1. Call of Duty: World at War (PS3)

Call of Duty: World at War (PS3)

De Verenigde Staten en Rusland… Twee van de vele landen die betrokken waren bij de Tweede Wereldoorlog. Na het overlijden van enkele mannen uit de eerder genoemde landen, C. Miller (VS, 86) en D. Petrenko (Rusland, 79), werden in hun woningen brieven gevonden, welke oorlogsverhalen vertellen. Nu, 66 jaar later, komen we eindelijk hun verhalen te weten. Volgens familieleden spraken ze er nooit over en als toevallig het woord ‘oorlog’ ter sprake kwam, klapten ze volledig dicht. De zoon van Miller zegt: “Mijn vader is altijd al zeer gesloten geweest als het over die periode ging, volgens mij heeft hij er dingen meegemaakt die hij nooit kon verwerken. Hij kropte het steeds op. Mij verbaast het niet, het moet verschrikkelijk zijn geweest. Daarom respecteer ik het zwijgen van mijn vader. Enkel jammer dat hij het nooit met ons wilde delen.” We openen van elke man één korte brief. Tot slot geven we jullie het verhaal dat veel mannen, eender welke nationaliteit, te vertellen hebben.

C. Miller, 17 augustus 1942

De Japanners hadden mij en een vriend lange tijd gevangen gehouden en gemarteld, met de hoop dat ik de positie van mijn kameraden zou verraden. We zaten met z’n tweeën in een houten hutje. Die andere, zijn naam is me ontgaan, hield de lippen ook stijf op elkaar. Helaas heeft dat zijn leven gekost. Nadat de Japanse generaal zijn sigaret doofde in zijn hoofdwonden, maakte een andere Japanner genadeloos een einde aan zijn leven. Net voor hij hetzelfde bij mij wou uitvoeren, vielen mijn Amerikaanse makkers binnen en schakelden de vijand uit. Ik deed weer mee aan de strijd. Meteen valt op hoe alles bruter was dan voorheen, zo was het ook echt; bloed, afgeschoten ledematen, schedels die openspatten… Het hoort er allemaal bij.

Hetzelfde viel te zeggen over de ‘verrassingen’ die de Japanners ons gaven. Het waren mannen die tot de dood voor hun keizer bleven vechten, taaie rakkers. Her en der hadden ze hinderlagen voor ons opgezet, waarna ze allen uit het hoge gras sprongen om vervolgens te proberen hun bajonet in onze ribbenkasten te steken. Hun doorzettingsvermogen voor hun keizer ging zo ver dat ze banzai-aanvallen pleegden, waarbij ze met getrokken bajonet regelrecht op ons aflopen. Spannend was zeker, maar het aantal kameraden dat ik hiermee al verloren had, was niet meer op beide handen te tellen.Zo ging het er dus in oorlog aan toe: bikkelhard. Ik vroeg me elke dag af hoe het kwam dat ik nog leefde. Ik mocht bijna van een wonder spreken. Mijn geloof was één van de weinige dingen dat me nog op de been hield. Buiten dit boden de wapens mede een stuk steun en veiligheid, nog een geluk dat ik met allerhande schietijzers overweg kon. Voor de afwisseling gebruikte ik gewone geweren met er af en toe eens een sluipschuttersgeweer tussendoor. Soms mocht ik achter het machinegeweer van een tank kruipen, een leuke afwisseling. Ja, variatie was er zeker genoeg. In de omgevingen ook trouwens, elk gebied was weer anders dan het vorige. Ik kreeg vele landschappen te zien. Dat verzachtte het leed dat ik allemaal al heb meegemaakt een beetje… een heel klein beetje.

D. Petrenko, 12 september 1942

‘Het is bijna met me gedaan’. Die gedachte spookte door mijn hoofd toen ik in een uitgedroogde fontein van Stalingrad lag. Rondom lagen de lichamen van m’n Russische strijdmakkers. Mannen waar ik tot enkele dagen geleden nog samen mee aan het strijden was, lagen toen, net als ik, dood te bloeden. Elke menselijke kreun of beweging werd gevolgd door Duitse schoten, tot er een doodse stilte overbleef. Ik liet de Duitsers voorbij wandelen en sloop lang de andere zijde van de fontein om een ontsnappingspoging te wagen. Daar ontmoette ik sergeant Viktor Reznov. We besloten om samen te blijven, met twee stond je namelijk sterker dan alleen.

De Duitsers waren meedogenloos, al hadden ze hun gruweldaden later wel berouwd. Wij zeiden altijd: “Niemand komt aan ons moederland, wij zullen het schorem terugdringen naar het hart van hun ‘o zo grote rijk’. Allen zullen ze smeken voor hun leven, net als hen zullen we geen berouw tonen. Onze vlag zal weldra boven Berlijn wapperen.” Wederom schepte dit een realistisch beeld van de gebeurtenissen, het was oog om oog en tand om tand. In ons eentje vechten was niet altijd even makkelijk, onze tegenstanders waren behoorlijk slim. Het zou verschikkelijk frustrerend zijn geweest, moest ik van in het begin gekozen hebben voor een veteranenstrijd. Vijanden leken hopen granaten te bezitten. Een korte tijd achter dekking schuilen zou het gevolg hebben gehad dat ik een hoop granaten aan mijn voeten geworpen kreeg. Naar een andere schuilplaats lopen was bijzonder moeilijk, na drie rake schoten zou ik al het loodje hebben gelegd. Wat uitdaging mocht altijd, maar dat was overdreven. Veel van mijn vrienden stierven omdat ze meteen een harde veldslag wilden uitvechten. Rust in vrede, mijn broeders.

Soldaten van verschillende nationaliteiten vertellen allen ongeveer hetzelfde:

Iedereen wist dat er een wereldoorlog aan de gang was, dat soldaten van over de hele wereld samen kwamen. Het was hun keuze om voor de geallieerde (VS, Rusland) of vijandelijke (Duitsland, Japan) legers te kiezen. De opzet was vrijwel hetzelfde als we voorheen zagen, maar het was toch net anders. Juist daarom draaide het uit op een succes. Het spreekt voor zich dat we allen beschikten over wapens uit de tijd van toen. De zware jongens die al flink wat ervaring hadden opgedaan door vijanden te doden of missies te voltooien, kozen resoluut voor de vlammenwerper. Denk niet dat men hiermee de ene vijand na de andere kon roosteren, want het wapen moest af en toe afkoelen, waardoor de gebruiker ervan op dat moment veel gevaar liep om gedood te worden. Zo bleef de balans uiteindelijk evenwichtig.

Zelfs wanneer iedereen over de bekende speciale eigenschappen beschikten, ‘perks’ werden ze volgens mij genoemd. De gewone granaten konden bijvoorbeeld ingewisseld worden door molotovcocktails. Wie mede door de hulp van zijn perks een kill-streak binnenhaalde, kreeg bij zeven slachtoffers honden tot de beschikking. Deze bloeddorstige dieren waren voor een beperkte tijd inzetbaar en ze wisten de vijand dikwijls terug te vinden. Overal, op eender welk slagveld. De omgeving was soms redelijk groot, wat een voordeel was voor sluipschutters en tanks. Deze laatste zaaiden dood en verderf, hoewel ze deels het evenwicht uit de gevechten haalden. Uiteraard waren ze wel te vernietigen en droegen ze bij tot het realisme, maar toch was het niet fijn voor de gewone infanteriesoldaat die er rondliep. Op kleinere gebieden kwamen we ze gelukkig niet tegen, nochtans ondervonden we andere problemen. Het herrijzen uit de dood gebeurde vaak midden in een schietgevecht, waardoor men meteen opnieuw sneuvelde. Hoe konden de legers dan een slag winnen als zulke dingen gebeurden? Wederom werd bewezen dat oorlog niet altijd even eerlijk is. Al het eerder vernoemde speelde zich af in bepaalde omstandigheden, of het nu gewoon twee legers waren die elkaar afslachten of elkaars vlag veroverden.

Als men daar nog niet mee zoet was, waren er twee nieuwe soorten omstandigheden. Wij noemden de eerste ‘War’, hier moesten vijf punten op het terrein veroverd worden. Al snel vormde er zich een intens gevecht rond elk van de punten. De tweede omstandigheid was de angst van alle soldaten: de opkomst van nazi-zombies. Tot vier mannen konden een bunker in gestuurd worden, met de bedoeling dat ze het zo lang mogelijk uithielden. Steeds aanhoudende hordes zombies kwamen op hen afgestormd. De verdedigers moesten er zoveel mogelijk doden om punten te verdienen. Deze konden onder andere omgeruild worden voor betere wapens. Het opnemen tegen de zombies was behoorlijk bloedstollend. Op het moment dat alle mannen aan stukken waren gescheurd, was het afgelopen.

Conclusie en beoordeling

Onderhand moet duidelijk zijn dat de Tweede Wereldoorlog nog voldoende verhalen te vertellen heeft. De twee verschillende verhaallijnen, van de Amerikanen en de Russen, kwamen voorheen niet zoveel aan bod. Hetzelfde geldt voor de gruwelijkheden der oorlog, die voor het eerst correct werden getoond. Het is fijn om te zien dat dergelijke dingen eindelijk de aandacht krijgen die ze verdienen. Variatie was er genoeg op het vlak van wapens en omgevingen. Er werd ons op het hart gedrukt dat de vijandelijke soldaten best slim waren, maar dat het frustrerend moeilijk was als ze een veteranenstrijd aangingen. Het samenkomen van soldaten over de hele wereld was een succes, mede dankzij de nieuwe elementen. Op momenten werd de balans echter wel verstoord. Wie het durfde ging, met tot drie andere mannen, strijden met de nazi-zombies. Volgens de overlevenden was het erg bloedstollend.
9,3
Score
93
Score: 95
  • Pluspunten
  • Tweede Wereldoorlog
  • Bloederig
  • Meer dan genoeg variatie
  • Multiplayer…
  • Nazi-zombies
  • Minpunten
  • Moeilijkheidsgraad veteran frustrerend moeilijk
  • tanks verstoren de balans gedeeltelijk

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren