1. Digital: A Love Story (PC)

Digital: A Love Story (PC)

Mijn vriend vraagt altijd waarom ik “weer die ene film ga kijken” (Die Hard) of waarom ik “weer dat vage boek aan het lezen ben” (The Zombie Survival Guide). Zo ook met games: “Ben je weer dat vage spel aan het spelen waarbij die meisjes-achtige jongens zich door de kop schieten?” (Persona 3), of: “Weer dat spel met 'de zuinige schooljuf'? Die chick heeft een sloot aan pistolen en zwaarden, maar een stel contactlenzen kan er niet vanaf?” (Bayonetta). Tja, zo gaat dat wanneer iemand zonder veel kennis van games een liefhebber zoals ik ziet gamen. Toen hij me Digital: a lovestory zag spelen zei hij echter niets. Dat terwijl ik de game meermaals heb doorlopen. Toegegeven, het doet dan ook niet denken aan een game.

Wat Digital: a lovestory (vanaf nu Digital) anders doet dan de gemiddelde game, is eigenlijk alles. Als ik het in wetenschappelijke termen zou moeten beschrijven, zou ik zeggen: “Digital is een perfect voorbeeld van wat men (Espen Aarseth in 'Cybertext') 'Ergodic Literature' noemt: een manier om een verhaal te presenteren waarbij het narratief de lezer op non-lineaire wijze stuurt”. Ik zie je al denken: “gaap!”. En een beetje gelijk heb je wel, want dit is allemaal maar theorie. Veel leuker is het om er zelf mee aan de slag te gaan dan te theoretiseren om een wetenschappelijk vertoog van de grond te krijgen (wederom: “gaap!”). Oke, dus als het niet doet denken aan een game, dan borrelen er eigenlijk twee vragen op:

1. waar lijkt de game dan wel op?

2. is het wel een game en daarme leuk om te spelen?

De eerste vraag is redelijk makkelijk te beantwoorden. De game lijkt op het OS van de oude Amiga homecomputer. Sterker nog, de game is een directe ode aan de Amiga, aangezien er continu naar de computer die jij gebruikt gerefereerd wordt als 'Amie' en het OS de Workbench genoemd wordt, de werkomgeving van de oorspronkelijke Amiga. Het voelt ook allemaal precies zo aan als de Amiga, het ziet er gewoon erg authentiek uit. Hier komt helaas meteen een minpunt om de hoek kijken. Het is simpelweg té authentiek voor de meeste spelers. Als je niets met pre-internet- en homecomputerhistorie hebt, nog nooit van het Bulletin Board System hebt gehoord en je enkel actie verwacht, dan heb je aan deze game een verkeerde. Toch druk ik je op het hart om de game een kans te geven. Speel het een half uur en je raakt verzeild in een meer dan interessant verhaal.

Het systeem dat je navigeert is een simpele werkomgeving waarmee je via een 'dialer', een programma, kan inbellen op een eerder genoemd Bulletin Board System, BBS in het kort. Op dit systeem, een soort voorloper van het huidige internet (de game speelt zich af in 1988), kun je berichten uitwisselen met andere gebruikers. Het bijzondere is dat je nooit je eigen berichten ziet die je verstuurd. Wanneer je op een bericht wilt reageren druk je op 'reply' en wanneer je een antwoord krijgt kun je min of meer gissen wat de inhoud van jouw bericht was. Dat is ontzettend goed gedaan want zonder dat je ooit weet wat jij verstuurd krijg je toch een gevoel van conversatie. Zonder iets van het plot te verklappen, het verhaal neemt een paar zeer bijzondere wendingen die, in combinatie met de muziek, voor mij zelfs een beetje creepy aanvoelen. Met minimale middelen wordt er een enorme sfeer neergezet die je volledig opzuigt.

Dan een antwoord op de tweede vraag, is het wel een game en daarmee leuk om te spelen? Hier kan ik op antwoorden: enigszins, en ja. Het is enigszins een game omdat je toch handelingen uitvoert om het verhaal verder te stuwen. Je gaat van BBS naar BBS om te kijken of er nog berichten voor je zijn, en zodra je een nummer hebt van een nieuw BBS ga je natuurlijk meteen inbellen om te kijken wat daar zoal gebeurt. Toch zullen de meeste spelers dit eerder een soort statische tekst adventure noemen. Je wordt door een verhaal geleid en daar is eigenlijk niet vanaf te stappen. De handelingen eromheen: het inbellen, de werkomgeving zelf en het versturen van berichten, deze dienen enkel het verhaal. Wel krijgt dit al snel meer afwisseling doordat je op een gegeven moment meerdere nummers te pakken krijgt zodat je meerdere BBS'en kunt bezoeken. Voor sommige BBS'en heb je speciale codes nodig of moet je je eerst registreren met een wachtwoord. Deze moet je gebruiken om in te loggen op een BBS. Gelukkig worden alle nummers en wachtwoorden en dergelijke netje in een notepad-achtig programma opgeslagen dus je hoeft dit zelf niet bij te houden en je hebt alle benodigde nummers altijd bij de hand! Dat is maar goed ook want anders zouden de handelingen enkel maar afleiden, wat zonde is met zo'n apart verhaal met dito presentatie!

Ik kan me voorstellen dat men deze recensie eerder een vage omschrijving van wat de game heeft te bieden vindt dan dat het gezien wordt als recensie. De reden hiervoor is simpel: deze game is te goed om zelfs maar een beetje te spoileren. Dit is een game die je zelf helemaal wilt beleven voor die paar uurtjes die de game lang is, en waarvoor je echt geen recensent nodig hebt om je te vertellen wat je van de game kan verwachten, dat zou afdoen aan de ervaring. Maar ik stel voor dat je de game zelf probeert. Hij is gratis te downloaden op de site van Christine Love, de schrijfster die de game heeft gemaakt, voor Windows, Mac en Linux.

Conclusie en beoordeling

Digital is een verhaal dat je moet beleven. Informatie over het verhaal in de recensie zetten zou zonde zijn. Doe jezelf een plezier en check deze game. Ook al vind je het niks, ik kan me niet voorstellen dat je er spijt van zou kunnen krijgen. Voor het geld hoef je het tenslotte niet te laten.
8,7
Score
87
Score: 85
  • Pluspunten
  • Zeer goed en intrigerend verhaal
  • Authentieke presentatie
  • Minpunten
  • Wellicht té authentiek?

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren