1. Yu-Gi-Oh! Dungeondice Monsters (GBA)

Yu-Gi-Oh! Dungeondice Monsters (GBA)

Trends komen en gaan. In mijn jeugd hadden we achtereenvolgend de Power Rangers, Pokémon, Digimon, Dragonball Z, Beyblade en Yu-Gi-Oh! Vooral die laatste zorgde ervoor dat het schoolplein in rap tempo gevuld werd verzamelkaartjes en de matten van het bijbehorende spel. Uitmelkers dat game designers zijn kwamen er dan ook in overvloed games van de serie, het kaartspel en de nodige spin-offs. Deze varieerde van het erbarmelijke Yu-Gi-Oh! Mens-Erger-Je-Niet (Destiny Board Traveler), het onbegrijpbare Yu-Gi-Oh! Schaken (Capsule Corp Monsters), het tergende Yu-Gi-Oh! Dammen (Duelist Of The Roses) en een Yu-Gi-Oh! dobbelspel die eigenlijk best wel leuk is.

De opzet van het Yu-Gi-Oh! kaartspel zal bij een groot gedeelte van onze leden wel bekend zijn. Beide spelers starten met een gelijk aantal punten en gebruiken monsters, vallen en magie om ervoor te zorgen dat de tegenstanders punten eerder nul bereiken dan de eigen. De krachtige monsters zijn moeilijker op te roepen dan de zwakke. Dungeon Dice Monsters hanteert in principe hetzelfde systeem. Elke speler start met een vakje met daarop een Dice Master. Dit punthoofd kan drie klappen verdragen waarna hij sterft en jij het gevecht verliest. Belangrijk dus dat je behalve een arsenaal aan offensieve monsters ook een paar monsters achterhoud die je Dice Master verdedigen mocht de vijand te dichtbij komen. Want in tegenstelling tot het kaartspel verplaatsen je monsters zich hier en moet je je een weg over het spelbord banen. Dit alles wordt gedaan met dobbelstenen, die geen nummers maar crests bevatten. In totaal zijn er zes soorten crests voor zes acties. Men heeft een bewegings-, aanvals-, verdedigings-, magische-, val- en summoncrests. Welke en hoeveel crests er op een dobbelsteen staan is afhankelijk van het monster dat de dobbelsteen bevat. Een zwak niveau een monster zal vier keer zijn summon crest op zijn dobbelsteen hebben staan waar een krachtig level vier monster er slechts een heeft. Dit betekent echter niet dat je bij een level een monster een vier op zes kans hebt om hem te mogen oproepen want je moet elke beurt drie dobbelstenen gooien en alleen als je twee summoncrests van hetzelfde soort gooit mag je een monster oproepen. Het is geen ramp als je andere crests gooit want gelukkig raak je die niet kwijt. Alles wat je gooit wordt bewaard in een crestpool die je kunt benutten mocht je je slag willen slaan.

Het pad op het spelbord staat niet vast maar wordt gevormd door de monsters die op het veld geplaatst worden. Deze monsters nemen elk zes vlakken met zich mee die je op vele manieren uit kunt klappen om zo jou strategie vorm te geven. Op het moment dat het pad van jou en je tegenstander elkaar aanraken begint het gevecht pas echt. Door je monsters richting je tegenstanders monster te sturen en gevechten ermee te winnen baan je je langzaam een weg dieper in de tegenstanders territorium om uiteindelijk de Dice Master een kopje kleiner te maken. Wie het gevecht wint is afhankelijk van drie factoren.

1. De aanvals en verdedigingskracht van jullie monsters

2. De elementen van de monsters die je een voor- of nadeel in het gevecht geven

3. Magische of Valbekwaamheden

Hier komen dan ook de crests aan de orde. Zonder crests kun je je niet bewegen, niet aanvallen of verdedigen en geen speciale bekwaamheden activeren. Zorg dus dat je op tijd een leuke reserve hebt opgebouwd want kwaliteit is beter dan kwantiteit als het monsters betreft. En bovendien zorg je ervoor dat je niet in de trage mechaniek van het spel vast komt te zitten waarin spelers telkens maar blijven gooien zodat ze de goeie crests gooien om hun acties uit voeren. Helaas gebeurt dit te vaak waardoor het soms een half uur duurt voor er iets op het scherm gebeurd. In het begin van het spel speel je vooral tegen karakters uit de originele Yu-Gi-Oh! manga maar naarmate het spel vordert zullen oudgediende als Kaiba, Yugi, Joey & Solomon hun entree maken en je regelmatig het vuur aan de schenen leggen. Langzaam aan strijd je je door de dertig toernooien die het spel telt heen en vergaar je een grotere en sterkere collectie dobbelstenen. Je zult je eigen strategieën maken en je eigen voorkeuren krijgen om zo uiteindelijk koning van de drie werelden te worden en de credits voorbij te zien rollen, en dan?

Nou dan zou je de game weg kunnen leggen en voldaan denken dat je weer een game hebt uitgespeeld. Maar jij als echte gamer rust natuurlijk niet voordat je alles uit je aankoop hebt geperst. En dus speel je nog meer toernooien om elke dobbelsteen te bemachtigen en je werkelijk meester van het spel te maken. En dat gaat een hele kluif worden want er zijn heel wat dobbelstenen te winnen, en dan niet alleen monsters bekend van de kaarten zoals Exodia maar ook monsters exclusief voor deze game. En eerlijkheid gebied me te zeggen, die ga je nodig hebben als de tegenstander ze gebruikt want de nieuwe monsters overklassen de rest met een enorme voorsprong. Zo is er Magician Dragon die voor vijf magische crests alles binnen een 3x3 gebied kan vernietigen en Assasin Ninja die voor een trap crest elke aanval kan ontwijken. En dat haalt toch wel een hoop lol uit het spel weg aangezien de rest van de monsters prima gebalanceerd zijn maar tegen de nieuwe monsters bij bosjes het loodje leggen. Uiteindelijk zul je toch jezelf erop betrappen dat je zelf ook nog op deze monsters vertrouwt en dat alle uitdaging dan rest in wie als eerste zo'n monster oproept. Nu zal het spel je langzamerhand toch door de herhalende gameplay de keel uit beginnen te hangen dus dat is nog niet het grootste punt. Dit ligt in de twee secret dices die zelfs de nieuwe monsters als makke lammetjes afschildert en voor de speler vrijwel onmogelijk te krijgen zijn (momenteel bijna 4000 potjes en heb er nog geen). Dus maak het leuker voor jezelf, regel een vriend of vriendin en speel een potje tegen elkaar maar dan wel zonder nieuwe monsters of secret dices. Of pak zo af en toe de game nog eens op en spel weer een of twee potjes in de trein of auto, je zult niets van de verhaallijn vergeten zijn aangezien er geen verhaal in zit what so ever.

Conclusie en beoordeling

Van alle Yu-Gi-Oh! spin-offs is dit de enige die echt te pruimen is. De vraag is echter wel of je het geduld heb om de zeer trage mechaniek van het spel te aanvaarden. Kun je dit dan zal je geen miskoop doen met deze game, maar anders fijn laten liggen en een van de kaartspelletjes halen. Haal wel gelijk wat van je vrienden over om deze game aan te schaffen want in multiplayer komt deze toch het beste tot zijn recht. Maar zelfs zonder een medespeler zal je het af en toe jeuken om weer een potje of twee te spelen.
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • Originele insteek
  • Veel monsters
  • Nieuwe monsters
  • Goed uitgewerkt systeem
  • Hoge Replaywaarde
  • Minpunten
  • Herhalend
  • Secret Dices
  • Sommige monsters overpowered
  • Er zit geen verhaallijn in

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Er wordt toch ook niet gezegd dat er iets mis is met de stijl?

  • Nee Lau, maar omdat je meldt dat het visueel niet indrukwekkend is komt dit wel zo over. Ik vind het ook maar een apart minpunt. Als het grafisch niet indrukwekkend is, is dat een punt wat onder de categorie ''niet hartstikke goed'' valt en geen MINpunt. Had je er zo een last van dan?



    Als dat zo is, ben je dus wel degelijk van mening dat er iets mis is met de stijl, de manier van grafische vormgeving.

  • Er is ook niets mis met de stijl. Sterker nog, ik zeg zelfs dat de nieuwe atmosfeer van het spel passend is, en een frisse afwisseling.



    Visueel, daarbij doelend dus op het uiterlijk aan het oppervlak van het spel, is er weinig vooruitgang. Het is net iets vooruitstrevender dan een GBA-game.



    Ik heb het niet over het jasje van het spel, de stijl, maar over het uiterlijk in het algemeen. Dat staat er toch wel vrij duidelijk in.


  • wel leuk

  • Klinkt goed. Ik moet ook nog maar eens een keer met Advance Wars beginnen.

  • ik heb hem ook en speelt echt fijn weg :)

  • Inderdaad vergeleken met de vorige delen niet veel veranderd, maar dankzij de online ondersteuning en de nieuwe grafische stijl heb ik er graag 40 euro voor neergelegd.

  • Ben het zeker niet eens met het cijfer. Had van mijn minimaal wel een puntje hoger mogen krijgen. Ik had hem zelf denk ik een 9+ gegeven. Het is goed dat nintendo die gekke krachten uit het vorige deel eruit heeft gegooid en niet geprobeerd heeft verder te gaan met een minder werkende formule. Ze hebben de serie op verfrissende wijze nieuw leven ingeblazen en toch weer terug naar de 'roots'. De nieuwe units zijn ook goed en het hele spel voelt toch een stuk tactischer aan. Daarnaast zit het spel boordenvol content en kan het zelfs online! Ik vind dat lau niet genoeg minpunten geeft om het spel toch maar een 'magere' 8 te geven terwijl Dual Strike een maar liefst een 9,5 kreeg

  • lijkt me echt vet

  • Welke is beter: Dual Strike of Dark Conflicts?????????????

  • Lijkt me best wel goed.

    Vond de vorige na lang zoeken, en heb er lang mee gegamed.

  • Net gehaald, zeeer tevreden, blijvertje.

  • Net gehaald, zeeer tevreden, blijvertje.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren