1. Prince of Persia: The Forgotten Sands (Wii)

Prince of Persia: The Forgotten Sands (Wii)

Wanneer Wii-versies van multiplatform games ontwikkeld worden, is één van de meest voorkomende uitspraken: “deze game is specifiek voor de Wii ontwikkeld en is daarmee goed op het publiek afgestemd.” Met dit soort statements is er genoeg reden om in paniek te raken, aangezien dit meestal codetaal is: “we hebben een game gemaakt die kwalitatief vrij slecht is maar toch gooien we het op de markt.” Ook Prince of Persia the Forgotten Sands moest hier aan geloven en daarmee vreesde men het ergste. Het eindresultaat is echter zeer verrassend te noemen. Deze Wii-versie is daadwerkelijk toegespitst op de sterke punten van de console. In tegenstelling tot andere releases is het verhaal in deze versie anders en bezoekt de Prins een magisch rijk. Dat in combinatie met de typische gameplay die we gewend zijn van Ubisoft’s PoP-reeks en de game doet niet onder voor de 360-PS3 versies. Een verademing in het landschap van multiplatform games op Nintendo’s witte machientje.

Wanneer andere franchises op de Wii belanden, veranderen ze opeens van genre. Gevolg is dat de kwaliteit behoorlijk naar beneden keldert. The Forgotten Sands haalt dat trucje niet uit en blijft net zoals zijn drie voorgangers een 3D platformer annex actiegame. Het zit vol met typische PoP gameplay waarin de Prins wederom de wallrun en andere acrobatische toeren moet gaan uitvoeren. Onderweg zullen verscheidene obstakels je het leven zuur te maken, maar die zijn altijd te omzeilen. Het is de bekende formule, die hier en daar wel zijn scheuren begint te vertonen. Het is dan ook knap dat Ubisoft Quebec een manier heeft gevonden om de game toch weer fris te laten aanvoelen. In vorige delen werden er zandkrachten gebruikt om de tijd te manipuleren. Nu is het mogelijk om Spirit powers als ondersteuning te gebruiken tijdens het platformen.

Beste voorbeeld is wellicht wanneer de Prince een wallrun moet gebruiken om aan de andere kant te komen: het is direct duidelijk dat het niet mogelijk is om de afstand in één keer te overbruggen, maar dat er meerdere wallruns voor nodig zijn. Hier komt nu de eerste zandkracht om het hoekje kijken, namelijk de Spirithook. Wanneer de Prince een wallrun niet meer kan volhouden, kan er met de Wiimote gericht worden op de muur en met een druk op de knop verschijnt er dan een blauwe ring. De Prins klampt zich er aan vast en het mooiste van dit alles is: vanaf dit punt is het weer mogelijk om een wallrun te gebruiken om zo aan de overkant te komen. Daarnaast is er ook de spiritpillar, een pillar die je naar nieuwe hoogtes kan brengen en een bubbel waarmee de Prince midden in de lucht kan blijven hangen. Het klinkt niet zo bijzonder, maar het platformgedeelte krijgt op deze manier een nieuwe impuls. Combineer dat met met uitstekende controls zoals we gewend zijn van de reeks en The Forgotten Sands is gewoon zeer leuk.

Toch is er één onderdeel nog steeds aanwezig dat de eeuwige achilleshiel blijft van Ubisoft’s PoP-reeks: de gevechten. In Forgotten Sands is het helaas niet anders. Het uitschakelen van vijanden komt neer op een aantal keer met de Wiimote een soort van slaande beweging te maken en dat zo vaak mogelijk te herhalen. Het uitschakelen van vijanden komt neer op het maken van een slaande (misschien is ‘zwiepende’ beter) beweging die vaak herhaald moet worden; Spring over de vijand, zwiep een paar keer om wat schade te veroorzaken, herhaal dit drie keer en zie dan de gemiddelde vijanden neerstorten. Het is storend te noemen dat Ubisoft nog steeds geen flauw idee heeft hoe een beter vechtsysteem kan worden toegepast in deze reeks. Op dat punt is de game makkelijk vergelijkbaar met zijn gevierde voorganger uit 2003. Vechten was vrij simpel en weinig uitdagend. Het werd toen nog enigszins makkelijk vergeven, maar het houdt natuurlijk een keer op. Toch is er ook bij deze game sprake van vergeving, want deze Forgotten Sands lijkt in dat opzicht ook hetzelfde trucje uit te halen als the Sands of Time: naast goede platform-actie heeft het uitstekend leveldesign vol sfeer en puzzels.

Als fan van the Sands of Time is het voor mij dan ook zeer bevredigend om de Prins terug te zien in de “duizend-en-één-nacht”-sfeer die de reeks juist net dat kleine beetje extra magie weet te geven. Dat is niet alleen in het verhaal terug te vinden, maar ook in het design van de game. Het koninkrijk van Izdihar vormt nu het toneel van de Prins zijn avontuur, een magische plek waar giftige lianen de stad hebben over genomen. Om maar niet te vergeten dat een kwaadaardige heks verantwoordelijk is voor het verval van het koninkrijk. ’Het zit vol mooi omgevingen die je kunt ontdekken en het geheel doet denken aan het eerste avontuur van de prins. Een beter compliment kan de game niet krijgen natuurlijk. Ook de puzzels zijn dit keer prominenter aanwezig, al zijn ze qua moeilijkheidsgraad nergens echt lastig. Maar tijdens al dat klauteren, omgevingen doorzoeken en vechten is de afwisseling zeer welkom. Er is op dat punt weinig mis met de game, al moet er wel opgemerkt worden dat de camera niet altijd meewerkt. Tijdens sprongen of penibele gevechten wil het nog wel een keer gebeuren dat de camera een ongelukkige hoek inneemt, die overigens wel makkelijk te herstellen is met een druk op de vierpunts-druktoets. Dat is verder een prima oplossing, maar toch verspringt de camera een aantal keer te veel in deze game.

Hoewel die twee onderdelen dus niet perfect uit der verf komen, moet benadrukt worden dat TFS absoluut geen teleurstellende game is. Zeker omdat het Quebec team voor de verandering wel stevig gesleuteld heeft aan de game en zelfs allerlei goede effecten hebben toegevoegd op hardwarematig gebied. Natuurlijk, de criticaster zal het een hele mooie Cube titel noemen, maar dat mag de pret niet drukken. In tegenstelling tot andere multiplatform releases is deze game mooi, speelt het prima weg, onderscheidt het zichzelf van zijn broertjes op de HD tweeling en het belangrijkste van allemaal: het is geen matig incashertje. Dan zou ik bijna vergeten dat de game ook nog allerlei extra’s heeft zoals kostuums, wapens en als bonus de gehele originele Prince of Persia game uit 1992. De Wii-versie van the Forgotten Sands zal daarom niemand teleurstellen. Dat is voor de verandering ook wel een keer leuk.

Conclusie en beoordeling

Een aangename verrassing, deze Wii versie van The Forgotten Sands. Ubisoft heeft vaak genoeg zwakke software uitgebracht, maar het Quebec-team heeft voor de console een uitstekende game neergezet. Geen titel dus die op magische wijze van genre veranderd, maar een typische PoP game. Met slechte combat, maar ook met uitermate toffe platform-actie. Wat mij betreft is dit Ubisoft’s beste Wii-game De enige vraag die rest is: waarom konden niet alle Wii-versies dezelfde behandeling krijgen als the Forgotten Sands?
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Exclusief PoP avontuur
  • Sfeer en omgevingen zijn prima
  • Lekkere platformactie
  • Minpunten
  • Combat nog steeds matig
  • Camera is soms vreemd
  • Verhaal is zwak

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Voor je oma dus.

  • Schitterend! Check de filmpjes, grafisch minstens gelijkwaardig en de besturing kan niet slechter zijn ,aangezien de mote een erg simpel principe is. Goed voor de PS2. Deze zooit hoort uiteraard niet thuis in de huidige generatie. :-P

  • Lijkt me leuk opzich, veel ontwikkelaars die de laatste tijd gaan samenwerken.

  • leer eerst je zinsopbouw en spelling onder controle te krijgen voor je weer je haatdragend gezeik komt spuien Shenmue 3



    we weten ondertussen allemaal al genoeg dat je een hekel hebt aan de Wii en enkel op een bepaalde nextgenconsole kunt geilen, je hoeft je eigen cliché van bekrompen lullo daarom niet elke keer te herbevestigen.

  • Ik denk niet echt dat dit iets gaat worden.

  • Gaat denk ik ezelballen zuigen maarjah…

  • Atari…hmmm hoe gaat 't met die Dragonball MMO

  • Atari is hopeloos, net als deze game!

  • hmm ja vind het wel duur voor zogezegde minigames en tog niet mijn ding!

  • je hoeft je eigen cliché van bekrompen lullo daarom niet elke keer te herbevestigen.

    QFL!:D

  • Evita _O_

  • Hulde aan evita :) Vrouw met ballen uhm ben je nu boos?

  • vet :P

  • Atari, waar gaan we heen?

  • wel geinig

  • @Evita





    we weten ondertussen allemaal al genoeg dat je een hekel hebt aan de Wii en enkel op een bepaalde nextgenconsole kunt geilen, je hoeft je eigen cliché van bekrompen lullo daarom niet elke keer te herbevestigen.



    Dit is ook geen NEDERLANDS! Je bent ook dan een belg.:D



  • @Evita



    Voor mij 2 pintjes, barmeid!

    And I rest my case. :D



    Of bestel ik beter een lekker glas interpunctie voor jou? Een taalbad in het algemeen lijkt voor velen hier het ultieme geschenk!



Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren