1. Bayonetta (X360)

Bayonetta (X360)

Zijn games kunst? Dit is een maar al te bekend discussiepunt vandaag de dag tussen zowel de gamers als de non-gamers en ik heb om eerlijk te zijn mijn mening nog niet helemaal klaar staan wat deze stelling betreft. Games is natuurlijk wel een breed onderwerp; sommige games zou ik zonder twijfel onder het kopje kunst plaatsen en andere horen overduidelijk bij de alsmaar groter wordende groep van tv-junk. De zoveelste Call of Duty is naar mijn mening geen kunst te noemen, maar een spel zoals de nieuwste Final Fantasy zou zomaar daar onder kunnen vallen, hoewel ik daarbij moet zeggen dat het behalve kuntzinnige graphics niet veel is, die nieuwe Final Fantasy, maar daarover gaat het nu niet. Neem Okami als voorbeeld; een prachtige mix van cellshaded graphics zoals de Japanners dat zo ongelofelijk op het beeld kunnen toveren en van muziek waar je van zult kwijlen. Als dat geen kunst is, dan kan ik aan Rembrand's meesterwerken nog gaan twijfelen. Enfin, naast Okami en het zoveelste deel van Final Fantasy is er zeer recent een nieuwe aanwinst aan mijn verzameling "kunstwerken" toegevoegd; Bayonetta.

Het ziet er prachtig uit, daar geen twijfel aan. Om maar te beginnen met het hoofdpersonage: Bayonetta. Dit arrogante en brutale doch elegante heksje weet van wanten als het over hemelschepselen gaat; een beetje slaan, een beetje schoppen en klaar is Kees. Bayonetta weet deze procedure echter om te toveren in een prachtig schouwspel van haarzelf, een knappe en pikante geklede dame zijnde, omringd door indrukwekkende lichteffecten en een wirwar van de meest uiteenlopende wezens en wapens . De omgevingen, de karakters en de gevechten zijn visueel van topkwaliteit; iets wat we niet gewend zijn van Sega maar wat we maar al te graag zien. De grafische effecten die op het scherm verschijnen variëren van Bayonetta's lange paardenstaart die verandert in een gigantische hand en een auto wegsmijt tot schattige bloemblaadjes en veertjes die met agressieve kracht op haar vijanden neerdalen. Voeg hier de nodige transformaties, overdreven grote wapens en vernietigbare omgeving aan toe en het schouwspel is compleet. Iedereen die appreciatie kan opbrengen voor zulke taferelen mag dit spel beslist niet voorbij laten glippen.

Een lust voor de ogen dus, maar ook de gameplay is een element waar ik wat over te zeggen heb. Niet zomaar wat eigenlijk, een hele hoop. Laat ik starten met het woordje "fenomenaal" om er vervolgens "pure voldoening" aan toe te voegen en af te sluiten met "onovertroffen in haar genre". Want het mag gezegd worden; het is écht leuk. Op het eerste gezicht lijkt het alsof de gameplay compleet leunt op het willekeurig knoppen rammen en hoewel deze methode af en toe nog zal helpen komt de gameplay een stuk meer tot zijn recht als combo's worden toegepast. Combo's zijn combinaties van verschillende bewegingen om zo een kettingactie uit te voeren en Bayonetta laat zien dat ze de combo techniek van het fighter genre tot in de puntjes beheerst. Het aanbod aan verschillende combo's is grootschalig en lijkt nooit op te houden. Tijdens het laden van levels komt Bayonetta in een ruimte terecht waar ze, à la Assassin's Creed, vrij haar combo's kan oefenen, die rechts in het scherm verschijnen. Dit is een mooie manier om kennis te maken met de combo's en jouw favoriete manier om vijanden af te maken te kiezen maar ook is het simpelweg leuk om te doen. De levels die je al schoppend en slaand door banjert mogen dan niet heel indrukwekkend qua opzet zijn, het gros van de levels bestaat simpelweg uit "ga naar van punt A naar punt B", de gevechten zijn puur vermaak en met de indrukwekkende combo's wordt het nauwelijks saai.

Het verhaal is verbazingwekkend uitgebreid voor een game als deze, en Bayonetta's persoonlijke historie is ook niet zomaar een verhaaltje. Lang geleden bestonden er twee kanten die samen de balans tussen al het kwade en het goede hielden; de duistere Umbran Witches en de groep afkomstig van de hemel, de Lumen Sages. De vrede tussen deze twee kanten werd echter verstoord en leidde na een lange periode van oorlog tot de openlijke jacht op de heksen, waar Bayonetta één van is. Tijdens het spelen herinnert Bayonetta zich steeds meer van haar verleden waar ze op de één of andere mysterieuze wijze elke herinnering totaal van is kwijtgeraakt en dit zorgt voor een hoop interessante flashbacks. Dit moet voor het eerst zijn dat het verhaal van een spel uit het fighter-genre mij heeft weten te interesseren, en hoe. De stijl waarop alles verteld wordt trekt je mee en brengt het verhaal naar voren in plaats van dat het het verhaal een beetje wazig op de achtergrond laat.

Bayonetta weet, ondanks haar arrogantie en kwaadaardige bedoelingen, toch nog een beetje sympathie op te wekken. Waar dit aan ligt was mij niet geheel duidelijk. Misschien is het dat haar verleden zo donker en ongelukkig is, misschien ligt het aan het feit dat ze nooit om dit alles gevraagd heeft, of misschien komt het gewoon allemaal door haar rondingen en figuurlijke seksuele opmerkingen; iedereen met ook maar het kleinste sprankje puberale humor zal dit op prijs kunnen stellen, inclusief mijzelf. Bayonetta is een topwijf zoals alleen Japanners het kunnen bedenken en dat bewijst maar weer eens dat Japanners met hele aardige dingen op de proppen kunnen komen. Als je compleet anti-Japans bent zal je je echter niet kunnen vermaken met deze heks en zal je bijvoorbeeld door de soundtrack, die voor het grootste deel bestaat uit Japanse pop-tracks, uitermate geïrriteerd kunnen worden. Dit maakt het een typisch geval van het bekende "hate it or love it". Voor mij was het top, maar als je niet van de Japanse over-the-top, veel te extreme en licht erotisch getinte stijl kan dan zou je deze game nooit in huis moeten halen.

De single player van Bayonetta vraagt, inclusief de indrukwekkende tussenfilmpjes en de nodige game-over's, zo'n vijftien uur om helemaal doorgespeeld te worden. Er is geen vorm van coöp of multiplayer aanwezig en dus zul je het hier dan ook van moeten hebben. Het zal echter totaal geen straf zijn om de game nog een keer lekker door te spelen en te genieten van het afslachten van de talrijke absurd gevormde Engelen, eindbazen van formaat vliegdekschip en het doorlopen van de prachtige omgevingen op de Japanse popdeuntjes. Natuurlijk zijn er de gebruikelijke unlockables en items te vinden in de levels en ook zijn er halo's te verzamelen; ringen die als geld dienen en waar Bayonetta nieuwe wapens, potions enzovoorts kan kopen. Ook kan de moeilijkheid aangepast worden voor een pittigere uitdaging: al deze aspecten gooien ook de replaywaarde van dit heksenspelletje vrij hoog de lucht in.

Conclusie en beoordeling

Bayonetta is in mijn ogen zonder twijfel een kunstwerk en ik had nooit verwacht dat Sega nog eens zoiets als dit af zou leveren. Met een topwijf van een hoofdpersoon in de spotlight, verblindend mooie licht- en gevechtseffecten en een extreme vorm van hack 'n slash is dit spel een pareltje voor niet alleen liefhebbers van het genre maar ook mensen die nog geen kennis hebben gemaakt met dit soort games. Het aanbod aan combo's is gigantisch, het verhaal is verbazingwekkend genoeg erg diepgaand en de tussenfilmpjes zijn van topkwaliteit. Het is en blijft echter een geval van "hate it or love it" in verband met de zeer aanwezige Japanse stijl die nou eenmaal anders is dan de Westerse manier van doen. Lukt het je echter om wat liefde voor deze stijl op te brengen, dan zeg ik: kopen!
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • Gevechten zijn een lust voor het oog
  • Bayonetta is brutaal, arrogant, sexy, en nog veel meer
  • Over-the-top actie
  • Aanbod aan combo's
  • Omgevingen
  • Verhaal
  • Vormgeving vijanden
  • Tussenfilmpjes
  • Replaywaarde
  • Minpunten
  • Japanse stijl is "hate it or love it"

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Kan wat worden, misschien..:)

  • Ik koop hem wel! Het verhaal is dacht ik ontwikkeld in samenwerking met de schrijvers van Lost, dus in dat opzicht zal dat wel van goede kwaliteit zijn. Ik wacht de reviews nog wel even af, maar ik denk dat ik hem wel ga kopen!



    En de lost-vibe krijg ik trouwens wel, sfeertje zat er al aardig in in dat filmpje.



    Alleen kut van de andere stemmen, had wel heel vet geweest als ze de originele stemmen hadden kunnen doen.


  • Het lijkt me wel wat. Maar het is aan de ene kant wel jammer dat je niet met een hoofdpersoon speelt.

  • Kan idd leuk worden, maar het kan ook niets worden.

  • De serie is geweldig, maar de game zal niet komen te staan tussen m'n andere games.

  • Dit lijkt me wel lache.

  • Misschien aan een budgetprijs.

  • Lost yeah vette game, hoop ik!

  • lijkt me niks

  • Spel = Leuk

    Graphics = minder

  • De serie is geweldig, de game probeert hier alleen maar van te profiteren.

  • We shall see!

  • ik heb de serie nooit gevolgd toch lijkt het me een toffe game die ik blijf volgen

  • Deze komt wel in mijn collectie. De serie is meesterlijk.

  • Niets voor mij :)

  • Expeditie Robinson is veel vetter!

  • Hmmm… De eerste trailer zag er best goed uit, dan zou je verwachten dat ze onderhand mooiere beelden hebben kunnen optoveren. Maarja, blijkbaar niet… Het spelconcept lijkt ook een beetje vreemd. Zonde…

  • Nog ff, komen ze met PrisonBreak, The game..

    No offense on Ubisoft.

  • Naah, neej, niks.

  • DE gaphics junkies laten weer van zich horen hoor…wat zijn nederlandse gamers verwend zeg. Kom de game voor een zacht prijsje in de winkel met graphics die er toch redelijk uit zien (gezien de prijs kwaliteit verhouding) en dan lopen ze nog te zeiken….



    Wat wil je anders voor zo een prijs? Gears of war graphics…ja ga alles maar met gears of war vergelijken….

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren