1. Dragon Age II (PC)

Dragon Age II (PC)

Dat doorwinterde PC-gamers wel eens bijzonder kritisch uit de hoek komen, hebben ze bij BioWare de afgelopen jaren aan den lijve ondervonden. Na de hetze die aan de release van Dragon Age Origins voorafging, konden de RPG-grootmeesters zich opnieuw invetten voor een virtueel partijtje moddercatch met het PC-publiek. Na de eerste info en beelden van Dragon Age 2 zat het spel al op de wagen en werd BioWare stevig op de korrel genomen. De gemaakte design keuzes en console invloeden werden niet meteen gesmaakt, de vrees bestond dat BioWare zijn roots vergeten was en in de eerste plaats een console game wou ontwikkelen. Uiteraard is het logisch dat een bedrijf in de eerste plaats winst probeert te maken, in die optiek is de vergrote aandacht voor de console ontwikkeling vrij logisch te noemen. Voor hondstrouwe PC-gamers tellen echter andere waarden, de niet geheel onverwachte overstap van BioWare naar de dark side kwam hoe dan ook aan als een slag onder de gordel. BioWare hield uiteraard het been stijf en verzekerde PC-gamers dat er ook aan hun gedacht werd en de toegevingen minimaal zouden zijn. De uitgebrachte demo kon echter niet veel zoden aan de dijk brengen en werd door menigeen op hoongelach onthaald. Was het de angst voor verandering of koos BioWare echt voor een snelle cash-in met een RPG light versie? Ondergetekende begon dan ook niet zonder enige scepsis, maar met open vizier aan een nieuw avontuur in een wereld vol magiërs, draken en duizend en één andere fantasy clichés.

De vitrioolresten aan mijn pen dienen niet meteen afgeveegd, want de eerste kennismaking met Dragon Age 2 is behoorlijk teleurstellend. De rommelige sequentie uit de demo doemt namelijk meteen op, de slordige introductie van het verhaal en een minder geslaagde plotwending zorgen hier voor een valse noot. Dit komt voornamelijk door de haastige opeenvolging van gebeurtenissen en een mislukte poging om emotie los te weken. De vijfde Blight is ingezet waardoor protagonist Hawke en zijn familie halsoverkop vluchten uit Lothering. Hawke’s moeder Leandra heeft connecties in Kirkwall en hoopt op een nieuw leven in de beruchte galgenstad. Een horde Darkspawn zit hun echter op de hielen en spoedig worden de vluchters in het nauw gedreven, gelukkig maakt Shapeshifter Flemmeth een indrukwekkende intrede waardoor de vlucht naar Kirkwall niet vroegtijdig ten einde komt. Eens in Kirkwall aangekomen blijken ook daar de zaken niet zo rooskleurig te zijn. Een massa vluchtelingen wordt als ongewenst ongedierte buiten de poorten gehouden en ook Hawke deelt hun ellendige lot. Opvallend trouwens hoe hedendaagse wereldproblematiek omtrent racisme, religie en in dit geval asielzoekers meermaals in Fantasy vorm op het voorplan treden.

Hawke’s verhaal wordt verteld door dwerg en metgezel Varric die ondervraagd wordt door Chantry Seeker Cassandra in het licht van een grotere dreiging. Net als in Black Ops blijkt deze vertelstijl een handige manier om een tijdspanne te overbruggen. Dragon Age 2 omvat een decennium van Hawke’s leven, waarbij sprongen in de tijd overbrugd worden door het gebruik van verhalende tussenfilmpjes, waarin Varric de niet speelbare periodes in Hawke’s leven toelicht. In tegenstelling tot de tergende ondervragingen in Black Ops, zijn dit soort onderbrekingen in Dragon Age 2 beter gedoseerd. Wel slaat Varric in zijn vertelsels in totaal een periode van niet minder dan zeven jaar over, het zou niet verbazen mocht BioWare deze gaten deels met downloadable content opvullen, maar dat ter zijde. Het verhaal speelt zich uiteindelijk in drie aktes af, waarbij elke akte een gewichtige kwestie afhandelt en een mijlpaal vormt in Hawke’s leven. Constante in deze aktes is het overkoepelende thema: de rivaliteit tussen mages en templars, dat in elk hoofdstuk een bepalende rol speelt. Dit grote conflict speelt zich af in een grijze zone en stelt de weg open voor variabele interpretaties, dit reflecteert zich op de gehele wereld en zijn verschillende groeperingen. Af en toe komt Hawke op een later tijdstip oude bekenden uit de eerste akte tegen. Soms een meerwaarde, maar enkele malen kwam het ook geforceerd over en kon ik me met de beste wil niet inbeelden wat ik voor of tegen die persoon gedaan had. Ter ontkenning van mijn vroeg beginnende dementie, roep ik in dat deze personages deels uit weinig memorabele opvulmissies komen. BioWare had dit wellicht al in het snotje, zo is het wel eens mogelijk om de dialoogoptie: “who are you again” aan te klikken.

Vergeet het dialoogsysteem van Dragon Age Origins waarbij je vaak een zestal opties had die dan weer leidden naar andere unieke conversatie mogelijkheden. Dragon Age 2 introduceert een versimpeld dialoogsysteem gelijkaardig aan hetgeen Mass Effect 2 voorschotelde. Standaard zijn er drie mogelijk antwoorden waarbij een icoontje weergeeft of het antwoord al dan niet vriendelijk, recht voor de raap, gewelddadig,… bedoeld is. Nu en dan, vooral bij meer belangwekkende quests zijn er nog extra dialoogopties om verder onderzoek te voeren. Het is wel jammer dat er dikwijls valse keuzes geboden worden, de uiteindelijke uitkomst van gesprekken beperkt zich namelijk meestal tot dezelfde situatie of repliek. Eén van de sterkste punten van Dragon Age Origins was net het feit dat je dialoogkeuzes erg grote en unieke gevolgen konden hebben, tot het einde toe. Dat is nu minder het geval, op dit vlak gaat er wat diepgang verloren. Belangrijk om weten is dat het hoofdpersonage dit keer niet de stomme van Portici speelt, maar effectief zijn mond opentrekt. Leuk hieraan is dat je niet direct de hele tekst te lezen krijgt en door het kiezen van Hawke’s toon enkel een idee krijgt van wat hij zal zeggen. Bioware levert weer dialogen om van te smullen en Hawke komt vaak verrassend uit de hoek. Hawke het personage waar je het meest naar zal luisteren heeft ook een aangename stem en brengt de juiste emotionele intonaties waar nodig. Over het algemeen leveren de gecaste stemacteurs puik werk af. Om het auditieve plaatje compleet te maken is er ook veel aandacht besteed aan de muziek, een meer dan degelijke soundtrack is daar het resultaat van.

Op zeer regelmatige basis zal je onvermijdelijk ook conversaties voeren met je teamleden. Naar goede BioWare gewoonte zijn de personages weer een atypische bende, die zowel raciaal, qua karakter en overtuigingen grondig van mekaar verschillen. Het is eerder regel dan uitzondering dat partyleden verbaal met elkaar in de clinch gaan en jij als toehoorder de vermakelijke debatten mag beluisteren. De onderlinge meningen verschillen grondig en er wordt absoluut niet zomaar aan één zeel getrokken. Vaak kan Hawke als moderator fungeren, maar teamleden zullen niet aarzelen om hem op zijn plaats te zetten als zijn mening hun niet aanstaat. Zo is Fenris een wraakzuchtige elf die de pest heeft aan magiërs en daarom minachtend staat tegenover Anders en Merill die beide met blood magic rotzooien. Merill lijkt op het eerste gezicht een onschuldig elfje, schijn zou echter wel eens bedrieglijk kunnen zijn. Anders heeft een deal gesloten met een ronddolende spirit, die af en toe de rol van hem overneemt, met alle gevolgen van dien. Isabela is een wulpse piratenmeid die niets liever doet dan uitpakken met haar voluptueuze vormen in een lokale mannenkroeg. Aveline is de zagende tante die alles volgens de wet wil laten verlopen en liever niet tegengesproken wordt. De dwerg Varric is het meest normale en minzame personage. Gamers die met dit diverse aanbod nog niet voldaan zijn, kunnen met het DLC pack The Exile Prince ook nog boogschutter Sebastian Vael aan het team toevoegen. Deze prins genoot vroeger met volle teugen van het mooie leven, na zijn woelige verleden en een verbanning kwam hij tot inkeer, zodat hij een heilig boontje geworden is. O wee als er kritiek te horen valt over zijn kerkje, de magiërs in je team spelen daar handig op in en ook Hawke heeft de keuze om elk partylid als rivaal of vriend te behandelen. De onderlinge gesprekjes tussen teamleden zijn heel wat beter getimed dan in Origins, waarin gesprekken vaak werden aangeknoopt vlak voor een gevecht waardoor je alleen de eerste paar zinnen meekreeg. Dat het niet langer mogelijk is om je teamleden van een ander armor te voorzien is zonder enige twijfel een streep door de rekening van menig RPG fanaat. Zelf stak het me na verloop van tijd alvast tegen, vooral dat oranje pakje van Aveline…

Als het gezeur van Aveline weer eens de spuigaten uitloopt, is het dringend tijd om een berg quests op te pikken, de zwaarden te scherpen en hordes Darkspawn af te slachten. Bij nader inzien, schrap die Darkspawn maar, veeleer zijn het: raiders, blood mages, geesten, demonen, templars en een massa spinnen die tegen Hawke’s figuurlijke kar rijden. Daar mogen we best blij om zijn, want het hernieuwde design van de Darkspawn is ronduit dramatisch. Hun uitstraling is vergelijkbaar met de zielloze standaard zombie uit een willekeurig gekozen dertien in een dozijn shooter. Andere wezens zoals de eveneens hervormde Qunari zien er dan weer heel wat cooler uit dan in Origins. Over het algemeen kan op grafisch vlak een lichte vooruitgang waargenomen worden, vooral de personages zijn gedetailleerder. Ondanks de grafische verbeteringen, ben ik minder te spreken over het keer op keer hergebruiken van omgevingen. Over het algemeen vallen de omgevingen best mee, niets wereldschokkend, wel voldoende sfeervol. Maar telkens weer in dezelfde grotten en gebouwen terecht komen voor andere missies, doet serieus afbreuk aan de inleving en toont de gemakzucht of het gebrek aan tijd van de ontwikkelaars. Er is qua omgevingen veel te weinig verscheidenheid om de grote hoeveelheid content van Dragon Age 2 in thuis te brengen, daarom zal je bepaalde dungeons een zevental keer (ik overdrijf niet!) verkennen in verschillende missies. Omgevingen durven ook nogal eens doods overkomen, schijnbaar hersendode NPC’s staan een hele dag op dezelfde plek als roestige standbeelden. Het déjà vu-gevoel is niet veraf, Origins slaagde er al niet in om de decors leven in te blazen en Dragon Age 2 brengt daar geen verandering in. Zo blijken in een kampement van een tweehonderd koppig gestrand Qunari leger, met moeite tien krijgers aanwezig te zijn. Wie dacht dat Oblivion de bal op dat vlak missloeg zal bij Dragon Age 2 vaak met de handen in het haar zitten. Ook kan ik zonder enige twijfel spreken van een matige optimalisatie, het high resolution pack dat BioWare op dag één na release uitbracht hapert zelfs bij recente hardware op de meest ongebruikelijke momenten. De meer cell-shaded concept arts die gebruikt werden voor het design van Dragon Age 2 vinden we veelvuldig terug in prachtige laadschermen. En dan? Toegegeven echt belangwekkend is dat niet, maar het zorgt er wel voor dat de overigens korte laadtijden niet storend worden.

BioWare toont veel lef door af te wijken van het geijkte pad en de geprezen gameplay deels overboord te gooien. Zelfs het combat systeem ging op de schop, met verhoogde speelbaarheid voor console gamers in gedachten. Deze wijzigingen zijn merkbaar en zorgen ervoor dat het een dubbeltje op zijn kant geworden is. Van Hack & Slash-achtige gameplay kan enkel sprake zijn op de laagste moeilijkheidsgraad. De ingestelde tactics mogen dan nog zo goed zijn, uiteindelijk zal je zelfs op normal, veelvuldig moeten pauzeren en bijsturen. Het onderliggende systeem is verrassend diepgaand en behoorlijk uitdagend om te meesteren. Op easy en normal is het echter totaal niet nodig om rekening te houden met elementen als: disorient, brittle, stagger, threat, flanking, stealth, hexes en cross-class combos. Ik ben zeker dat veel mensen die Dragon Age 2 reeds speelden het bij deze termen horen donderen in Keulen en dat is een spijtige zaak. De versnelde gameplay leent zich immers minder om met al deze zaken rekening te houden of op hogere moeilijkheidsgraad te spelen. Het is ook zo dat er verschillende golven van aanvallen na mekaar op de speler af komen, vaak verschijnen deze massaal in de rug van een defensief zwakke magiër of rogue, waardoor heel je strategie in het water valt. Individueel zijn vijanden vaak zo zwak dat het zinloos wordt rekening te houden met bepaalde strategieën.

Spelers die toch op hard besluiten te spelen, doen er goed aan de skill trees van de teamleden grondig te bestuderen. Zowel voor rogues, mages en warriors zijn er vele mogelijkheden, om met de gekozen vaardigheden een specifieke rol in te vullen. Skill trees zijn erg divers, beter uitgewerkt dan in Origins en verhogen de herspeelbaarheidsfactor aanzienlijk. Dragon Age 2 hinkt op twee gedachten, langs de ene kant wordt de combat vrij makkelijk gehouden om het console publiek tevreden te stellen. Langs de andere kant zit er een erg diepgaand combat systeem achter het geheel. Bij gevechten tegen levelbazen waarbij weinig vijanden ten tonele verschijnen, komt een tactische speelstijl merkbaar beter tot zijn recht. Een glimps van wat de combat van Dragon Age 2 had kunnen zijn treedt op zulke momenten op het voorplan. Het lijkt wel alsof de combat door twee verschillende teams is gemaakt waarbij ze elk om beurten iets mochten aanpassen. Het ene team wou een strategische Tactical RPG maken, terwijl het andere team voor de eenvoudige Hack & Slash actie koos. Vergis je echter niet, gevechten blijven interessant en leuk om spelen, maar toch zie ik een gemiste kans, hier had een nieuwe standaard gezet kunnen worden.

Als je hier en daar ook wat side-quests oppikt staat Dragon Age 2 garant voor een levensduur van minimaal twintig uur. Indien je het merendeel van de side-quests voor je rekening neemt en/of op hogere moeilijkheidsgraad speelt, kom je vlotjes boven de veertig uur uit. In tijden waarin single player campagnes van minder dan tien uur stilaan de nieuwe standaard worden, is dat zeker niet slecht. De rijke geschiedenis van Kirkwall, een stad die meermaals veroverd werd en het uitgebreide geheel van codex pagina's, zorgen samen voor een uitgebreid fictief geschiedkundig pakket dat garant staat voor uren leesvoer. Dat niet elke quest even gedenkwaardig kan zijn is begrijpelijk, maar over het algemeen is het allemaal wat minder memorabel dan in Dragon Age Origins. De grootse momenten, keuzes en gevechten in Orzammar, Brecilian Forest en Denerim om maar wat te noemen, zijn in Dragon Age 2 nauwelijks vertegenwoordigd. De avonturen van Hawke lijken dan ook klein bier tegenover de gebeurtenissen in Origins.

Conclusie en beoordeling

BioWare levert met Dragon Age 2 eens geen klassieker af en kan bijgevolg Origins niet evenaren. De kortere ontwikkelingstijd lijkt hier en daar voor gemakzucht en/of haastwerk gezorgd te hebben. De speelbaarheid op consoles is wellicht vergroot, helaas moet de pc versie daar toch een klein beetje de prijs voor betalen. Weg zijn de tactische camera en strategische gevechten. Ook in de conversaties ging wat diepgang verloren, al blijft dat aspect moeiteloos overeind. Dragon Age 2 is een lijvige RPG die vooral uitblinkt in de interactie tussen de zeer diverse teamleden en hun companion quests. Geen klassieker dus, maar wel een vermakelijke RPG brok. Hopelijk krijgt BioWare wat meer tijd om van Dragon Age 3 een onvervalste topgame te maken.
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • Leuke partymembers
  • Veelzijdige companion quests.
  • Vermakelijke conversaties
  • Interessant conflict tussen mages en templars
  • Diverse skill trees
  • Audiovisueel boven gemiddeld
  • Minpunten
  • Zwakke start
  • Combat vis noch vlees
  • Recyclage omgevingen en vijanden
  • Iets te veel opvulquests
  • Doodse wereld
  • Armors van metgezellen niet aanpasbaar

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Owned, superwreed, gruwelijk mooi, kicks ass, goty, en al dat soort dingen meer.

  • zo dope ik kijk er naar uit

  • supahtoll

  • Ik heb de special edition al besteld. wat een spel gaat dit worden.

  • vette shit…

  • Na het lezen van deze nieuwtjes, stijgt men interesse toch weer :)

  • Dit spel lijkt me saai…





























    grapje :D













  • Dit spel lijkt me niks aan..



    Geen grapje

  • Zal geheid een goed spel gaan worden, denk ik, hoop ik…

  • HOT! ;)

  • k twijfel nog erg…ik weet niet of het egt wat toe voegt op de vorige delen…k heb et wel een beetje gehad…maarja ik heb em nog niet gespeeld dus weet et nog niet cker;)

  • Deze game wordt lolletje!

  • GTA is de King of free roaming games! :D

  • HEBBEN! Kheb de pre-order al in huis :D

  • Sorry maar GTA lijkt me echt geen ene reet aan. Net als de vorige delen trouwens, niet mijn type spel. Ik heb niets met dat wannabe gangster gedoe.

  • dit is misschien de vete game van en voor dit jaar

  • dit is zkr geen topper van 2008?:S:P

  • wat is dan de topper van 2008

  • Dit is dus, The Game!

    . ,

    , .

    .

    .

    , .

    .

    Geen woorden voor <—





  • Hebben, hebben, hebben!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren