1. The Legend of Zelda: Spirit Tracks (NDS)

The Legend of Zelda: Spirit Tracks (NDS)

Het is uit onderzoek gebleken dat de trein niet op tijd rijdt, maar op rails! Haha! Komt een machinist bij de dokter, zegt de dokter: “Ruim je het even op, wil je?” Giechel! Wat is het verschil tussen een conducteur en uw moeder? Uw moeder haar gaten zijn al geknipt! Lachen en brullen! Het is blauw en geel en als je eronder komt ben je dood? Jelle van Es! Hoho! Wie zijn er sneller dan de TGV? Dames in jouw omgeving! Gniffel!

Juist, en nu we deze leuke moppen achter de rug hebben kan ik eindelijk beginnen over The Legend of Zelda: Spirit Tracks, de laatst uitgekomen titel in deze reeks en van eenzelfde allooi als bovenstaande grollen. Lachen, jongens.

Het begint allemaal met Link, een beginnend machinist, die zijn diploma moet ophalen bij prinses Zelda. Dat doet hij, maar vervolgens vraagt de prinses Link ook nog eens haar naar de Tower of Spirits te brengen. De Spirit Tracks waarop alle treinen rijden zijn namelijk aan het verdwijnen en Zelda wil eens uitzoeken wat er allemaal aan de hand is. Halverwege verdwijnt het spoor helaas onder de trein van Link en breekt de Tower of Spirits in stukken. Om het allemaal af te maken worden ze ook nog eens overvallen door kanselier Cole en zijn crew. Deze miezerige poging tot antagonist – hij zou eerder de opperslechterik kunnen spelen bij de Teletubbies of Dora of iets dergelijks – berooft de prinses van haar lichaam en laat enkel haar geest achter bij Link. Aan hen twee is het nu om de Tower of Spirits weer heel te krijgen, de Spirit Tracks weer on road en bovendien Cole te verslaan en Zelda’s lichaam weer terug te krijgen. Hopelijk betaalt de NS voor overuren.

En zo begint Link zijn avontuur. Net zoals bij de vorige Zelda voor de Nintendo DS, The Legend of Zelda: Phantom Hourglass, moet de speler de stylus weer ter hand nemen om dat groen gemutste mannetje wederom door allerhande kerkers te loodsen. En die touch-screenbesturing werkt behoorlijk goed. Waar men bij Phantom Hourglass nog wel eens vanuit het niets een koprol maakte, terwijl een spin attack de bedoeling was, daar zijn die problemen bij Spirit Tracks nu compleet verholpen. Elke houw, sprong en wat dan ook wordt goed vertaald en de traditionele besturing voelt echt een stap terug na op deze manier gespeeld te hebben. Jammer genoeg keren verscheidene vervelende gimmicks wel weer terug: het blazen in de microfoon bijvoorbeeld. Fijn, Nintendo, dat jullie een microfoon in de Nintendo DS hebben gestopt, maar dat maakt het nog niet noodzakelijk om dat ding op zo’n manier te misbruiken.

Het is wel erg spijtig dat je de besturing nergens voor nodig blijkt te hebben. Dat heeft te maken met het feit dat er vrijwel géén vijanden te vinden zijn; de dungeons en dergelijke zijn compleet verlaten. Ter vergelijking: in The Legend of Zelda: A Link to the Past verdronk je zowaar in de vijanden, zowel in de overworld als in de kerkers. Hier? Je wandelt rustig door een dungeon en in een op de tien kamers sluiten de deuren zich, er gebeurt eindelijk iets speciaals: één simpele Keese of Green ChuChu verschijnt die je dan met een paar tikjes in no-time weer uit de wereld hebt geholpen. Dit geldt overigens niet alleen voor de dungeons: de steden en dorpjes zijn al net zo gespeend van inwoners als de kerkers.

“Gelukkig” genoeg heb je hier slechts vijftig procent van de game last van. Die andere vijftig procent? Die verdoe je met jezelf irriteren aan het visitekaartje van het spel: de trein. Serieus Nintendo, wat dachten jullie? Als we onder het mom van ‘een trein rijdt nu eenmaal op rails’ de vrijheid dramatisch inperken , merkt niemand het? Nou, en of dat gemerkt is. Weg is de vrijheid, het gevoel van avontuur wat de Zelda-games altijd kenmerkte. Nu zijn er enkel nog steden en dungeons, compleet verlaten, en het suffe stuk daartussen. Daarbij rijden er ook nog de zogenaamde Demon Trains op de rails, die in één klap voor een Game Over-scherm zorgen. Gelukkig heb je dan een kanon aan boord waarmee je die krengen aan gort schieten moet, maar desalniettemin zijn ze behoorlijk irritant en daarbij: is het bij een Zelda-game de bedoeling om een halfbakken on-railshooter te spelen? Nee, niet bepaald. Het is als naar een concert gaan van As I Lay Dying – voor degenen die niet weten wat voor een band dit is, zegt de naam vast wel genoeg – om vervolgens een avond met Ke$ha opgescheept te worden.

Maar in tegenstelling tot bovenstaande artiest is Spirit Tracks wel voorzien van goede muziek en visuele vormgeving. Het koddige cell shaded stijltje uit The Legend of Zelda: The Wind Waker is net zoals bij Phantom Hourglass weer terug en het ziet er geweldig uit. Hyrule is behoorlijk gedetailleerd weergegeven en het is mooi om te zien hoe de wereld sfeer uitademt. De muziek helpt hierbij: een leuk opzwepend westerndeuntje klinkt er als de speler zichzelf weer eens loopt te verbijten in de trein, bij baasgevechten schalt er lekker spannende muziek uit de speakers… Op en top Zelda dus. Bijzonder spijtig is het dan ook dat dat dan ook het enige is wat dat is.

En zo ga je door het spel heen. Zonder vijanden om je te vertragen, puzzels die geen moeite vergen – Nintendo heeft die aangepast zodat een vierjarig knulletje met zuurstofgebrek en Parkinson het nog met twee vingers in de neus doorzien kan – en een boel geblaas in de microfoon sjokt men zo door het spel heen. Qua side-quests is er niets noemenswaardigs te doen om de speelduur te verlengen en ook het verhaal zelf duurt niet al te lang. Met enkel de trage trein om het spel te verlengen zal de speler al na zo’n veertien uur klaar zijn. En hij of zij zal er blij mee zijn: des te eerder kan het spel op Marktplaats gezet worden om zo snel mogelijk verkocht te worden.

Conclusie en beoordeling

Al met al is The Legend of Zelda: Spirit Tracks niks anders dan één groot fiasco geworden. Het hele basisconcept van de reeks – avontuur welteverstaan – is weggenomen door een uitermate saai treinsysteem en ook de kerkers zijn echt om te huilen: wat is het nut ervan als er vijand noch puzzel is om je bezig te houden? Dat het audiovisueel dan allemaal wel snor zit en dat de controlls – op de verscheidene vervelende gimmicks na dan – ook goed zijn kunnen het geheel helaas niet meer redden. Dat niemand dit schandalige stuk software moge aanschaffen.
4
Score
40
Score: 40
  • Pluspunten
  • Audiovisueel dik in orde
  • Goede besturing…
  • Minpunten
  • Kerkers en steden compleet verlaten
  • maar slechte gimmicks
  • Wanstaltige on-railshooter
  • Te simpele puzzels
  • Geen noemenswaardige side-quests
  • Antagonist van likmevestje

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Die prutsers zijn alvast verantwoordelijk voor desperate housewives, kan dus niet mis gaan.

  • Ik weet het nog niet hoor, met deze game. Voorlopig een NOT.

  • Lijkt me best leuk eigenlijk!

  • Voorlopig not. Het kan wel leuk worden, maar ik heb mn twijfels..

  • Interessant, hot dus.

  • Ja hot met de Grieken is altijd leuk!

  • Ik ga voorlopig even voor Hot..



    Het zal allicht weer een leuke tijddoder zijn!

    Verwacht echter geen 2e Titan Quest!

  • Ik heb echt geen idee wat ik hier van moet verwachten dus voorlopig heb ik nog geen mening.

  • NOT!! Eerst meer beelden….

  • HOT!

  • Had nog niks van deze game gehoord. Bwa, ik vindt het er niet zo leuk uitzien.

  • Lijkt me wel Hot.

  • Thies suit iz black… NOT

  • Trekt mij niet zo aan eerlijkgezegt..

  • not

  • neih

  • Ben niet echt overtuigd dus een not.

  • nope

  • Not.. Ik heb er nog nooit van gehoord…

  • Hot ik ben dol op de griekse mythologie dus laa maar komen

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren