1. Bulletstorm (PC)

Bulletstorm (PC)

Ontwikkelaar Epic Games staat niet echt bekend om zijn diepgaande verhalen, goed bedachte personages en originele vijanden. Waar het wel om bekend staat zijn games vol met bloed, kogels, grote soldatenlaarzen en met siliconen volgepompte dames. Een soort Little Hollywood dus. Niet geheel verrassend past Bulletstorm precies in dat plaatje, maar waar Gears of War scoorde met het coversysteem, Unreal met eh… Unreal zijn, daar scoort Bulletstorm met een scoresysteem waarbij jouw kill beoordeelt wordt. Trapt Epic Games weer je hoofd tot pulp, of moet het zijn laarsjes eens nodig poetsen?

Hoofdpersoon Grayson Hunt doet op het doosje alvast een dappere poging jouw hoofd in te trappen, althans het hoofd van een gemuteerde aboriginal. Hunt is dan ook niet je favoriete schoonzoon, dronken, scheldend en niet nadenkend leeft hij een ruig leven als Space Pirate, nadat hij als deserteur is weggelopen bij het elite leger van planeet Aarde: Dead Echo. Grayson en zijn crew kwamen er namelijk achter dat ze al een hele tijd onschuldige mensen aan het afslachten waren. En onschuldige mensen zijn iets anders dan bloeddorstige terroristen, massamoordenaars en andere vuige criminelen die het oh zo lieve regime omver willen werpen. De voormalige opdrachtgever van Hunt en consorten, General Sarrano, was op z’n minst ontevreden met deze ontwikkeling en jaagt sindsdien dan ook op de Jan-Kees de Jaeger.

Als speler belandt je in het verhaal op het moment dat Sarrano eindelijk de beruchte Space Pirates heeft gevonden. Hij weet alleen niet dat piraten niet zo slim zijn en zo komt Hunt op het prachtige idee om als laatste aanval zijn schip door dat van Sarrano te boren en zo een einde aan beide levens te maken. Om een lange en dramatische cutscene kort te maken: beide schepen storten neer op de planeet Stygia, die oorspronkelijk bedoeld was als plezier- en vakantieplaneet voor het hele gezin. Nu wordt het echter bevolkt door gemuteerde idioten, rivaliserende clans en levensgrote Godzilla’s die op afstand kunnen worden bestuurd. Like a boss. Samen gaan Hunt en zijn maatje Ishi Sato op pad om Sarrano voor eeuwig het zwijgen op te leggen. Origineel is het inderdaad niet, maar de bizarre situaties en omgevingen die je onderweg tegenkomt maken toch nog wat goed en zijn origineler dan ik bij voorbaat had gedacht.

Maar de omgevingen komen dan ook vooral tot zijn recht door het USP – Unique Selling Point – van Bulletstorm en dat is het scoresysteem. Des te origineler, bruter, bloederiger en zieker je kills zijn des te meer punten je krijgt. Deze punten kan je vervolgens weer uitgeven aan upgrades voor je wapens, maar ook voor ammunitie die op den duur schaars wordt. De opbouw van de unieke wapens die je krijgt en upgrades voor je elektrische lasso – het onding blijkt het meeste handige wapen in de hele game – is vrij snel, maar je krijgt wel een verkapte tutorial die ervoor zorgt dat je goed met het wapen om kan gaan. Zo unlock je al vrij snel een wapen dat twee granaten afschiet aan een ketting en zich om een vijand heen wikkelt. In plaats van vijanden met geweren krijg je dan juist vijanden tegen je die liever een scherp mes hanteren. Het geeft je dus de uitgelezen kans om te spelen met het wapen en de verschillende combo’s uit te proberen om nog meer punten te scoren. Wikkel je de granaten bijvoorbeeld om een tegenstander om hem daarna tegen zijn vriendjes te trappen en de explosieven tot ontploffing te brengen, dan krijg je meer punten dan wanneer je hem in z’n eentje tot dertien stukjes had geëxplodeerd.

Het systeem daagt je uit om origineel en vernieuwend te zijn en daarvoor is wel een zieke geest nodig. Tenminste, hoe zieker je brein, hoe zieker de kills die je bedenkt. Gelukkig beschikt ondergetekende over een hersenpan waarvoor menig TBS-patiënt terugdeinst, maar wees gerust, dat wordt enkel gebruikt in legale en totaal onschuldige situaties. Het betekent echter wel dat je zelf origineel moet zijn om de game leuk te maken, want ik heb ook mensen gesproken die niet op zulke ideeën kwamen en daardoor alleen een standaard shooter met een flinke laars hadden. And that’s no fun! Helemaal wordt het een probleem als je erachter komt dat de game zijn replay-waarde vooral haalt uit de challenge-modus (“Echoes”) en de multiplayer haalt, waarbij je met vier man zoveel mogelijk punten moet halen om de volgende ronde in te mogen. De singleplayer duurt namelijk maar een schamele zes uur en hoewel dat tegenwoordig normaal is, is het gewoon heel erg kort. Echoes laat je de levels naspelen, maar dan om een zo hoog mogelijke score te halen en eerste op de leaderboards te worden. Leuk, maar het moet je wel liggen om - net zoals in de arcadehal - zoveel mogelijk punten te scoren om die eerste plek te veroveren. De multiplayer is eigenlijk niet veel anders, maar het laat je in een soort arena’s vechten tegen vijanden die enerzijds sterker worden, maar waarvoor je wel genoeg punten moet halen om überhaupt verder te kunnen. Haal je de benodigde punten niet, dan mag je het level weer overdoen. Net zoals Echoes is het leuk om te doen, maar waarom er geen split-screen inzit, is een raadsel. Om genoeg punten te halen zijn de Team Combo’s nodig en die hebben wel communicatie nodig. En zonder headset is dat niet mogelijk en die heeft niet iedereen.

Uiteindelijk bekruipt mij het gevoel dat er zoveel meer in Bulletstorm had gezeten. De potentie was er zeker met het scoresysteem, maar de uitwerking qua speelduur en multiplayer is dan weer veel te gehaast. Ook valt het grafisch gezien op een aantal plaatsen zwaar tegen, terwijl je op andere momenten weer je tong van de grond moet schrapen. Gelukkig heb ik tijdens het spelen niet zelden stuk gelegen om de droge onderbroekenlol die Hunt en Sato produceren. Maar meer dan een vermakelijke popcornshooter met onderbroekenlol is het dan ook niet geworden.

Conclusie en beoordeling

Bulletstorm is echt een game die je moet liggen. Weet je van jezelf dat je niet origineel of fantasievol genoeg bent, laat de game dan lekker liggen. Weet je van jezelf dat je die eigenschappen wel bezit en ook een beetje ziek in je hoofd bent, vraag jezelf dan ook af of je de korte duur en matig uitgewerkte multiplayer voor lief neemt. Zo ja, dan wacht je een bizar, maar zeer vermakelijk avontuur.
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • Scoresysteem
  • Zieke kills...
  • Leuke multiplayer...
  • Minpunten
  • Laat veel steken vallen
  • maar waarvoor je wel fantasie nodig hebt
  • maar zonder splitscreen

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • in het laatje, goed gedaan

  • Dat is veel geld!!

  • leuke zakgeld verhoging :P

  • netjes..had ik niet verwacht…niks voor mij btw:P

  • Leuk beginkapitaal voor een nieuwe game!

  • het is ook een hele leuke game

  • Dat is best veel en dan alleen nog maar in Noord-Amerika! (Dus de titel klopt niet.)

  • doen ze goed!!!

  • Maar 680 miljoen… best veel^^

  • Nice, zou ik ook wel willen xD

  • Dat is echt veel geld. En dan zijn de betaalde downloads daar nog niet eens bijgeteld. En natuurlijk Europa, waar de game niet aan te slepen is.



    Btw, is GH niet op 5 systemen te verkrijgen? –> Wii, PS2, PS3, 360 en PC ? Of zijn ze niet op alle 5 de systemen gelijktijdig gereleased?

  • Netjes!

  • doen ze goed!

  • netjes hoor maar niet verbazend…

    ik ben ontzettend gierig, wat betekent dat ik gwoon helemaal geen games koop als ze t niet waard kunne make

    dus als je weet dat zelfs ik 100 euro voor deze game uitgeef dan is t m zeker waard

  • Als ik die verdomde game nou eens kon krijgen zou daar weer 90 euro bij zitten -.-

  • Netjes.

  • soso

  • Wanneer komen de standalone gitaartjes nou voor de Wii, en wanneer komen ze met een update waardoor het bagger mono geluid word gefixd

  • Ik ben nog steeds aan het wachten op de mijne….

  • Wow.. Dat is echt heel veel geld voor zo'n game..

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren