1. Total War: Shogun 2 (PC)

Total War: Shogun 2 (PC)

De Sengoku Jidai was een bijzonder woelige periode in de Japanse historiek. Van eind vijftiende tot begin zeventiende eeuw was de eenheid in het land van de rijzende zon ver zoek. De tanende macht en het wanbeleid van de heersende Ashikaga-clan zorgden voor een klimaat van onrust, resulterend in een bloederige burgeroorlog. Lokale Daimyo (krijgsheren) vochten onderling een robbertje uit om de heerschappij en de prestigieuze titel van Shogun (militaire leider van Japan). Een bijzonder nerveuze oorlog gekenmerkt door breekbare allianties, list en verraad ontplooide zich. Circa elf jaar na hun Total War debuut met Shogun TW, blinkt The Creative Assembly de roestige katana’s nog eens op voor een terugkeer naar dit opmerkelijke tijdperk.

De fundamenten die al een decennium de basis vormen voor elke Total War game, blijven ongewijzigd. Er is het turn-based gedeelte dat zich op een overzichtelijke landkaart afspeelt, en er zijn de immense gevechten in real-time nadat vijandige legers elkaar tegenkomen op de map. Dankzij deze pijlers is Total War een gevestigde waarde geworden, logisch dat ook Shogun 2 niet van de geprezen formule afwijkt. Geroutineerde Total War-strategen zullen zich dan ook meteen thuis voelen, beginners worden door de handige tutorials gelijk op het juiste pad gezet.

Naar traditie biedt Shogun 2 een grootse campagne waarmee je tientallen uren zoet bent. Er is keuze tussen een korte en twee langere campagnes, allen startend anno 1545. Het einddoel loopt gelijk, een bepaald aantal provincies veroveren en Kyoto innemen, om de daarbij horende titel van Shogun te claimen. Afhankelijk van je keuze krijg je 120 tot 220 beurten de tijd om je aspiraties waar te maken. Uit negen clans met klinkende namen als: Chosokabe, Shimazu en Tokugawa, moet één clan gekozen worden. Een ruim aanbod, dat het gemis aan vrijspeelbare clans compenseert. In tegenstelling tot pakweg Rome Total War is er nauwelijks onderscheid tussen de facties. Clans hebben onderling wat statistische verschillen, maar qua eenheden strijden ze grotendeels met dezelfde wapens. Van begin af aan heeft je clan een skill-tree ter beschikking. Deze is opgedeeld in een bushido- en een chi-tak. Met de bushido-kunsten kan je allerlei militaire bonussen verkrijgen, terwijl er met ‘The Way of the Chi’ op economisch en diplomatiek vlak vooruitgang geboekt kan worden.

De strategische kaart van het zestiende-eeuwse Japan is een lust voor het oog. Verkende gebieden zijn fraai vormgegeven, met veel oog voor detail. Onverkende gebieden gaan gesluierd onder de ‘fog of war’ en worden in 2D gepresenteerd. De visuele weergave hiervan valt te vergelijken met een perkamenten kaart uit een oude atlas. Voor de eerste keer in een Total War-spel zijn er ook vier seizoenen. Door de wijzigende landschappen hebben deze jaargetijden, een duidelijk zichtbaar effect op de landkaart die in zijn geheel erg sfeervol en levendig is.

Op de speelmap sta je in voor het beheer van je hopelijk groeiende rijk. Legers verplaatsen en rekruteren, agenten op missie sturen, steden uitbouwen en diplomatieke onderhandelingen zijn nog steeds beurtelingse kost. Er zijn bepaalde spelregels van toepassing die je maar beter kan respecteren. Zo moet je beurten op voorhand anticiperen als je een nieuw kasteel wilt optrekken, dit gaat namelijk ten koste van je voedselvoorraad. Daarom moeten er voldoende rijstvelden of andere voedselbronnen aangelegd worden. Als je plotsklaps een gebied verliest dat een grote rol speelt in je ‘food-supply’, zit je meteen in vieze papieren. Verder wordt taxatie globaal berekend, het is dus niet langer mogelijk om bepaalde steden individueel uit te buiten. Indien je deze elementen niet onder de knie krijgt, zal je regime niet gesmaakt worden en gaat het volk rebelleren. Het uitbouwen van je steden is noodzakelijk, zo geven Dojo’s je de mogelijkheid om sterkere samurai-krijgers aan te werven, en die zal je nodig hebben. Andere bouwwerken staan je dan weer toe om kundige agenten in dienst te nemen.

In Shogun 2 krijgen agenten een andere rol dan voorheen toebedeeld. Diplomaten zijn uit het spel gekegeld, het diplomatische aspect is dan ook grondig gewijzigd. Op elk moment kan je via een menu onderhandelingen starten met andere clans. Niet bepaald realistisch aangezien er geen sprake was van moderne communicatiemogelijkheden, maar het zorgt er voor dat diplomatie vlotter verloopt. Diplomaten werden vervangen door meer authentieke vertegenwoordigers. Zo zijn metsuke nuttig voor het detecteren en elimineren van ninja’s. Wanneer een metsuke stijgt in level, wordt het mogelijk om legers en zelfs hele steden om te kopen. Een ninja is een manusje van alles en kan zich specialiseren in spionage, sabotage of het elimineren van generaals en agenten. Een combinatie is natuurlijk ook mogelijk, maar dan zal hij niet uitblinken in één specifieke vaardigheid. Een ervaren monnik is als een koninginnenstuk op een schaakbord. Niet alleen zijn ‘monks’ in staat om rebellerende legers op vijandige en bevriende steden af te sturen. Ze zijn vaak ook de beslissende factor in gevechten, omdat ze in staat zijn om legers te inspireren of demoraliseren. Ook van de partij zijn geisha’s en missionarissen, twee curiosa die je niet vaak tegenkomt, maar beide hun nut hebben.

De militaire vertegenwoordigers van je rijk zijn je Daimyo en zijn generaals. Bij voorgaande TW-games kregen generaals willekeurige eigenschappen toegewezen. In Shogun 2 is dit nog steeds zo, maar additioneel heeft elke generaal (net als andere agenten) een skill-tree waarmee je kunt bepalen welke bonussen hij bij het levellen toegekend krijgt. Eerzaamheid is een voorname eigenschap in het feodale Japan, elke Daimyo en generaal heeft een honour-rating. Indien je oneervol handelt, zullen andere clans je gaan wantrouwen. Ook zal De loyaliteit van je generaals niet al te hoog liggen, met als risico dat ze naar een andere clan overstappen. Middeleeuwse jobhopping op zijn best.

Allemaal goed en wel, maar Total War blijft een tweeluik, er moet dus ook geknokt worden. De eerste keer dat je een slagveld aanschouwt, zal er bij menig RTS-fanaat wat kwijl uit de mondhoek druppelen. Waar Total War-games altijd al aan de top stonden qua grafische vooruitgang, wordt er met Shogun 2 nog een schepje bovenop. Alle registers worden opengetrokken, dit resulteert in ongezien gedetailleerde eenheden, omgevingen en animaties. Duizenden ventjes strijden op realistische wijze voor hun leven. Banzai schreeuwt Shogun 2 luidkeels in je gezicht, alles straalt Japanse oorlogskunst uit. Strooien hoedjes, maskers, authentieke wapens en vluchtende troepen die seppuku plegen. De mappen weids met heuvels, riviertjes, sneeuw en vallende bloemetjes van kersenbomen, wat een spektakel.

Gevechten in Shogun 2 zijn gebaseerd op The Art of War, een stokoud boek over oorlog en strategie, geschreven door de Chinese generaal Sun Tzu. Gevechten zijn terug meer op mêlee schermutselingen georiënteerd; we gaan terug naar vereenvoudigde gevechten met infanterie en ruiters in de hoofdrol. Buskruit krijg je slechts ter beschikking als je besluit handel te drijven met Christelijke zeevaarders, wat dan weer voor bijkomstige problemen zorgt. Met artillerie en musketiers zal je dus zelden rekening moeten houden. Nog steeds is er sprake van een papier-steen-schaar-systeem. Zo doen Yari (speren) het goed tegen cavalerie, maar worden ze op hun beurt aan het spit geregen door zwaardvechters. Het tempo ligt hoog en strategisch inzicht is zeker op hogere moeilijkheidsgraden geen overbodige luxe. Aanvankelijk strijd je voornamelijk met en tegen ashigaru-troepen. Ashigaru zijn het equivalent van boeren die een speer of boog aangereikt krijgen. Het spreekt voor zich dat deze jongens vrij snel panikeren als er bloed vloeit. Met zulke mietjes moet je dus gevechten gaan winnen?

Het moreel hoog houden is de boodschap, dit onderdeel speelt een bepalende factor in elk gevecht. Het is best mogelijk dat een machtige leger gedemoraliseerd raakt en daardoor een kolossale nederlaag lijdt. Je krijgt dan wel gedisciplineerde samurai ter beschikking, toch zijn ook zij slechts maar mensen van vlees en bloed. Brandende pijlen, chargerende ruiters of de dood van een generaal zijn typische zaken die een schokeffect te weeg brengen. Paniek verspreidt zich dan als een lopend vuurtje doorheen je ranken, en niet veel later slaan je troepen massaal op de vlucht. Een cruciale rol is hier weggelegd voor de generaal. Hij beschikt over regulerende vaardigheden zoals ‘Rally’ die het tij doen keren.

De kunstmatige intelligentie van vijandige troepen is serieus verbeterd, maar nog niet geheel bevredigend. Zo stonden vijandige ruiters bij sieges aan de wallen, een gewisse dood op te wachten. Over sieges gesproken, een stad beleger je in Shogun 2 niet van op afstand, dat is voor lafaards. Een stad bestorm je, en liefst met duizenden krijgers tegelijk. De aanleg tot kamikazeacties zat er blijkbaar toen al ingebakken. Sieges zijn verfrissend en een ideale manier om een overmacht de baas te blijven. Als verdediger plaats je je troepen aan de wanden van de kasteelmuren waar de tegenstander naar boven klautert. De vijand komt met mondjesmaat piepen waardoor je troepen ze meestal makkelijk de baas blijven. Langs de andere kant wordt het aanvallen van een fort door dit spelmechanisme ook wat tegengewerkt. Er worden danig grote verliezen geleden, waardoor een belegering vaak in een verpletterende nederlaag uitmondt.

Zeegevechten zijn na de introductie in Empire Total War, ook van de partij. Het assortiment schepen is een interessante mix geworden die varieert tussen, vrij rudimentaire vlotten tot drijvende forten. Kleine wendbare kobaya maken op het eerste zicht geen kans tegen de imposante bune. Hier werd een mouw aan gepast door kobaya beschikking te geven over bommen, mijnen en brandende pijlen die schepen in lichterlaaie kunnen zetten. De besturing van de roeischepen is vloeiend en de eerder gezapige gevechten zijn leuk om spelen. Net als bij landgevechten is ook hier de grafische presentatie indrukwekkend. Tijdens de campagne kan je dit hoofdstuk zo goed als volledig aan je voorbij laten gaan, je mist dan wel de economische voordelen van buitenlandse handelsposten.

Op multiplayer-vlak zijn er heel wat mogelijkheden. Net als in Napoleon TW, is het mogelijk om gevechten in je campagne tegen echte spelers te houden door een drop-in-systeem. Het is nu zelfs mogelijk om een volledige campagne online of in LAN door te spelen. Het belangrijkste online gedeelte begint echter bij de Avatar Conquest Map. Je start met het maken van een avatar, een zowat geheel aanpasbaar personage. Daarna verplaats je deze avatar op een gecomprimeerde map van Japan. Wanneer je gevechten wint, worden gelijktijdig gebieden ingenomen en nieuwe eenheden vrijgespeeld. Daarnaast groeien je eenheden en avatar in rang, waarbij ze allerlei bonussen en voordelen in de strijd verwerven. De matchmaking is echter dramatisch, waardoor je als beginner gegarandeerd tegen spelers die veel hoger in rang zijn moet spelen. Deze gevechten kan je nooit ofte nimmer winnen. Je tegenstander triomfeert met de met de vingers in de neus, omdat hij sterkere troepen en extra vaardigheden ter beschikking heeft. Gelukkig is er een ‘Battle List’ waarin je makkelijk tegenstanders van gelijk niveau kan vinden, of je kunt desnoods zelf een gevecht hosten. Maar dan nog is het systeem met unlockables niet geheel geslaagd, het zorgt voor onbalans. Geheel tevreden ben ik niet over de multiplayer, al vallen er dankzij de gebruiksvriendelijke ‘Battle List’ zeker spannende gevechten te beleven.

Wat valt er nog meer te zeggen? Een eenvoudige benchmark-tool berekent hoe vlot het spel zal draaien met de gekozen instellingen. Handig want ondanks de goede optimalisatie, is stevige hardware vereist om Shogun 2 op het hoogste detail speelbaar te houden. Voorts gebeuren er soms wel eens wat vreemde zaken. Zo groeide een rebellenleger dat met slechts enkele overlevende troepen mijn stad kon veroveren, na afloop van het gevecht uit tot een strijdmacht van duizenden eenheden. ‘What kind of dark arts…’, ging er toen door mijn hoofd. De game wist me ook aangenaam (of juist niet) te verrassen door per schip meerdere invasielegers ver achter mijn oprukkende legers te sturen.

]

Ten slotte moet ik nog een woordje plaatsen over het auditieve gedeelte van Shogun 2. De loftrompet voor de Canadees Jeff van Dyck en zijn team kan immers niet luid genoeg klinken. Al sinds de eerste Total War, levert deze prijzenwinnende componist prachtige soundtracks af. Voor Shogun 2 is dat niet anders, typisch Japanse geluiden en het gegalm van de Taiko drums passen de game als gegoten, en versterken de Japanse sfeer. Moest je het jezelf nog afvragen, Speeches aan het begin van gevechten zijn uiteraard ook Japans ingesproken, indrukwekkend.

..................................................................

P.S.: Deze review werd niet geschreven aan de hand van de basisversie waarin bugs net iets te welig tierden. Patches brachten snel soelaas en zorgen nu voor een haast vlekkeloze ervaring.

Conclusie en beoordeling

Total War-fans mogen opgelucht ademhalen. Na het door bugs geteisterde Empire en de veredelde uitbreiding Napoleon levert Creative Assembly met Shogun 2 een schot in de roos af. Niet opzoek naar een revolutie en voortbouwend op de klassieke formule, overtreft Shogun 2 alle voorgaande Total War games op de meeste vlakken. De uitgebreide, maar op bepaalde gebieden rommelig uitgewerkte multiplayer is zowat het enige heikele punt. Fans mogen in de handjes wrijven, aan Shogun 2 zullen ze een vette kluif hebben.
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Audiovisueel hoogstandje
  • Authentieke Japanse sfeer
  • Uitgebreid, waar voor je geld
  • Verhoogde speelbaarheid door een algehele vereenvoudiging.
  • Intense gevechten op het scherp van de snee.
  • Minpunten
  • Verbeterde AI laat toch nog wat steken vallen, vooral bij sieges.
  • Multiplayer unfair voor beginners, brakke matchmaking.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • games zijn goed voor je!



    EDIT: heuh das raar: ik kom op 11:22 op IG en dit bericht staat er nog niet! en op 11:26 refresh ik hem weer en dan staat hij er wel! bericht geplaatst op: 11:16

  • duh games ownen

  • Die jongen is een echte held

  • Ik weet nog wel dat ik die tutorial ook had gedaan in Americas Army. Damn ik dacht echt bij mezelf \"WTF WAAROM DOE IK DIT?!\" (Je moet in het spel echt in een klas lokaal zitten om een half uur durende multiple choice toets te maken over EHBO etc :o)

  • @magic

    idd die heb ik gewoon gegokt hehe

  • Goed dat games ook is een keer positief in het daglicht komen te staan!

  • Jack T. Is geownd!

  • its a miracle :P

  • het gebeurt wel vaker ;)

  • whahah grappig :P

  • Klopt wel :P kheb het 1 x geprobeert gewoon normaal te doen en kheb er wel wat over onthouden enzo :)

  • Klopt idd ik d8 ook wtf doe ik in dit klaslokaal, zit je daar gewoon te luisteren voor een half uur en toetsen te maken wtf xD

  • Heb het spel ook gespeeld en ook alle medische trainingen. Zit je in zo'n klaslokaal en moet je luisteren naar een leraar. Ik ging toen wat anders doen, want ik had de goede antwoorden gewoon van internet gehaald xD



    Wel cool, dat hij zo die mensen kon helpen ^^.

  • Echt vet, zie je maar weer hoe realistisch dat spel is. =)



    @SoulRyder



    Gewoon de antwoorden van internet afhalen, bespaart een hoop moeite :P


  • Dit is toch dat spel dat je online terroristen moet neerschieten, en de tegenpartij ziet jouw weer als terrorist?



    Wel goed gedaan van die jongen dan :)!

    Games are good for you!



    TAKE THAT JACK THOMPSON



  • wat zal thompson dat leuk vinden :D

  • zo zie je maar weer… games zijn goed voor je!

  • kijk games redden levens en maken ze niet kapot zoals sommige mensen zeggen

  • Omfg waarom zegt onze Jackie hier niks over

  • hij is namelijk op het moment nog steeds in zijn broek aan het schijten!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren