1. Fallout 3 (X360)

Fallout 3 (X360)

Plaats: Washington DC, vlakbij Vault 101

Datum: 23 september 2312

“Hé Sam, moet je eens kijken wat hier op de grond ligt! Het lijkt wel een één of ander boek, minstens tien jaar oud! Kijk, de kaft is half weggerot en er zit groen spul op!” “Groen spul!? Uitkijken, straks is het radioactief en word je ook een ghoul! Blijf daar van af Arthur!” “Welnee Sam, kijk maar, mijn geigerteller houdt zich rustig. Het is niet radioactief, ik zal eens kijken wat er in staat.” “Lijkt me toch niet zo’n goed idee, weet je nog die ene keer dat jij zo nodig de wasbakken van het oude metrostation moest proberen omdat je zo’n dorst had? Die staart moest operatief verwijderd worden! Of toen je die versleten kleren die je had gevonden in het Wasteland aan wilde trekken? Blijf er maar af!” Maar natuurlijk is de nieuwsgierige en roekeloze Arthur al lang in het boekje aan het bladeren en aan het proberen de oude tekst te ontcijferen. “Het lijkt wel een dagboek, wacht, hier wordt het wat leesbaarder. Moet je horen wat hier allemaal in geschreven is!

Lieve zoon,

Als ik je op je tiende verjaardag dit dagboek overhandig zul je weten dat je moeder gestorven is tijdens je geboorte en dat ik nooit een goed moment heb gevonden om je dat te vertellen. Tijdens de paar minuten die ze nog in leven was heb je een glimp van haar op kunnen vangen en tegelijkertijd heb je kunnen bepalen hoe je er later uit zou komen te zien. Zodra je één jaar wordt kun je ook je verdere specialiteiten bepalen. Maar nu heb ik wel genoeg geschreven, dit wordt immers later jouw dagboek.

Je vader, James

Lief dagboek. Vandaag was mijn tiende verjaardag en heb ik eindelijk mijn Pip-boy 3000 gekregen. De Overseer zegt dat ik hem dubbel en dwars verdiend heb en dat ik erg nuttig zal zijn voor Vault 101. Ik ben er erg trots op en hoewel het me wat moeite kostte om hem te leren gebruiken, zie ik er nu zeker het nut van in. Ik kan eten, medicijnen, wapen, kleding en nog veel meer opslaan en via de handige menuutjes in een mum van tijd gebruiken. Bovendien zit er ook een felle lamp op die zijn nut vast nog wel eens zal bewijzen. Papa nam me vandaag mee naar beneden en liet me voor het eerst met een wapen omgaan. Dankzij de VATS (Vault Assisted Targeting System) kon ik mijn doelen makkelijk raken, maar papa zei dat ik nooit alleen moest proberen te schieten. Vandaag is me ook opgevallen hoe levendig de Vault eigenlijk is. Iedereen heeft wel wat te zeggen en de dialogen zijn erg uitgebreid. Ik kreeg niet het idee dat iemand standaard zinnetjes aan het opdreunen was, maar dat mijn antwoorden echt iets betekenden. Verder heb ik nog een taart gekregen van die lieve mevrouw Palmer. Al met al was mijn tiende verjaardag zeer geslaagd!

Lief dagboek. Vandaag was een chaos! Mijn negentiende verjaardag zou een feest moeten zijn, maar mijn vader was spoorloos! En overal in de Vault liepen bewakers met getrokken wapens rond! Ik werd gedwongen me een weg naar buiten te vechten en hier heb ik meteen een wijze les geleerd: wees zuinig met je spullen! Hoewel ik een flinke voorraad aan kogels en medicijnen had aangelegd waren ze vrij snel op omdat ik ze roekeloos en overmatig gebruikte. Nu heb ik nog steeds last van mijn arm en kan ik moeilijk lopen. Volgens mijn Pip-boy zouden dit soort verlammingen te verhelpen zijn met een Med-X (Een medicijnpakket), maar die heb ik dus niet meer. Gelukkig is het niet zo erg en kan ik het nog wel even volhouden. Met een hoop moeite ben ik uit de Vault ontsnapt en nu zit ik in de grot tussen de deur van de Vault en… Ja, wat eigenlijk? Het enige dat ik weet over het land buiten de Vault is dat het een gevaarlijke plaats is en dat mijn vader zich daar ergens bevindt. Maar ik kan niet meer terug, ik moet wel verder. Daar ga ik dan, lief dagboek. Het onbekende in.

Twee dagen in het Wasteland en ik ben kapot! Het is hier gevaarlijker dan ik dacht en nergens ben je echt veilig, behalve misschien in Megaton, het vlakbij gelegen stadje. Toen ik de Vault uit liep was mijn eerste ervaring het licht dat in mijn ogen brandde. Een paar seconden later zag ik hoe uitgestrekt het Wasteland is. Dit is in niets hoe het rustige leventje in de Vault eruit zag! In de verte zag ik een stadje liggen en langs de horizon slingerde een half verwoeste verhoogde snelweg. De enorme hoeveelheid sfeer overweldigde me helemaal en de eerste vijf minuten heb ik niet anders gedaan dan om me heen staren. Ik kon werkelijk ontzettend ver kijken en ik wist niet waar ik eerst naar toe zou gaan. Helaas leerde ik een uurtje later mijn eerste harde les. Ik had een handpistooltje bij, maar toen ik aangevallen werd door een troep gemuteerde kakkerlakken bleek ik niet genoeg VATS points te hebben. Zodra je in VATS komt pauzeert alles om je heen eventjes en heb je de tijd om delen van de vijanden te selecteren en daar kogels op af te sturen. Per aangewezen lichaamsdeel gaan er een aantal VATS punten af. Zo zal je een sniper veel minder vaak in VATS kunnen gebruiken dan een pistooltje. Uiteindelijk slaagde ik erin om de kakkerlakken van me te schudden, maar de volgende keer blijf ik wel bij gevaar uit de buurt! Ik ga nu eerst maar eens dat vreemde stadje verkennen en ik hoop dat ik daar meer informatie over mijn vader vind.

Twee weken sinds ik de Vault heb verlaten. Ik begin langzaam aan te wennen aan het harde leven in de Wasteland. Ik heb niet veel last meer van de kleinere vijanden, maar de grotere weten me nog steeds de stuipen op het lijf te jagen. Omdat ik erg zuinig moet zijn met munitie en omdat mijn wapens stuk gaan als ik ze teveel gebruik, is tactiek geen overbodige luxe. Het wapensysteem dat ik tot nu toe ontdekt heb gaat erg diep en is ook erg vermakelijk. Ook de mogelijkheid om je eigen wapen in elkaar te knutselen weet mij zeker te bekoren. Wat betreft voedsel is er ook een behoorlijke diepgang te vinden. Verslaafd raken aan een bepaalde drank is geen pretje, maar er vanaf raken is al helemaal moeilijk. Je kunt natuurlijk naar de dokter gaan, maar dan loop je tegen het volgende probleem aan: geld. Na twee weken ben ik er wel achter gekomen dat je de

Wasteland niks waard bent zonder Bottle Caps - de munteenheid van postapocalyptisch Washington – en dat het verkrijgen van dat spul verdraaid lastig is. Je kunt natuurlijk andere mensen zonder pardon overhoop schieten en hun geld jatten, maar dat levert je een slecht karma op en dan kijken de moralistische bewoners van de Wasteland weer op je neer. Tussen al dit geschiet door valt ook op hoe bloederig het harde leven hier is. Ledematen, hoofden en rompen vliegen vrolijk in het rond en ook reeds dode lichamen zijn nog best te bewerken met een hamer.

In de tijd dat ik in het Wasteland ben, ben ik al een aantal keer een level omhoog gegaan. Zodra ik genoeg quests voltooid heb of genoeg levende wezens vermoord heb krijg ik er een level bij en tegelijkertijd per level de mogelijkheid om nieuwe skill points toe te wijzen en een perk te kiezen. Deze skill points gebruik je om je algemene vaardigheden wat op te krikken, bijvoorbeeld om beter te leren sluipen of om meester te worden in het hacken van computers. De perks zijn wat specifieker en gaan dieper in op bepaalde aspecten van mijn vaardigheden. Omdat er per keer maar een paar van deze extraatjes gekozen mag worden levert dit vaak moeilijke keuzes op en dat voegt alleen maar wat toe aan de onvergetelijke en onvergeeflijke sfeer van het leven in de Capital Wasteland. Op mijn tocht ben ik al heel wat meer te weten gekomen over mijn vader, maar ook is mij een aantal keren door anderen gevraagd om iets voor hun te doen. Deze zijmissies waren tot nu toe erg vermakelijk en sommigen wisten mij werkelijk te bekoren. Hier kwam ook dat keuzegevoel weer terug, soms moest ik kiezen tussen geld en moraal, iets wat mij behoorlijk zwaar op de maag ligt, maar iets dat ook weer zoveel toevoegt aan mijn ervaringen in het Wasteland.

Het is al twee maanden geleden dat ik voor het laatst aandacht aan je heb besteed, lief dagboek, en er zijn dingen veranderd. Ik ben klaar met mijn hoofdmissie, maar er was een gigantisch nare nasmaak. Aan het einde werd ik voor een laatste zware moralistische keuze gesteld en afhankelijk daarvan kreeg ik één van de drie eindes te zien. Dit leek mij op zich tof, maar tot mijn grote verbazing en teleurstelling kon ik niet verder spelen na het einde van mijn hoofdmissie! Ik mag dan de hele tijd keuzes hebben gemaakt en op het laatst nog voor een zwaar dilemma gestaan, maar ik heb het gevoel dat het allemaal niets uitmaakt! Wat heb ik aan mijn keuzes als ik de impact van die keuzes op de wereld niet kan zien? Wat maakt het uit hoe slecht mijn karma is als ik toch niet meer contact kan zoeken met mensen? Ik had nog zoveel willen doen in het Wasteland! Helaas beginnen na deze teleurstellingen ook de andere negatieve kanten van mijn avontuur op te vallen. Zo ben ik vaak genoeg vreemde situaties tegengekomen, waarbij bijvoorbeeld mijn teamgenoten vastliepen of zomaar doodgingen. Helaas waren zelfs de nodige vastlopers van de partij. Jammer, want zonder dit verschrikkelijke einde en de technische mankementen was mijn avontuur zoveel leuker geweest.

Conclusie en beoordeling

Dit is de laatste keer dat ik in mijn dagboek schrijf. Ik voel mijn krachten afnemen en het zal nu niet lang meer duren voordat ze me vinden en ongetwijfeld zullen vermoorden. Mijn tijd in het Wasteland is een geweldig avontuur geweest. Mijn trouwe Pip-Boy 3000 was geweldig en heeft me behoorlijk geholpen om door de harde buitenwereld heen te bijten. Heel veel moeilijke keuzes heb ik moeten maken, niet alleen in mijn hoofdmissie, maar ook in de vele vermakelijke zijmissies. Geld en munitie waren schaars, maar dat wakkerde mijn verzamel en overlevingsdrang alleen maar aan. Pas tegen het einde ontstond er een gigantische bittere nasmaak. Ik kreeg niet de mogelijkheid om verder te spelen en had werkelijk het gevoel dat alles dat ik tot dan toe gedaan had helemaal voor niets was geweest. Helaas kreeg ik ook steeds meer het gevoel dat er teveel bugs en glitches in mijn avontuur zaten. En dat is zo ontzettend jammer, want het had nog veel beter kunnen zijn.
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • Geweldige sfeer
  • Ontzettend veel te doen
  • Veel (moeilijke) keuzes
  • Enorme diepgang
  • Minpunten
  • Na het einde krijg je het gevoel dat je keuzes er niet meer toe doen
  • Je kunt niet meer verder spelen na het einde
  • Erg veel bugs en glitches

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Wat heeft dit te maken met gaming? :P



    Die screen is miss misleidend, dus excuse me als ik het fout begrijp.

  • hahahaha wat een grap

  • Uhmm… Pokémon is toch een game! :P

  • hahahahaha



    lol een pokemon puzzelbal

  • Geef mij die daarbeneden, van minnie mouse, veel toffer:P

  • Was er al een tijdje hoor.

  • KANSLOOS!! >.<

  • Pi-KACHU! :)

  • Japanners blijven van pokemon houden.

  • XS

  • Raar dat het nog niet eerder bestond eigenlijk…

  • LOL

  • Lol nee dank je :P

  • Dit owned dik.. Pokémon ftw. xD

  • Haha da's wel leuk!

  • Gheghe, hoe ze ook heten. Big face. :P (zie prijskaartje)

  • Lache

  • Lol en op da prijskaartje (: BIG FACE), die jappen kunne ook goe engels xD

  • Je moet ervan houden.

  • Ik heb zo een 3D-puzzel (vooraan op de foto) gekocht als souvenier toen ik in Japan was, jammer dat die van pokemon er nog nie waren.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren