1. Final Fantasy Crystal Chronicles: The Crystal Bearers (Wii)

Final Fantasy Crystal Chronicles: The Crystal Bearers (Wii)

Soms worden er keuzes gemaakt die eigenlijk niet zo logisch zijn. In negen van de tien gevallen resulteert dit in teleurstelling, om vervolgens te vervallen in een analyse. Hoe kan het dat dit zo ver heeft moeten komen? Wat is er precies misgegaan? Allerlei info wordt verzameld, notities worden gemaakt. Vele vragen worden voorbereid en komen aan bod tijdens de gemiddelde analyse. Natuurlijk kan er niet op iedere vraag een antwoord geformuleerd worden, maar in het geval van the Crystals Bearers moeten er antwoorden worden geëist. Hoe kan een game die ruim vier jaar in ontwikkeling is geweest, niet genoeg bieden om de speler geboeid te houden?

In deze vier jaar is de game zelfs van genre gewisseld: zo was de Crystal Bearers in eerste instantie een RPG zoals zijn Gamecube-voorganger genaamd de Crystal Chronicles. Tijdens het ontwikkelingsproces werd er echter besloten om er een action/adventure van te maken. Een free-roaming game waarin alles valt te manipuleren. Een meer actie gericht avontuur binnen het Final Fantasy universum klinkt natuurlijk zeer aantrekkelijk, ware het niet dat de gameplay daarvoor niet diepgaand genoeg is. In deze game bestuurt de speler Layle, een Crystal Bearer. Deze Bearers worden door de bevolking gevreesd en bewonderd vanwege hun bijzondere gaven. In het geval van Layle gaat dit om telekinetische krachten, waarmee hij zijn omgeving kan beïnvloeden. Het is ook mogelijk om objecten/vijanden/personages op te pakken. Ze kunnen dan worden weggegooid of zelfs als wapen worden gebruikt. Hoe tof dit ook is, veel verder dan dit gaat het niet. Het is telkens een kwestie van iets oppakken, er mee smijten en daar zo lang mogelijk mee door gaan totdat er zich een nieuwe weg openbaart.

De grap is dat de controls verder prima werken. Er vallen dan ook geen of weinig problemen te ontdekken in de daadwerkelijke besturing. Het is alleen de eentonigheid die de game te weinig eer aandoet. In gevechten, een activiteit die Layle over het algemeen veel zal ondernemen is het gewoon een kwestie van iets oppakken en rammen maar. Met een kleine polsbeweging worden vijanden gelanceerd om ze zo schade te laten oplopen. Dit proces moet meerdere keren herhaald worden om als overwinnaar uit de strijd te komen. Door deze herhaling van zetten worden gevechten al snel enorm eentonig, waardoor er de neiging is om ze eigenlijk te ontwijken. Wat overigens niet aan te raden is, aangezien een gewonnen gevecht Myhr kan opleveren, een goedje dat Layle kan gebruiken om zijn levensbalk te verlengen. In ieder geval zal de gemiddelde speler zich er toe moeten dwingen om deze gevechten aan te gaan, maar het zal zeker niet van harte gaan. Een groter minpunt kan een game niet hebben.

Het is niet alleen binnen gevechten moeilijk om enthousiast te blijven, maar ook buiten het strijdveld is het een vreemde gewaarwording. De wereld van de game heeft veel te bieden, maar eigenlijk is het te oppervlakkig. De game slaagt namelijk in het realiseren van een prachtige fantasie wereld. De Wii heeft nog maar weinig grote werelden gezien zoals die in de Crystal Bearers, die prachtig is vormgegeven. Of het nu het kasteel van de Lilties is, de vele gebieden vol met natuur: het ziet er goed uit. Niet alleen de omgevingen zien er strak uit, maar ook de designs van de personages zijn sterk te noemen. Ze wijken af van de mainstream Final Fantasy serie, wat zeker geen minpunt is. Ondanks deze pluspunten, voelt de wereld alsnog “leeg” aan. Dit is vooral te danken aan de personages die deze Crystal Chronicles wereld herbergen. Ze kunnen hun emoties wel uiten door deze te tonen met verliefdheid, angst of kwaadheid tekens die worden afgebeeld in een ballonetje boven hun hoofd. Zo nu en dan willen ze nog wel Layle op de grond rammen of verliefd achtervolgen, maar dat is ook het enige noemenswaardige wat ze doen. Natuurlijk kan Layle er wat beweging inbrengen door ze te bestoken met telekinetische grapjes, maar meer lol valt er niet te beleven. Hierdoor wordt het bezoeken van nieuwe omgevingen geen ontdekkingsreis, maar vooral een verplicht pad dat punt a met punt b verbindt. Geheimen in dit soort gebieden reiken niet verder dan de gemiddelde schatkist gevuld met Gil of een vrij gemakzuchtige “fetchquest”.

Dat is misschien één van de meeste storende aspecten aan deze game: het nodigt in feite uit om te ontdekken, maar het ironische is juist dat er eigenlijk vrij weinig valt te ontdekken. Nou ja, tenzij spelers geïnteresseerd zijn in een soort achievement-achtig systeem dat Square-Enix in de game heeft geïmplementeerd. De game herbergt een behoorlijk aantal medailles, die de speler kan ontgrendelen door een bepaalde actie uit te voeren of uitdaging uit te gaan. Opzich is dit een leuke manier om de speelduur te verlengen, zeker gezien het feit dat er meer als 300 medailles zijn te vinden binnen de game. Hoewel sommige medailles best leuk zijn om te verzamelen, zijn er geen beloningen voor het behalen van deze mijlpalen. Daardoor is er niet de extra push voor de speler om enthousiast te beginnen met verzamelen. Net zoals bij het gevechts-systeem voelen medailles incompleet aan, wat eigenlijk de rode draad vormt in deze game. Er zijn een aantal zeer interessante ideeën te vinden, maar ze leiden nergens naar toe.

Wat uiteindelijk het lot van de game bezegelt, is dat de game op bepaalde punten aan elkaar geknoopt met minigame achtige gedeeltes. Zo moet Layle achtervolgers van zich afschudden door ze van hun Chocobo’s te gooien, een stel draken uit de lucht knallen met een soort vuurwapen of moet hij een wedstrijd tussen kontbotsende meiden beïnvloeden met zijn krachten. Stiekem zijn deze minigames leuker dan de rest van game, wat zeker niet als een compliment gezien kan worden. Het moet gezegd worden dat sommige van deze kleine minigames ook zeer vervelend kunnen zijn, maar over het algemeen zijn ze makkelijk en snel te begrijpen. Toch blijft het een vrij verontrustende constatering dat de minigames eigenlijk leuker zijn dan het hoofdavontuur, waarvan het verhaal ook niet bijster interessant is te noemen. Hoewel Layle vrij verfrissend is als een zelfverzekerde held binnen het Final Fantasy-universum, zijn de andere personages plat en vooral niet leuk. Het is een beetje het verhaal van the Crystal Bearers: het probeert zoveel mogelijk te doen, maar het eindresultaat is mager.

Conclusie en beoordeling

Final Fantasy the Crystal Chronicles the Crystal Bearers is in een notendop een titel die als allrounder wil overkomen, maar nergens echt goed in is. Als een actie/avonturen game schiet hij gewoonweg tekort door een veel te oppervlakkig vechtsysteem, een plat verhaal en een wereld die enkel de illusie weet te creëren dat er veel te doen valt binnen de game. The Crystal Bearers is vooral een game van goede bedoelingen dankzij de sfeervolle wereld, maar die wel bezwijkt onder zijn eigen ambitie.
5
Score
50
Score: 50
  • Pluspunten
  • Prachtige wereld
  • Insteek telekinetische krachten
  • Sommige minigames
  • Minpunten
  • Wereld voelt toch leeg aan
  • Vechtsysteem is te repetitief
  • Saai verhaal

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren