1. Zelda II: The Adventure of Link (NES)

Zelda II: The Adventure of Link (NES)

Toen ik 10 werd kocht ik van mijn eigen geld Zelda II: The Adventure of Link. Deze game moest ik wel kopen. Immers, de eerste Zelda had ik ook gekocht en daar was ik totaal verslingerd aan geraakt. Grappig als ik terug denk aan die eerste keer dat ik de cartridge in mijn NES stopte en de game opstartte... het was wel een beetje een teleurstelling, deze game leek in niets op de allereerste Zelda. Toch veranderde deze teleurstelling al snel in een hardcore obsessie voor deze game en alle games die er op leken. Ik raakte in de ban van Dragon Slayer-achtige adventures, een verslaving die ik jarenlang heb volgehouden en die pas stopte met Shining Force 2 waardoor weer mijn obsessie voor RPG's begon. Wat een obsessief kutkind was ik eigenlijk als ik er zo aan terugdenk. Ik moest dit en moest dat en deze game zou ik spelen en blablabla...

Jaren later, toen ik 24 of 25 was of zoiets en in ieder geval wat minder obsessief en wellicht ook wat minder kut, kwam The Adventure of Link opnieuw uit voor de Gameboy Advance. De originele cartridge had ik allang niet meer, zoals ik 80% van mijn NES verzameling niet meer had. Maar eindelijk kon ik de game weer spelen en gefrustreerd raken dat ik al mijn zuurverdiende experience points kwijt was door via een verkeerd getimede sprong in de lava te belanden. Experience points? Excusez-moi? Le Zelda? Le RPG? Non?! Oui eigenlijk. Of deels dan toch. Want de game is dus echt anders dan de eerste Zelda. Allereerst is de pure top-down gameplay uit het eerste deel gedeeltelijk aan de kant geschoven voor een zijaanzicht dat alle actie in de game bevat, ook maakt de game gebruik van experience points. Elke gevecht waar hoofdpersoon Link in belandt levert je wat punten op. Heb je een bepaald aantal gehaald dan kun je kiezen om een van je drie statistieken te versterken: attack, magic of life. Simpel maar doeltreffend. Het maakt de game niet nodeloos ingewikkeld met allerlei vage statistieken maar geeft de speler wel de ruimte om te investeren in punten die passen bij de door de speler gehanteerde speelstijl. Ikzelf was altijd wat meer van het hakken en zagen dus het eerste wat ik deed was mijn attack-stat even goed oppompen. Echter, als je wat bangig bent aangelegd is het misschien verstandiger om te investeren in life. Speel je graag defensief? Dan is magic dé stat om te boosten. Uiteindelijk zul je toch in alle drie de statistieken moeten investeren, simpelweg omdat de game alles uit de kast trekt om je te irriteren en jij daarom alles uit de kast zult moeten trekken om terug te zieken.

Vijanden bijvoorbeeld, je komt ze overal tegen. Ik had al gemeld dat de actie voornamelijk plaatsvindt in een zijaanzicht. Avonturieren, dat wil zeggen, het ontdekken van de uitgebreide wereldkaart in het land Hyrule, vindt nog steeds plaats in een soort bovenaanzicht. Blijf je lopen op de daarvoor bestemde paden op de wereldkaart is er niets aan de hand. Zodra je echter een stap buiten deze paden zet word je bijna onmiddellijk belaagd door zwarte figuren die vijanden representeren. Kom met hen in aanraking en je wordt als ware het magie, getransporteerd naar een gevechtsscherm. Hier kun je ofwel het gevecht aangaan en de aanwezige tegenstanders omleggen, ofwel het gevecht ontlopen door het beeld uit te lopen. Relaxed is dat van videogames trouwens, het beeld uitlopen om gevechten te ontlopen... Ja, de magische wereld van videogames... De game bevat wel meer van dit soort rare onlogische zaken. Zoals het feit dat je maar drie levens hebt. Soms kom je extra levens tegen maar deze bevinden zich op vaste posities in de game en eenmaal gepakt, verschijnen ze niet weer. Dus met die drie levens moet je het doen. Als je je levens kwijt bent kun je weer helemaal van vooraf aan beginnen,op de plek waar je de game begint. De wereld is een wereld van frustratie en meedogenloosheid, maar is daarmee gek genoeg ook magisch op een verslavende manier. Je zal de game overwinnen, hoe dan ook!

In die magische wereld horen, in mijn opinie, ook rustieke dorpjes en machtige paleizen thuis en The Adventure of Link voorziet in beide ruimschoots. In de dorpen die je op je avontuur tegenkomt kun je je levensbalk en magiebalk aanvullen en met bewoners praten om informatie in te winnen over de omgeving en de geheimen die deze omgeving bevat. Ook woont er in de meeste dorpen wel een wijze oude man die je onderwijst in de geheimen van magie. Praat met hen en voor je het weet voel je je net een Gandalf die smijt met spreuken alsof ze in de reclame zijn. Heerlijk! Die spreuken heb je overigens wel nodig tijdens de vele gevechten die je op de wereldkaart tegenkomt (en je heldhaftig hebt besloten niet het beeld uit te lopen). Waar je magie écht tot z'n recht komt is in de paleizen verspreid over Hyrule. Deze paleizen vormen het hart en het hoogtepunt van de game.

Al snel nadat je je eerste schreden hebt gezet in deze game maak je al kennis met het eerste paleis in de game. Het is namelijk de bedoeling om de zes aanwezige paleizen in Hyrule te voorzien van een kristal die er uiteindelijk voor zorgen dat prinses Zelda ontwaakt uit een eeuwigdurende slaap... Van een goed verhaal heeft de Legend of Zelda-serie praktisch nooit gehoord. Maar waar de serie faalt op verhaal-technisch gebied daar slagen ze dubbel en dwars in de actie, in ieder geval in dit deel. Want elk paleis is een groot “fuck, dit is spannend!!”-moment. Echt, zelfs als ik de game nu speel en blindelings weet waar ik moet zijn is het nog vol met 'op het puntje van je stoel'-momenten. Zo zijn de vele paleizen sowieso al enorme labyrinten op zichzelf. Om maar niets te missen voel je je gedwongen om elk hoekje uit te kammen. Dan de vele vijanden die de paleizen bewonen. Anders dan op de wereldkaart zijn de vijanden hier anders... moeilijker... in ieder geval zeer vastberaden om jou om te brengen. Daar zijn ze overigens ook goed in dus kun je er maar beter voor zorgen dat de eerder genoemde kennis omtrent magie en je statistieken op pijl zijn. Als kers op de taart zijn er de eindbazen en deze maken al helemaal geen grappen. Hier komt het daadwerkelijk neer op een sterk gamers instinct: kijk wanneer ze wat doen, reageer hier adequaat en snel op en herhaal dit tot ze dood zijn. Een tegenslag brengt je uit balans en voor je het weet ben je de pineut. Dit is echte spanning, van het soort die je vandaag de dag nog maar zelden tegenkomt in videogames. Frustratie en voldoening gaan hand in hand in deze game. Toegegeven, ik zou niet anders willen!

Conclusie en beoordeling

Deze game mag dan misschien anders zijn dan wat je gewend bent van een Zelda-game, het is en blijft met recht een classic.
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • Groots avontuur
  • Constant spannend
  • Leuk en simpel gebruik van statistieken
  • Minpunten
  • Soms wat onlogisch
  • Kan frustrerend zijn

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Lol, was die er nog niet dan?

  • Leuk, vreemd dat hij niet gelijk met de andere is gereleased.

  • Die besturing wordt of ontzettend geweldig, of verschrikkelijk brak. Dat maakt of kraakt dit spel absoluut!

  • Mooi zo.

  • PES voor de wii, dat heb toch geen nut!

  • Hopelijk wordt dit een topper en geen onspeelbaar gedrocht.



    Helemaal met WiiZzhole eens dat de besturing hier de kwaliteit van het spel gaat bepalen.

  • @wiizzhole

    idd!

  • @Duanos, waarom zou PES voor de wii geen nut hebben?

    Graag zou ik argumenten van je willen horen, want anders is je post nogal nutteloos, toch ?

  • @Zanazar



    PES voor de Wii lijkt mij ook onhandig hoor… hoe moet je dan een goal maken, of de spelers een actie laten maken? lijkt mij fucking moeilijk XD

  • Artixent: kijk de filmpjes. Die leggen alles duidelijk uit :D. De eerste geeft al uitgebreid antwoord op je vraag ;).

  • Erg benieuwd naar deze versie. Dat en eindelijk hebben mensen met een Nintendo thuisconsole eindelijk de mogelijkheid om een Pro Evo te spelen.

  • Zal wel net zo dom uitzien als bij FIFA 08 op de Wii

  • Ik vond die controls er nogal mindfucking complex uitzien. Ik hoop dat het meevalt en dat het geweldig is, anders mogen ze volgend jaar gewoon een versie geven die je met de Classic-controller kunt spelen.

  • Nou ik ben benieuwd wat dit worden gaat!

  • wat een zeikerds weer. Dit is gewoon PES maar dan met betere controllers. Dit is vet gruwelijk verzonnen. of het werkt weet ik niet dat is afwachten

  • gaat floppen denk ik. Maar ik ga hem wel halen:D

  • kheb de besturing in een trailer gezien…zoals velen al zeggen…dat maakt of kraakt het spel:P

  • Ben geen voetballiefhebber, maar ben wel erg benieuwd hoe dit uit gaat pakken!

  • pes voor de wii heeft geen nut, voetballen doe je met je voeten, niet met je handen!

  • Hopelijk beter dan Fifa, die hadden alles verneukt door coach eruit te laten+\"be a pro\" mode die je wel had op andere platvormen…en natuurlijk ook door de redelijk slechte graphics, zelfs voor op de wii.

    Ik heb nog nooit een pes gespeeld, maar als ze er wat moois van maken, zal dit mn eerste worden.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren