1. Assassin's Creed: Brotherhood (X360)

Assassin's Creed: Brotherhood (X360)

De Heilige Graal, Da Vinci, Eva’s appel, Indiana Jones, Arthur en Tempeliers. Een gepassioneerd puzzelaar kan met deze woorden en door creatief gebruik van vergezochte anagrammen, ongetwijfeld enkele mysterieus klinkende zinnen vormen die van toepassing zijn op Assassin’s Creed. Hoewel Intrigerende legendes al eeuwenlang verhullende sluiers rond de Vrijmetselarij werpen, volstaan in werkelijkheid een paar druppels blauw bloed en een stevig gespekt spaarvarken om een lidkaart te bemachtigen. Toch neemt de bestaande interesse naar mythische relikwieën, duistere rituelen en cryptische raadsels onstuitbaar toe. Het occulte wekt een bepaalde fascinatie bij mensen op, Dan Brown en consorten toonden doorlopend aan dat het volk nog steeds pap lust van ongrijpbare, spirituele fantomen. Het hoeft dan ook geen verbazing te wekken dat er niet enkel met boeken over dit soort onderwerpen geld te rapen valt. De Assassin’s Creed franchise is hier een perfect voorbeeld van en legt Ubisoft hoegenaamd geen windeieren. De goddelijke voorzienigheid zorgt er blijkbaar ook voor een ongeziene werkijver, of zouden die wekelijkse geselingen dan toch zo efficiënt zijn als men beweert. Amper één jaar na het alom geprezen Assassin’s Creed 2 slagen ze er bij Ubi in om de volgende telg af te leveren. Een huzarenstukje of een typisch voorbeeld van uitmelkerij? Time to find out!

Assassin’s Creed Brotherhood schotelt bij aanvang een samenvatting van de voorgaande Assassin’s Creed games voor. Mensen die Assassin’s Creed 2 niet gespeeld hebben (schaam u!) weten zo meteen wat er gaande is. Na zijn legendarische avonturen in Florence en Venetië, geniet onze held Ezio Auditore van een luilekker leventje in het pittoreske Monteriggioni. Aan alle mooie liedjes komt evenwel een einde, het rustieke ochtendgloren van het Italiaanse platteland wordt verstoord door een regen van kanonskogels. Monteriggioni wordt aan flarden geknald, Ezio’s droom spat letterlijk en figuurlijk uiteen. Spoedig blijkt dat het oude bekende vijanden zijn die Ezio en zijn bondgenoten naar het leven staan, al is het nu veeleer de jongere Borgia generatie die op het voorplan treedt. Dit pauselijke addergebroed toont geen genade, Cesare Borgia is een moordzuchtige tiran en doet die faam in Monteriggioni alle eer aan. Ezio moet orde op zaken stellen en de Borgia op hun thuisfront het leven zuur maken. Het thuisfront van 'il Popolo' en zijn trawanten, is uiteraard het Rome waarvan we al een klein voorsmaakje kregen in deel twee.

Je wordt meteen met je neus op de belangrijkste wijziging van de gameplay gedrukt. Het gekende vechtsysteem is aardig op de schop gegaan en richt zich nu op nog snellere en spectaculairdere gevechten. One-hit kill moet zowat het motto geweest zijn tijdens de ontwikkeling van Brotherhood. Nadat Ezio iemand doodt, kan hij met zijn meleewapen alle omringende vijanden binnen houwafstand één voor één als lamme stropoppen van hun leven beroven. Deze chain kills zorgen ervoor dat er in een mum van tijd een stapel dode lijken naast Ezio ligt, zonder dat er maar een spatje bloed uit zijn lichaam drupt . Word je echter geraakt of kan je niet meteen een andere vijand binnen bereik treffen, dan zal de combo ten einde lopen. Niets houdt Ezio echter tegen om een nieuwe moordketting te starten. De gekende counter-attack is net als bij de voorgaande games ook weer uiterst efficiënt. Ezio is nog steeds een buitengewoon vaardige Assassin die met elk mogelijk melee wapen (bezems...check) even dodelijk blijkt te zijn. Aanvankelijk beschikt Ezio wel slechts over een beperkt aantal vaardigheden en wapens. Mettertijd zullen oa. werpmesjes, gifpijltjes, kruisboogpijlen en een verborgen pistool deel van het dodelijke arsenaal uitmaken, ook deze wapens staan veelal garant voor one-hit kills. Tevens kan Ezio mits een stevige worp van zijn melee wapen vijanden van op afstand doelwitten doorklieven. Met dank aan het auto-aim richtsysteem levert dit bloederige taferelen op. Gevechten zijn door dit alles veel explosiever, eenvoudiger en korter van duur. De verschillende finishing moves leveren in vergelijking met Assassin’s Creed 2 nog een pak meer spektakel op. Deze finishing moves gaan nooit vervelen en de variatie is schier eindeloos. De ene persoon zal voluit genieten van de gewelddadige actie die van het scherm spat en ervoor zorgt dat je niet nodeloos tijd verliest om even wat wachters te mollen. Vloeiender kunnen gevechten haast niet zijn. Een andere persoon zal het gebrek aan uitdaging en diepgang laken, sterven in een gevecht is vrijwel onmogelijk en strategie wordt overbodig. Als je levensbalk dan toch tot enkele blokjes gedecimeerd zou worden kan Ezio zelfs nog snel een heilzaam drankje nuttigen. Enkel zwaar gepantserde elite strijders, aanvoerders en leiders kunnen enig weerwerk bieden, maar zelfs dan lijkt Ezio een onverslaanbare reus die kabouters in het rond schopt.

Het geschetste beeld levert Ezio wellicht het imago van bloeddorstige maniak op, maar dit is eigenlijk niet het geval. Huurmoordenaars als Ezio doden in principe niet voor hun plezier, maar vanuit de overtuiging dat een persoon gedood moet worden om een doel te bereiken. Natuurlijk is dit eerder een achterliggende gedachte en primeert in praktijk het spelplezier. Ezio heeft nauwelijks connecties in Rome, hij moet op zoek naar handlangers en het volk op zijn hand krijgen. Gaandeweg zal hij vanuit zijn basis op Tibereiland het broederschap der Assassin’s uitbouwen en zijn invloeden laten gelden. Door middel van missies zal je allianties smeden met de gilden der dieven, courtisanes en huurlingen. Deze missies spelen een beperkte rol in het hoofdverhaal en zijn doorgaans: kort, vrij simpel en voelen meer dan eens onbeduidend aan. Bij elke nieuwe sequentie die vrijgespeeld wordt, bieden er zich weer een resem nieuwe opdrachten aan van deze facties. Naar het einde van de game toe worden ze repetitief qua gameplay en een tikkeltje inspiratieloos. De gameplay is altijd degelijk en aparte uitdagingen per missie om honderd procent synchronisatie te bekomen zorgen voor een bijkomend facet. Er zit een minder strak keurslijf rond Brotherhood, niet gesynchroniseerde animus muren blokkeren minder dan de helft van de speelmap. Dit heeft als resultaat dat de vrijheid geboden wordt om een groot deel van de wereld te verkennen, en tijd te spenderen aan de vele mogelijkheden, zonder de hoofdverhaallijn te volgen.

De lengte van de verhaallijn is zowat gehalveerd tegenover AC 2, gelukkig zijn er nog tal van andere bezigheden ter beschikking gesteld. Traditiegetrouw moeten er weer torens, kerken en historische gebouwen beklommen worden om gebieden zichtbaar te maken op de speelmap. Nieuw hierbij is dat torens pas gesynchroniseerd, en ditmaal ook in de fik gestoken kunnen worden, als de kapitein van het omliggende gebied een kopje kleiner gemaakt wordt. Wachters zijn extra attent in deze gebieden en vallen aan wanneer ze Ezio opmerken. De gameplay wordt hier uitdagender omdat de kapiteins de benen nemen en wachters vaak verhinderen om een achtervolging op te zetten. Indien een kapitein ontsnapt, zul je op een later tijdstip moeten terugkeren om een nieuwe poging te wagen. Eenmaal gebieden vrij zijn van Borgia-invloeden kan je de vele icoontjes op de speelmap onder de loep nemen. Al free-runnend holt en springt Ezio van het ene dak naar het andere om zich voort te bewegen naar de volgende interessante locatie.

Freerunning is net als in de voorgaande games goed uitgewerkt en erg plezierig, grote wijzigingen zijn er op dat vlak niet. Rijden te paard is nu ook binnen de stadsmuren mogelijk, in smalle gangen loopt de knol zich echter onvermijdelijk keer op keer vast. Een tunnelnetwerk doet dienst als fast travel systeem om nog sneller doorheen de wereld te reizen. Om gebruik te maken van deze tunnels, moeten wel eerst de tunneluitgangen gerenoveerd worden. Dat betekent natuurlijk stuivers ophoesten. Geld verdien je door zakken te rollen, missies te voltooien en gebouwen te renoveren. Een zelfbedruipend systeem zoals je merkt, per gebouw dat je renoveert stijgt de som geld die je om de twintig minuten bij een 'ook gerenoveerde' bank mag gaan opeisen. Het renoveren van gebouwen vond zijn oorsprong in AC 2 (Monteriggioni) en werd voor Brotherhood verder uitgebreid. Niet enkel banken en tunneluitgangen, maar ook: stallen, kledingwinkels, smederijen, dokterspraktijken, gebouwen van kunsthandelaars en historische monumenten kunnen een likje verf en een kapitaalinjectie gebruiken. De implementatie van vele imposante historische gebouwen is best indrukwekkend, net als hun prijskaartje overigens. De renovatiewerken kosten een aardige duit, al brengen de investeringen na verloop van tijd ook pakken geld op. Met het resterende budget vallen een verscheidenheid aan wapens, pantsers, capes en kunstwerken te kopen.

Geschiedkundige figuren als Machiavelli en Da Vinci zijn wederom van de partij. Machiavelli speelt een rol in het verhaal en is meermaals onderwerp van discussie. Da Vinci heeft het Borgia-regime van revolutionaire wapentuigen voorzien, aan jou de taak om deze te ontmantelen. Dit levert een reeks quests op die zich buiten Rome afspelen, en waarbij stealth een cruciaal element vormt. Ongezien moet Ezio wachters ontwijken of laten verdwijnen en op die manier zich een weg banen naar de experimentele oorlogstuigen (primaire tanks, machine geweren,…). Stealth speelt verder ook in heel wat andere quests een belangrijke rol. Nieuw is het niet, maar geslaagd des te meer, stealth-missies voegen een extra dimensie toe aan de gameplay. Voorts vallen er een aantal Romulus kerkers uit te spitten. Deze kerkers leveren platform gameplay van een hoog niveau en zorgen voor een eerder gezapig tempo. Verzamelobjecten zijn massaal aanwezig, voor de fans zijn er onder andere vlagjes, schatkisten en veren te ontdekken. Glyphs op gebouwen (Subject 16) zijn ook weer van de partij, maar leiden wederom tot een domper.

Uiteindelijk hervat je op een bepaald moment toch terug met het verhaal. Na elk van Ezio’s acties voel je de druk op de Borgia-clan toenemen. De zenuwachtigheid in hun kringen stijgt merkbaar, dit merk je ook aan de boodschappers op straat en de leuke tussenfilmpjes. De gameplay stijgt boven de middenmoot van de side-quests uit en levert vooral naar het einde toe gevarieerde missies die goed uitgewerkt zijn. De mars van een huurlingenleger in vermomming en een buitensporig toneelspel zijn persoonlijke hoogtepunten. Het bij aanvang weinig begeesterende verhaal komt in een stroomversnelling en neemt eindelijk wat grootsere proporties aan, het blijft niettemin wat kleinschalig t.o.v. Ezio’s voorgaande avonturen. Stemacteurs doen hun werk naar behoren, al vallen er betrekkelijk weinig geïnspireerde teksten te beluisteren. Ook de rest van het auditieve vlak is voortreffelijk, de sfeervolle soundtrack speelt daarbij een grote rol.

Na verloop van tijd wordt het mogelijk om ordinaire burgers te rekruteren en hun de kneepjes van het vak te leren. De amateur assassin’s worden op missie gestuurd naar grote steden doorheen Europa en Azië en groeien geleidelijk aan in level. Het leukste aan deze assassin’s is dat je ze regelmatig ter assistentie kan oproepen. Alsof je al niet sterk genoeg bent, zijn dit net als Ezio geduchte krijgers. Het is zeker een vermakelijke toevoeging, wanneer een groep assassin’s de vloer aanveegt met een tiental wachters ontplooit er zich een bloederig schouwspel.

Na een bevreemdend einde staan er heel wat minder uurtjes op de klok dan bij Assassin’s Creed 2, ter compensatie introduceert Ubisoft de multiplayer component. Het kiezen van perks, het groeien in level, het verkrijgen van wapens; Brotherhood heeft qua opzet behoorlijk wat overgenomen van de gekende Call of Duty formule. Er zijn vier verschillende multiplayer modi (Gezocht, Klopjacht, Bondgenootschap en Gevorderd Gezocht), je speelt in teamverband of het is ieder voor zich, eigenlijk komt dit allemaal op hetzelfde neer. Iedere speler heeft keuze uit verschillende personages, moet trachten te ontkomen aan één of meerdere achtervolgers en tegelijkertijd zelf zijn doelwit opjagen en vermoorden. Het vechten is grotendeels gestript, zo is het blokkeren van een aanval niet mogelijk. Wel kan je allerlei afleidingsmanoeuvres zoals rookbommen gebruiken of je achtervolger verdoven. Op de radar is de locatie van het doelwit zichtbaar, al moet er altijd nog wat rondgekeken worden. De multiplayer lijkt op een fel uitgebreide variant van tikkertje, al zijn ranged kills ook mogelijk. Poorten vallen toe voor de neus van achtervolgers en jagers worden plots prooien wanneer hun doelwit ongezien weet te ontsnappen. Vervelend dat achtervolgers van relatief grote afstand kunnen toeslaan, terwijl je als vluchter eigenlijk buiten bereik bent. Een degelijke multiplayer, maar de vele menu’s en lange laadtijden door het gebrek aan tegenstanders online zorgden ervoor dat minuten in de wachtruimte op een scherm staren eerder regel dan uitzondering bleek te zijn. Eenmaal in een game blijkt het een plezierig tijdverdrijf, zeker als je met en vooral tegen vrienden kan spelen. Ik kan alleen maar hopen dat deze multiplayer aan populariteit wint, anders zal het online gedeelte een kort leven beschoren zijn.

Conclusie en beoordeling

De vrees dat Brotherhood een Assassin’s Creed 2.5 zou worden is eigenlijk gegrond, maar hoeft daarom geen probleem te zijn. De gekende gameplay blijft grotendeels behouden en vormt nog steeds een geslaagde mix: Free runnen, kerkers verkennen, collectibles verzamelen, sightseeing, leuke missies en het feit dat je een volleerd sluipmoordenaar bent; de geliefde elementen zijn trouw op post. De wijzigingen aan het vechtsysteem zullen niet door iedereen gesmaakt worden, maar leveren zonder enige twijfel meer spektakel en vloeiendere combat op. Rome terug in bloei brengen door gebouwen en monumenten te herstellen in hun volle glorie, is een belonend en plezierig karwei. De plot is niet zo groots van opzet als we gewend zijn, en de levensduur is betrekkelijk korter in vergelijking met Assassin’s Creed 2. Brotherhood werd in een korte periode ontwikkelt en dat valt op: dialogen zijn beknopt en op het eerste gezicht interessante personages hadden best wat dieper uitgewerkt mogen worden. De multiplayer die met veel bombarderie aangekondigd werd, is leuk om spelen. Een nieuwe standaard kan het evenwel niet genoemd worden, hooguit een aardige toevoeging waarmee je wel heel wat uurtjes zoet kan zijn. Brotherhood kan het niveau van Assassin’s Creed 2 niet evenaren, maar is zeker voor de fans een genietbare game en een waardige voortzetting van Ezio Audtiore’s levensverhaal.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Vernieuwde vechtsysteem
  • Renovatie van Rome
  • Behoud van de stevige fundamenten
  • Romulus kerkers en Da Vinci questlijn
  • Stealth gameplay
  • Degelijke multiplayer
  • Minpunten
  • Minder groots verhaal
  • Weinig uitgediepte personages
  • Heel wat minder inhoud dan Assassin's Creed 2

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Godja typisch zeker ? zal wel na enige tijd verbeteren ^^

  • Hopelijk daalt het dit jaar alleen nog maar verder.

  • Allesch komt vascht goewd :).

  • nice, haha het gaat dus beter worden :p dus das altijd een goed teken. plus dat de ps3 nog net een jaar er is. kan het ook niet anders dat beter gaat worden

  • Als uitgevers een game op alle consoles wil uitbrengen, gebruik dan de ps3 als hoofdplatform, dan heb je geen gezeik. Kijk maar na burnout. : )

  • Alles komt toch goed….

  • Het is toch ook wat hé ;)

  • de oplossing is toch simpel.. doen wat ze bij burnout ook gedaan hebben. ontwikkelen voor de ps3 en downgraden naar de 360

  • ach je krijgt je er uiteindelijk wel prachtige games voor terug dus wat maakt het uit..

  • Ha!



    EA heeft niet alleen ontwikkelingsproblemen met PS3 games hoor. Veel games die ze uitbrengen zijn knudde en/of kut.



    Noobs daarzo.


  • Ben blij dat ze het zelf zeggen. Nu koop ik dus voorlopig geen EA games voor de PS3.

  • Ik koop sowieso geen EA games. Er is een verschil tussen een goed spel maken om er winst mee te maken, en gewoon overduidelijke zakkenvullers, wat ze bij EA dus zijn.

  • Ze krijgen genoeg betaald, doen ze maar iets meer moeite, straks vragen ze nog of toekomstige consoles precies dezelfde specificaties moeten hebben, want dan is het makkelijker S:



    Onzin.

  • ik koop bijna geen EA games, alleen rockband en spore

  • Zo'n goede ontwikkelaar is EA toch niet. Maar het komt vast wel goed.

  • Komt wel goed

  • Tijd brengt raad, dit is niet alleen voor EA een prob.



    @ Freestyleforce : EA maakt veel commerciële crap maar heeft daarnaast een paar zeer grote franchises en studio's.

    Of zijn Battlefield, Command & Conquer en Mass Effect ook rotgames misschien?

  • Komt hopelijk wel goed :)

  • Stop de productie dan van PS3 games:P

    Kost alleen maar bergen met geld, lol.

  • Zucht waarom wordt poorten altijd omschreven met downgraden.



    De manier van programmeren van de ps3 ten aanzien van 360 heel anders om te programmen poorten van ps3 naar 360 gaat goed alleen omgekeerd niet dat heeft niks met de kwaliteit van de game of console te maken. Vergelijk assasins creed PS3 versie maar is met de 360 versie.



    De versie op ps3 t eerst aangekondigd eindstand het ziet er grafische beter uit op de 360.!!!.



    You dont beleave check dit linkje.



    http://games.fok.nl/news.php?newsid=21798.

    Dus praat niet over downgraden want daar is nog helemaal geen spraken van.







Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren