1. Phoenix Wright: Ace Attorney (NDS)

Phoenix Wright: Ace Attorney (NDS)

Het is bijzonder om te zien hoe divers een ontwikkelaar als Capcom kan zijn. Het bedrijf staat vooral bekend om zijn bombastische en technisch uitstekende games, maar het verbaast me tot op heden nog steeds dat zij een game zoals Phoenix Wright Ace Attorney in hun portfolio hebben. Zeker gezien de titel, een ouderwetse text adventure omtrent de bizarre zaken van een beginnende advocaat. In vergelijking met Capcom’s andere titels klinkt Ace Attorney bijna als een titel die tijdens een productieve zondagmiddag in elkaar is gezet. Niets is minder waar, aangezien de game zich in kwaliteit kan meten en zelfs beter is dan vele andere titels in Capcoms imposante portfolio. Dat is een flinke statement, maar het leven van een advocaat is heel bijzonder. Zeker gezien de zaken waar Phoenix Wright zich als groentje in vast mag gaan bijten.

Nu is het niet zo dat de game een soort interactieve versie is van het rechtbank gedeelte uit de gemiddelde Law & Order-aflevering. Nee, verwacht geen onderdelen waarin de speler een goede kennis van het rechtssysteem moet hebben. Er worden hier en daar dure termen rondgestrooid die niet ongewoon zijn in een rechtbank, maar Ace Attorney vergeet zeer zeker niet dat het een videogame is. De bureaucratische beslommeringen van een echt rechtssysteem worden achterwege gelaten en in de plaats daarvan komt een systeem waarin het ontdekken van tegenstrijdigheden en het presenteren van bewijs een absolute must is. Daarom ook een waarschuwing vooraf: voor het spelen van Phoenix Wright is een goede kennis van de Engelse taal nodig. Zoals in een echte rechtbank moeten getuigen een verklaring geven en om daarin de fouten te ontdekken is begrijpend lezen ontzettend belangrijk. Daarmee is de game ook niet voor iedereen, aangezien er genoeg spelers zijn die de Engelse taal niet meester zijn.

Mocht die taalbarrière niet hinderen, dan is het genieten geblazen. De avonturen van Phoenix grenzen aan het ongeloofwaardige, maar dat maakt het juist zo leuk en spannend. Dat wordt al duidelijk gemaakt in de eerste case die gespeeld wordt, waarin een vriend van hem genaamd Larry Butz de hoofdverdachte is in een moordzaak op een jonge vrouw. Phoenix gelooft voor de volle 100% dat zijn vriend onschuldig is, maar doordat Larry moeite heeft om zijn mond te houden is het voor hem een hele klus om dat juist te bewijzen. Toch blijkt Larry’s ongelukkige woordkeuze juist in het voordeel van de beginnende advocaat te werken, aangezien zijn verklaringen behoorlijk wat gaten hebben. In deze eerste case wordt dan ook op een vooral humoristische wijze geleerd waar Phoenix op moet letten wanneer hij een getuige ondervraagt. Zodra er iets niet klopt, kan het bevrijdende “Objection!!!” geroepen worden.

Deze case moet dan ook relatief gemakkelijk gewonnen worden, maar verwacht niet dat het altijd zo makkelijk zal gaan. Vanaf de tweede case moet er voor een rechtszaak onderzoek worden gedaan, waarin het essentieel is om bewijs of andere aanwijzingen te vinden die een zaak kunnen oplossen. Tijdens het onderzoeken moeten bepaalde sleutelgebieden worden bezocht zoals de plaats-delict bijvoorbeeld of moet er met belangrijke personages gesproken worden. Opvallend is dat tijdens deze gesprekken echt van alles gevraagd moet worden, om op deze manieren feiten en aanwijzingen te ontvangen. Er zijn daarnaast ook verschillende voorwaarden aanwezig om bepaalde informatie verkrijgen door bewijs te tonen of objecten te ruilen. Wanneer de nodige informatie binnen is zal de rechtszaak gestart worden. Wat dan zeer tof is aan de game, ondanks de verzamelde info zullen de nodige verrassingen op Phoenix afgestuurd worden. Van totaal onvoorspelbare getuigen tot de sluwe en geslepen aanklager Miles Edgeworth eist de game dat er tijdens deze situaties zo nu en dan “out of the box” gedacht moet worden. Het dwingt de speler om op een goede manier na te denken voordat deze protest aan zal tekenen of wanneer deze met bepaald bewijs de getuige probeert te ontmaskeren.

Het is dan ook geniaal om te zien hoe creatief er met bewijs om gegaan kan worden. Natuurlijk is dat allemaal voorgeprogrammeerd aangezien er maar één verklaring de juiste is, (of in sommige gevallen een theorie die zo gestoord is dat er wel een kern van waarheid in zit) maar het is vooral de manier waarop de speler tot deze verklaring komt. Wanneer die verklaring ook nog als logisch wordt ervaren en daarmee de aanklager de mond snoert is de euforie helemaal compleet. Ondanks dit soort momenten, zal de game toch weer voor een situatie zorgen waarin zo’n verklaring direct waardeloos wordt. Dat zal de speler vaak genoeg overkomen, maar deze gebeurtenissen zullen alleen met een lach begroet worden. Ace Attorney blijft trouw aan zijn Japanse roots en hierdoor zullen de rechtszaken de meest bizarre plotwendingen krijgen die alleen Japanners kunnen verzinnen: van verklaringen die meerdere malen aangepast moeten worden tot hilarische dialogen die helemaal nergens over gaan: het kan allemaal in deze game. Dit zorgt overigens niet voor frustratie, maar eerder voor waardering voor het verhaal en de uiterst sympathieke (en minder sympathieke) personages.

Doordat het verhaal met al zijn toffe personages en het hele idee van advocaat zijn zo goed is neergezet, valt het ook wel door de vingers te zien dat de game op grafisch gebied niet bijzonder is. De omgevingen die bezocht worden zijn statisch en de personages gebruiken veelal dezelfde animaties. Toch weten ze op deze manier de game wel op een prima wijze te presenteren omdat de ervaring van het verhaal en het spelen van de game er niet minder op wordt. Het is vooral functioneel te noemen. Echter is dat eens niet het grootste minpunt aan de game, maar dat is wanneer de laatste rechtszaak tot een goed einde is gebracht. Aangezien er niet meerdere manieren zijn om een rechtszaak uit te spelen heeft het weinig zin om Ace Attorney vaker te spelen. Het is dan ook verschrikkelijk zonde om het aan de kant te leggen omdat het een ontzettend leuke titel is. Het scheelt overigens wel dat er nog een vijfde case is toegevoegd aangezien Ace Attorney een port is van een GBA-game. Deze extra case biedt naast een paar uur extra speelplezier ook wat onderdelen die specifiek gebruik maken van de DS functionaliteiten, maar die kunnen onder de categorie “best geinig, maar niet bijzonder” geschaard worden. Toch is het jammer dat er maar één extra case is toegevoegd, want voor mijn gevoel was Ace Attorney snel voorbij en was er gewoon een drang om meer zaken op te lossen. Dat die drang er is zegt dan ook genoeg over het plezier dat er beleefd wordt aan Phoenix Wright.

Conclusie en beoordeling

Phoenix Wright Ace Attorney is een vreemde eend in de bijt in Capcoms aanbod, maar die rare vogel is er wel eentje die je gespeeld moet hebben. Het leven van een beginnende advocaat is nog nooit zo leuk in een videogame verwerkt: het systeem is makkelijk te leren, maar de oplossingen vinden voor een zaak zijn nooit makkelijk! Het is geen game die je speelt voor de grafische pracht en voor meerdere speelbeurten leent het zich niet, maar dankzij het verhaal en de bijzonder sympathieke personages zijn dit minpunten die de ervaring niet in de weg zullen staan. Ik zal dan ook “Objection!” roepen wanneer Ace Attorney een slecht spel genoemd wordt.
8,7
Score
87
Score: 85
  • Pluspunten
  • De advocaat spelen is gaaf
  • Toffe rechtzaken
  • Verhaal en de leuke personages
  • Minpunten
  • Weinig herspeelwaarde
  • Grafisch niet bijzonder
  • Engelse taalkennis gewenst voor de optimale ervaring

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • mooizo, toffe game is het

  • was laatst even pgr3 online aan het spelen en hoorde van de die hard pgr fans dat 3 nog steeds meer wordt gespeeld dan deeltje 4, vond zelf de demo niet zo goed en heb de game dus ook niet gekocht, is deze dlc dan niet wat overdreven…..???

  • Beter brengen ze eens een echt waardige opvolger voor Metropolis Street Racer uit, tis alleen maar zwaar bergaf gegaan sindsdien.

  • ze moeten er denk ik niet al te lang meer mee wachten, als ze het nog uit willen brengen :S

  • Ik vond PGR 4 niet zo heel veel aan, ondanks dat ik een grote fan van de serie was sinds MSR (Dreamcast). Ik heb de game in september een paar keer gespeeld, maar hem daarna nooit meer aangeraakt… Dus op nieuwe content zit ik niet echt te wachtten ;)

  • Ik speel Pgr 4 alleen met vrienden dus dlc is wel tof

  • Ik speel toch geen PGR 4, dus DLC zal ik niet missen!

  • 4 is zeker veel beter dan 3 imo.

  • Mooi, ik vindt het echr een vette game!

  • Mooi, voor de liefhebbers. Heb de game zelf niet, lijkt me wel tof…. maar het geld groeit me ook niet op de rug.

  • Tegen de tijd dat de DLC uit komt wordt de game bijna niet meer gespeeld. Het zou erg slim zijn om deze content gratis uit te geven zodat mensen spontaan weer PGR4 gaan spelen. Mensen ervoor laten betalen heeft weinig zin denk ik.

  • Mooi voor de liefhebbers. Voor mij niet.

  • Nou als ik de reacties hier zo hoor zijn de mensen niet heel positief over pgr4. Maar als het over Gt5 gaat dan is pgr4 ineens de GT5 killer. LOL

  • wel vet

  • @ Furyan NL



    Wat schieten ze er mee op als mensen het opeens gaan spelen dan? Ze krijgen geen geld per gespeelde minuut ofzo. Mij lijkt het slim om het gewoon goed betaalbaar te houden. Ze zullen toch de productiekosten er een beetje uit willen halen.



    Ik vind PGR4 gewoon gruwelijk trouwens. PGR3 niet zelf gehad, maar sinds de eerste pgr vond ik het al een toffe serie. Vooral PGR2 was gewoon supervet en dan vooral online.


  • Ik vind racegames uberhaupt niet zo veel aan….

  • Das mooi om te horen.

  • Ik heb PGR3 gratis gekregen van Microsoft toen ik een Ring of Death kreeg (2 of 3 keer achter elkaar) maar echt mijn type racer is het niet.

  • Gelukkig maar.

  • hmm, fijn voor de race fans he :)

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren