor één recensie.” Beide spellen zijn uniek en verdienen een eigen recensie, maar tegelijkertijd zijn Oracle of Ages en Oracle of Seasons dermate in elkaar verweven, dat van afzonderlijke recensies geen sprake kan zijn. Deze recensie bestaat dan ook uit een deel waarin voor als eerste game Oracle of Ages wordt gespeeld en een deel waarin het spel een vervolg is op de eerder gespeelde Oracle of Seasons.

Grootse denkers hebben zich er het hoofd over gebroken. Het betreft geen sudoku’s gemarkeerd met eenentwintig sterren door een astrologisch uitgever, maar wat hen bezig houdt zijn gedachte-experimenten. Iedereen kent het kip-of-het-ei-raadseltje, dat een relatief makkelijk antwoord heeft. De kip kwam uit het ei dat in de supermarkt lag. Dat is voor de hand liggend. Toen gingen de knappe koppen de uitdaging opzoeken. Op de viervectoren in de ruimtetijd ontdekten ze vele paradoxen. Deze drogredeneringen zijn samen te vatten onder het kopje ,,indien men terug in de tijd reist, kan men het verleden veranderen?”. The Legend of Zelda: Oracle of Ages biedt uitsluitsel, alle filosofen ver achter zich latend.

Het verhaal begint met de ontwaking van Link in een vreemd bos. Daar ontmoet hij Impa, oppas c.q. toezichthouder van Zelda. Deze vrouw leidt hem naar Nayru, die vredig haar zingkunsten uit. Impa blijkt echter bezeten te zijn van een duistere vrouw genaamd Veran. Veran verlaat het lichaam van Impa om dat van Nayru over te nemen. Nayru blijkt geen gewone zangeres te zijn, ze is verdorie het Oracle of Ages! Gebruikmakend van de macht die ze met deze zielenkaping heeft vergaard, vlucht Veran enkele eeuwen naar het verleden. Hierdoor raakt de tijd van slag, wat resulteert in een aantal dingen, zoals jonge knapen die ineens een ouwe opa worden of versteende dan wel verdwijnende mensen of dieren. Link zal dus aan het werk moeten als held.

Na een bezoek aan de vrouwelijke Maku Tree, bomenhoge bewaker van Nayru en Labrynna die nu in het verleden geveld is, gaan Link en Ralph het behekste Oracle achteraan naar het verleden. Ralph is de lijfwacht van Nayru, maar in al zijn ijver en ondanks zijn goede bedoelingen lopen alle acties van Ralph uit op bemoeizuchtig en ongeïnspireerd gedrentel. Link schiet echter de jeugdige Maku Tree te hulp, waarna het puberende plantje een van de vreemdste liefdesrelaties in de gamegeschiedenis tot stand zet. Dit is het begin van de samenwerking tussen Link en de Maku Tree, die Link met meer raad dan daad probeert bij te staan.

Zoals het een fatsoenlijk spel uit de Legend of Zelda franchise beaamt, bestaat ook Oracle of Ages uit een reeks dungeons en een allesomsluitende overworld. Het actiegedeelte zit in de dungeons, die te omschrijven zijn als kerkers, doolhoven en kastelen. Deze levels bevatten het oeroude recept dat net zo min gaat vervelen als grootmoeders recept voor fluorescerende pannenkoeken. Elk kasteel bevat een eigen uniek wapen of gereedschap, wat Link helpt de doolhof te doorkruisen door net die ene sleutel te laten bemachtigen en nieuwe gebieden op de wereldkaart te ontdekken. Daarnaast is er een miniboss, die grofweg halverwege de kerker zit. Zodra die geveld is, opent zich een warppunt op en neer naar de ingang van de dungeon. De wetten van de game-industrie volgend eindigt elk level met een eindbaas, met als beloning een Heart Container en een der Essences of Time.

Het puzzelgedeelte van het Oracle of Ages spel zit vooral in de overworld, wat vrij vertaald de grote buitenwereld betekent. Link pendelt tussen heden en verleden met de Harp of Ages, een magisch instrument dat Nayru min of meer postuum aan de held schonk. De macht van de harp beperkt zich aanvankelijk tot het openen van tijdportalen, die met een symbool op de grond getekend staan. Deze restrictie zorgt voor leuke puzzels. Gaandeweg breidt de muziekkeus uit, waardoor Link in staat is om vrijelijk van toen naar nu te bewegen en uiteindelijk zelfs zonder beperkingen de eeuwen te doorkruisen.

Het tijdreizen degradeert daardoor van een leuke hindernis tot een eenvoudig hulpmiddel om de omgeving naar de hand te zetten. Zo leidt een zaadje geplaatst in het verleden in het heden tot een volgroeide klimop en slijten enkele eeuwen stromend water een landschap af. Dit principe wordt subliem toegepast in een dungeon; daar dient Link het toen en het nu te combineren wil hij de kerker doorkruisen.

Naast de opgelegde aanpassingen is er ook de natuurlijke verandering van de omgeving die Link kan gebruiken om op onmogelijke locaties aan te komen. Zo heeft de winkel van Lyanna City in het heden twee ingangen, waarvan al snel duidelijk is dat de tweede deur alleen met tijdsprongen te bereiken is. Het idee hierachter is leuk en is, zeker in het begin van het spel, goed uitgevoerd, maar met de eerdergenoemde vermindering van de beperkingen van de Harp of Ages vervalt de uitdaging achter het zoeken naar de tijdportalen. Zodra alle teugels gevierd worden, gaat de uniciteit van de eeuwwisselingen verloren en gaat het over in een verplicht nummer.

De oplettende speler zal echter veel paradoxen en daarmee paradoxfoutjes ontdekken. Zo is er een gebeurtenis in het verleden die instantaan het heden verandert. Daarmee bedoel ik dat wat nu in het verleden gebeurt, vindt ook nu in het heden plaats. Dit is vergelijkbaar met literaire klassiekers als de teletijdmachine van professor Barabas, waarbij het toen en het nu parallel aan elkaar voortbewegen. Het toppunt van deze kijk is dat Link in het heden opdracht krijgt om iets te doen, het in het verleden uitvoert en in het heden ervoor bedankt wordt. Eh… Als het eeuwen geleden al opgelost is, dan is er toch geen probleem waarvoor Link bedankt moet worden?

In de meeste andere gevallen zal de speler zelf in het verleden een verandering moeten forceren. In de duidelijke paradoxtaal omschrijft men dit als ,,wat in het verleden niet gedaan is, zal nu in het heden niet gedaan zijn”. Mijn schamele filosofische inzichten gebruikend concludeer ik dat deze opvatting het meest logisch is.

Er is nog een andere situatie die slechts zelden voorkomt. Er is nu in het heden iets gedaan, wat later in het verleden nog gedaan moet worden. Dit kan ook, mits het op zichzelf staat. Door de andere twee denkbeelden hierbij te betrekken, springt deze er op een vreemde manier uit. Gelukkig is dat niet hinderlijk. Integendeel, alle paradoxfoutjes zijn gemaakt in dienst van het verhaal.

Oracle of Ages is echter meer dan dungeon crawling en met de wetten van de ruimtetijd spotten. Zo zijn er natuurlijk weer tientallen Pieces of Heart te vinden. Klassiekerwijs krijgt Link een extra hartje levensenergie als hij er vier weet te verzamelen. Daarnaast zijn er Gasha Seeds; zaadjes die in speciaal geprepareerde stukjes aarde geplant kunnen worden. Deze zullen dan uitgroeien tot een boom met een enkele noot erin. Deze kan allerlei dingen bevatten, van hartjes tot ringen en Pieces of Heart. De ringen zijn er in 64 verschillende soorten en maten. Sommige representeren achievements, andere geven Link een power-up of zelfs een ander uiterlijk.

Naast deze verzamelobjecten kan ook ruilhandel worden bedreven, zoals eerder gezien in Link’s Awakening. Helaas bevinden de volgende behoeftige personen zich telkens net iets te chronologisch in het avontuur, waardoor een speurtocht naar een nieuwe halte in de voortrazende trein naar voltooiing toch enigszins uitblijft.

Avonturieren blijft een vriendloze bezigheid. Het helpen van mensen heelt de wond slechts beperkt. Gelukkig kan Link vrienden worden met Maple door de heks telkens uit de lucht te plukken als ze voorbijraast. Veelal resulteert dit in een door de ruimte verspreide voorraad die van zowel Link als Maple afkomstig zijn. De spullen worden onderling keurig verdeeld volgens het principe van ,,wie het eerst komt, wie het eerst maalt”. Er kunnen zelfs goede objecten, zoals een ring of zelfs een stukje hart, over de grond rollen. Deze zijn dan gelukkig afkomstig van de heks, zodat het lonend is om dit spelletje vaak te spelen.

Verder ontmoet Link nog drie dieren, die hem ieder op hun eigen manier door het avontuur proberen te helpen. Mush, de vliegende goedzak, kan Link over een groot aantal gaten in de grond tillen. Dimitri, de happige motorboot, laat zich navigeren door het water en zwemt zelfs tegen watervallen op. Ricky, de huppende bokser, kan over een gat en op een richel springen. Een van hen geeft Link een fluit, die hij kan gebruiken om te allen tijde het beest op te roepen. De speler moet maar bidden dat Mush hem niet als compagnon uitkiest. Het verplaatsen met Mush is onevenredig veel werk en soms onhandig in vergelijking met de twee andere dieren.

Als Link het werken moe is, kan hij zich ontspannen in een van de vele minigames die Oracle of Ages rijk is. Van het honkballen met het zwaard tot lappen vlees naar eters gooien en van doelen schieten uit een karretje tot bommen ontwijken. Natuurlijk mag de Goron Dance niet ontbreken. Om de game te doorlopen zal elke minigame minstens een maal voltooid moeten worden, met uitzondering van laatstgenoemde, die twee maal doorlopen moet worden in de verhaallijn. Aangezien de moeilijkheidsgraad hoog kan liggen voor mensen met beperkingen, is het verplichte nummer versimpeld ten opzichte van het standaardniveau. Nee, de ritmische Goron Dance is geen pretje als het gevoel voor ritme totaal afwezig is.

Noot: Wellicht is het leuker om eerst de recensie van Oracle of Seasons te lezen alvorens verder te gaan met het onderste stuk.

Na zijn zegetocht in Holodrum komt Link al als verlosser aan in Labrynna nog voordat er een probleem is. Dat probleem blijkt er te zijn in de duale gedaante van Twinrova. Na de oneervolle dood van Onox sturen zij nu Veran op Link af, met als doel de drie vlammen van Destruction, Despair en Sorrow verder te voeden. Slagen zij in hun missie om de fakkels gedrieën te laten branden, dan zal Ganon reïncarneren en de wereld nog verder vernietigen, zelfs zonder gebruik te maken van democratie.

Dit is een aflopende zaak, dus schiet prinses Zelda te hulp. Haar goede bedoelingen drijven echter weg op het zweet van de ontvoering. Link onderbreekt zijn bezigheden op de Goronse kermis en poogt hij haar te bevrijden. Mocht zijn aanval afgeslagen worden, dan kan hij, door slechts op zijn fluit te spelen, zijn gevoelens kwijt bij zijn meegereisd huisdier.

Andere vertrouwde personages uit Oracle of Seasons duiken ook in Labrynna op. Zo zijn de Subrosians hun culturele ontwikkeling aan het verbreden door deel te nemen aan verscheidene minigames. Anderen zijn minder vrijwillig aanwezig in het land waar de tijd een eigen wil heeft. Hun heimwee uitend geven ze Link een gecodeerde boodschap mee met als bestemming Holodrum. Als Link Oracle of Seasons in de Game Boy stopt (hoe hij daarin slaagt is een probleem waaraan ik me niet ga wagen) kan hij de post overbrengen. Uit dank krijgt hij dan een magische ring of een upgrade op een bestaand voorwerp. Met enig geluk en charismatische vaardigheden kan hij zelfs een voor hem nieuw voorwerp aftroggelen. Van de gelukkig gemaakte persoon in Holodrum hoort hij een wachtwoord waarmee hij in de Maku Tree te Labrynna hetzelfde met zijn inventaris gedaan kan krijgen.

Op het grondgebied van Lyanna City is er pardoes een Heroes’ Cave geopend. Hierin zitten lastige puzzels verstopt die gaandeweg de grot steeds geavanceerdere items vereisen. Daarnaast is er ook het nodige verraderlijke spring- en vechtwerk, waaraan Link een hele kluif zal hebben. Het eind onthaalt hem met een grootse beloning, belichaamd door de gedaante van een ring.

Het is merkbaar dat de moeilijkheidsgraad een stuk hoger ligt in Oracle of Ages dan in Oracle of Seasons. In de dungeons zitten minder breinbrekers verstopt, maar dat is, zeker in het begin van het avontuur, ruimschoots gecompenseerd door de opgelegde beperkingen aangaande het tijdreizen. Later valt deze beperking weg en zijn de tijdpuzzels meer een sleur en een anticlimax dan een uitdaging en een apotheose.

Deze sleur wordt benadrukt bij het zoeken naar moeilijk bereikbare Gasha grond. Het is niet zeldzaam dat er meermaals door de tijd gereisd moet worden om een zaadje te planten en een noot te plukken. De plaatsing van de speciale plantenbakken is begrijpelijk en logisch, maar de lol gaat er hierdoor wel vanaf.

In vergelijking met Holodrum lijkt het wel kermis in Labrynna. Er zijn veel meer (leuke) minigames te vinden, waardoor het kloten tijdens de queeste een aangename tijdsbesteding wordt. De Goron Dance houdt helaas minder rekening met muziekincapabele mensen, waardoor het af en toe frustrerend kan zijn.

Conclusie en beoordeling

Oracle of Ages is een prima product, dat voorop gesteld. Er zitten een paar paradoxfoutjes in, die stof tot nadenken bieden, maar niet expliciet hinderlijk zijn, aangezien ze het verhaal dienen. De grootste fout in het spel zit hem in de kracht van de Harp of Ages, waardoor alle beperkingen opgeheven worden. Hierdoor gaat een groot gedeelte van het puzzelelement verloren, wat erg jammer is, gezien de mogelijkheden die in het eerste gedeelte van de game naar voren komen. Het ruilavontuur wordt gewaardeerd, evenals de toevoeging van Maple en de verzamelbare ringen. Het idee achter de drie reisdieren is aardig, maar jammer genoeg vereist een van hen onevenredig veel arbeid ten opzichte van de andere twee. De Goron Dance vind ik persoonlijk te ritmisch; als een speler beperkt muzikaal is, zoals ik ben, dan is het een straf om tot twee maal toe verplicht te zijn deze dans te doorlopen. De gekoppelde game is erg geslaagd. Het verschilt dermate van het originele Oracle of Ages dat het niet aanvoelt alsof de herhaling aanstaat. De bekende personen uit Holodrum en de komst van Zelda, de jonge schone, geven de verlangde variatie.
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • dé Zelda-formule
  • Gasha seeds en ringen
  • Maple de rondvliegende heks
  • leuke minigames
  • gekoppelde game
  • Minpunten
  • macht van de Harp of Ages
  • paradoxfoutjes
  • onevenredig veel werk met Mush
  • Goron Dance

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Het is ook een goede uitgever/ontwikkelaar.

  • Zo veel bedrijven zijn er nu ook weer niet die groter zijn dan codemasters, als codemasters wordt overgenomen is die fusie volgens mij met een klap het grootste bedrijf.

  • Goede deal.

  • Ze doen het redelijk. Maar ze maken ook games die echt bagger zijn…

  • nou lotro is toch idd een succes

  • Tja, logisch.

  • Ze gaan de goede kant op.

  • Tja, logisch



    Er bestaan ook nog andere woorden dan logisch om te reageren hè ;)

  • Dat is nou een mooie deal!

  • Ik zal kijken wat er op mijn rekening staat :P

  • turning point wordt een topper!

  • Succes er mee

  • Zou goed voor ze zijn.

  • Codemasters maakt ook leuke games!

  • Vind ik ook, maar mij hoor je ook niet.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren