1. Rayman Raving Rabbids (PC)

Rayman Raving Rabbids (PC)

Sommige dingen zullen altijd een mysterie blijven voor de mensheid. Vragen die ons al eeuwenlang bezighouden en waar menig wetenschapper zijn hoofd over gebroken heeft. Wie heeft de graancirkels gemaakt, bestaan Ufo’s echt of zijn al die foto’s en andere waarnemingen nep? En een aantal jaar geleden heeft Ubisoft een mooi mysterie aan de lijst toegevoegd. Want hoe heeft het in godsnaam kunnen gebeuren? Het begon allemaal zo mooi met een vrolijke kleurrijke platformwereld. En ook de vervolgen waren topgames. Dus hoe heeft dit kunnen gebeuren? Waarom is Rayman: Raving Rabbids ooit op de markt gebracht?

Met Rayman: Raving Rabbids slaat Ubisoft een totaal andere weg in met de Rayman-serie. In plaats van een tof platformavontuur neer te zetten, wat in de vorige delen ontzettend geslaagd was, hebben de hoge heren daar besloten om Rayman onder te dompelen in een stel vreemde minigames. Jawel, minigames. En de altijd grappige en charmante platformheld speelt niet eens de hoofdrol, nee die is toegewezen aan een stel hyperactieve schreeuwende konijntjes. Deze “Rabbids” hebben Rayman gevangen genomen, in een cel gestopt en dwingen hem elke dag minigames te spelen. Als Rayman een dag succesvol heeft doorstaan krijgt hij als beloning een zuignap. Deze kan hij gebruiken om een ladder te maken en naar het raampje in zijn cel te klimmen. Dit wel heel erg slappe excuus voor een verhaal is niet erg vermakelijk en zeker geen motivatie om verder te spelen. En dat is jammer genoeg niet de enige misstap die de Rabbids begaan.

De minigames zijn namelijk niet al te geweldig. Ze variëren van het snel dichtdoen van wc deuren waarop konijntjes zitten te schreeuwen tot het verwijderen van wormen uit de mond van een Rabbid die kennelijk niet weet hoe hij een tandenborstel moet gebruiken. Helaas is het duidelijk dat de besturing van de minigames voor de Wii bedoeld was en dat dit slechts een snelle pc-port is. De manier waarop je de minigames bestuurd is namelijk allerbelabberdst. Op de Wii is het nog wel leuk om zo snel mogelijk met een controller heen en weer te zwaaien, maar als je dat met de muis moet doen is het enige dat je krijgt een muisarm en een gezicht dat rood is van frustratie. Het dieptepunt is wel het spelletje waarin je zo vaak mogelijk moet klikken binnen dertig seconden. Niet alleen is het erg ongeïnspireerd, maar ook is het verschrikkelijk irritant, krijg je er spierpijn van en is het allerminst goed voor je muis. Bovendien zijn de highscores van de vele minigames praktisch onmogelijk te verbreken, ze zijn duidelijk ingesteld op Wii begrippen.

Omdat de besturing van geen kanten werkt is het een des te groter probleem dat vrijwel alle minigames op elkaar lijken. Afgezien van een andere setting is de opdracht vaak hetzelfde. Zoveel mogelijk rondjes draaien met de muis, zo snel mogelijk klikken of als een razende over het scherm bewegen en voorwerpen aanklikken. Zelfs de zeldzame minigame die met het toetsenbord bestuurd mag worden weet het nog grondig te verpesten door weer met dezelfde ram-zo-snel-mogelijk-op-zoveel-mogelijk-toetsen- principe op de proppen te komen. Gelukkig zijn er een paar uitzonderingen op de bijna steevast negatieve regel. De spelletjes waar een beroep wordt gedaan op je precisie en het feit of de ADHD hebt of niet dus niet in verband houdt met je score zijn wel leuk om te doen. Ook omdat de scores die je moet verbreken in deze minigames wel enigszins haalbaar zijn blijft de frustratie uit. Maar zoals ik al eerder zei zijn dat slechts uitzonderingen op de negatieve regel.

Behalve de gigantisch grote hoeveelheid aan frustrerende minigames zijn er ook twee grotere varianten. Een First person shooter variant en een modus waarin je op wrattenzwijnen over een raceparcours moet rennen. Beide ideeën zijn erg leuk, maar helaas is de wrattenzwijnen race door de wederom gebrekkige besturing geen pretje om te spelen. Zoveel anders zijn de shooterlevels. Gewapend met een zuignapgeweer loop je door de verschillende settingen en moet je konijntjes afschieten. Omdat je alleen kunt richten en schieten en je automatisch loopt moet je soms best snel zijn om een goede score te halen. De Rabbids die gedurende deze levels in Sam Fisher tenue aan komen zetten en vervolgens op alle mogelijke manieren over elkaar heen struikelen zijn erg lachwekkend en zetten de sfeer perfect neer. En de besturing werkt in de shooter gedeeltes nagenoeg perfect, wat het zowaar een plezier maakt om die minigames te spelen.

Om er nog een schepje bovenop te doen is er ook een multiplayer modus aanwezig, maar dit houdt jammer genoeg hetzelfde in als in je eentje spelen, alleen dan met zijn tweeën. De vele minigames worden er misschien iets leuker van, vooral omdat elkaars scores verbreken niet zo onmogelijk is als de vooraf ingestelde highscores, maar daarvan wordt het nog geen pretje om met zijn tweeën te spelen. Gelukkig valt er ondanks de hemeltergende besturing en je verkrampte muisarm wel genoeg te lachen in Rayman: Raving Rabbids. De konijntjes die in tal van cutscenes even zoveel rare stunts uithalen zijn erg grappig en tegelijkertijd schattig. Vele op bestaande personen en gamekarakters gebaseerde Rabbids passeren de revue. Audiovisueel doet de game niet zo heel erg veel fout, maar het blinkt ook nergens echt uit. Wat mij nog rest is een boze dreigbrief naar Ubisoft sturen voor het vernietigen van een jeugdheld. Door schattige schreeuwende konijntjes nog wel.

Conclusie en beoordeling

Met Rayman: Raving Rabbids is Ubisoft finaal de verkeerde kant op gegaan en heeft het mij zwaar teleurgesteld. Niets van de vermakelijke platformactie uit de vorige delen komt terug, maar een stel schreeuwende konijnen neemt de boel over en gooit de speler dood met minigames. Helaas lijken deze nogal op elkaar en schieten woorden tekort om de verschrikkelijk slechte besturing te beschrijven. Dat enkele minigames wel vermakelijk zijn kan het geheel dan ook absoluut niet redden. Gelukkig zijn de Rabbids zelf wel grappig en zijn er ook genoeg cutscenes die van dat feit gebruikmaken. Hoewel ook dat de game absoluut niet red is het tenminste iets positiefs dat ik kan zeggen over Rayman: Raving Rabbids. Want veel meer dan een muisarm en een hoop frustratie zul je er niet aan overhouden.
3
Score
30
Score: 30
  • Pluspunten
  • De Rabbids zijn soms best grappig
  • Bij vlagen leuke minigames
  • Minpunten
  • Vrijwel alle minigames lijken op elkaar
  • Verschrikkelijk slechte besturing
  • Doet de naam Rayman absoluut geen eer aan
  • Onnodige en niet leuke multiplayer

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • The Green Mile _0_ En wel nice, echt wel professioneel daaro!

  • Persoonlijk heb ik liever een onbekende stemmenverlener dan bekende, want dat klinkt zo vreemd. Prototype sprak mij in ieder geval wel aan, dus we zien wel wat er van terecht komt.

  • wat kan mij da nou barsten als ze maar gewoon veel tijd besteden aan de game zelf

  • Alex had een leuke rol in The Green Mile. Leuke zet. En johnny, dat doen ze dus ook… ze proberen het realistischer te maken door zetten als deze!

  • Nou, dat schept verwachtingen :)

  • dit spel gaat echt heel vet worden :D

  • Wordt echt vet!

  • ckr tof spel, kan nu al stiekem niet meer wachten. deze game komt zeker te weten in mijn collectie

  • vetjes

  • Vet!

  • Zozo lekker profesioneel aangepakt hoor!

  • The Green Mile was idd een zeer goeie film en SPR ook wel.

  • Dat kan nog wel iets worden.

  • dit gaat wel de goeie kant op :)

  • Altijd mooi om de stemmen van acteurs in een game te horen!

  • Mooi!

  • die zal vast ook wel \"een gepeperde rekening\" kosten Xd

  • Nice, kijk best wel uit naar die game.

  • Dat boeit me echt vrij weinig..als de game maar goed is..

  • Ik ken de acteurs niet maar de films en series waar in gespeeld hebben wel! Ik hoop dat ze dus wat van Prototype gaan maken!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren