1. Hydrophobia (XBLA)

Hydrophobia (XBLA)

Zou je mij aanbevelen?”. Dat is de vraag die een recensent zichzelf moet vragen over een spel. Niet van buitenaf, want dat zegt niet zoveel, maar van binnenuit. Met versnaperingen binnen handbereik en comfortabele bank om in te zitten, neemt de recensent plaats in een virtuele wereld die zich als dansen tussen licht en schaduw afspelen op de wand van de grot. Of op een televisie. En zolang de game niet World of Warcraft is, komt op een dag de recensent uit de grot tevoorschijn, klopt het stof van zich af en keert terug naar de wereld van de normale stervelingen. De geest vol van vormen en ideeën, is de recensent klaar om een kritische analyse te geven van het spel waar hij zich in heeft ondergedompeld. Argumenten voor en tegen schieten uit zijn pen als bliksemschichten, het publiek luistert aandachtig en houdt de adem in voor het grote oordeel. En dan komt voor de recensent het moment van de uiterst akelige waarheid: moet hij, en niemand anders, zijn ideeën over iets aan anderen aanbevelen? Of zichzelf? Hoe dan? En wat is een recensent eigenlijk?

(tekst gaat verder in oneindig aantal vragen en onbegrijpelijk gebrabbel)

Het probleem is dat ergens dat onbehaaglijk ‘ding’ op tafel moet worden gegooid: waarheid. Waarheid van mening, van een oordeel. Een gebod wat niet terug te nemen is en geenszins vriendelijk of redelijk kan worden meegedeeld. De meeste mensen ontdekken dit tegenwoordig pas wanneer ze naar een baan moeten gaan zoeken. “Wij wijzen u af”, krijg je te horen. Waarom? Er staan soms wat redenen bij, maar ze lijken nooit ergens op te slaan. “Ik heb altijd mijn best gedaan. Deed altijd wat men van mij vroeg. Hoe kan ik dan geweigerd worden? Hoe kan dit in hemelsnaam?”. Gek word je er van. Er is een oordeel geveld over iets wat je ontzettend dierbaar was. Je hoogsteigen schatje. En dat schoot iemand zonder pardon met een nekschot af. In de rug nog wel. De lafaards.

Iedereen die zich bezighoudt met iets wat niet te berekenen valt, overkomt dit constant. Een of andere internetheld heeft jouw kunstwerkje, jouw schatje, bij de kladden gepakt en predikt zijn mening aan het universum. Als die mening toevallig positief is, negeren we hem meestal. Maar als die mening negatief is, dan komt de waanzin onverbiddelijk genoegdoening halen. Het is immers wel jouw schatje wat hier ontleed en systematisch van kant gemaakt wordt. Wie games maakt, is hier niet anders in dan iemand die muziek maakt of boeken schrijft. Recensenten zijn immers kwallen die er enkel op uit zijn om jouw schatjes onder het mes van het onredelijke te leggen. Dat is tenslotte wat recensies zijn: de al dan niet weloverwogen mening van een ander dan jijzelf over jouw creatie.

Soms is dit lastiger om te accepteren dan normaal. Denis Dyack verkreeg wellicht meer faam met zijn tirade tegen een internethelden-club dan met daadwerkelijke creaties. Ook Hydrophobia werd vooral bekend door de uitvallen van een van de makers naar recensenten die volgens haar “de game verkeerd hadden gespeeld”. Een populair verwijt, zowel onder makers als fans. Maar dat maakt het nog niet terecht. Ook al heb je vijf jaar van je leven aan een product gegeven, als je ze met de wereld wilt delen, dan moet ze op een kwade dag aan de willekeur van anderen onderworpen worden.

Dat dit een kwade dag is geweest staat inmiddels vast. Op de vraag ‘zou je mij aanbevelen?’ was het antwoord bij Hydrophobia een volwaardig ‘nee’ zonder schroom of twijfel. Indien de meeste games volgens critici mislukken door een gebrek aan vrijheid (en daarmee innovatie), dan mislukte Hydrophobia juist door een teveel aan vrijheid. Dit begon al bij een trailer waarin de maker vertelde over de functies die de game bevat en richten en vuren apart noemde en vervolgens een coversysteem, waarbij ik direct dacht: “waarom een coversysteem? Wat voegt het toe?”.

En bij het spelen van het spel bleek dat ook inderdaad weinig toe te voegen. Sterker nog: het was eerder irritant dan behulpzaam. Irritatie en frustratie werden dan ook de grote woorden die Hydrophobia gingen kenmerken. De camera wilde vaak niet mee met de actie, je locatie opzoeken op de 3D kaart was te onduidelijk, je personage, Kate, bewoog niet erg soepel en klimmen en klauteren ging niet snel genoeg. Samen met de camera en vreemd geselecteerde knoppen voor acties als springen werd dit alles al snel een immense bron van ‘oneerlijk’ doodgaan, weer op continue moeten drukken, laden en weer opnieuw proberen. Extra kwalijk was echter je sidekick via de radio, beter bekend als “stop murdering the accent” Scoot. Irritante stem, irritant veel commentaar op acties en een misplaatst gevoel voor humor op het verkeerde moment. Al kan ik dan weer geen “Kate, we need to go back” opmerking voor de geest halen, of ik ben hem alweer vergeten.

Vergeten is echter iets anders dan vergeven. Vergeven kan makkelijk zijn, maar het eist wel enige arbeid om anderen er van te overtuigen dat je ook daadwerkelijk vergeven dient te worden. Gek genoeg heeft Dark Energy niet een klein beetje arbeid verricht, ze lijken met de Pure update praktisch de halve game herschreven te hebben. Om met Kate te beginnen: die loopt nu snel en soepel, klimt zonder moeite, knoppen zitten nu waar je ze verwacht en zwemmen gaat nu zonder rare fratsen. Tevens is het ‘fobie effect’ waar Kate onder water last van krijgt, nu daadwerkelijk goed merkbaar geworden en staat er nu ook een zuurstofmeter in beeld, zodat je niet meer hoeft te gokken of je het nog gaat halen. De camera is na de update vriendelijker en Scoot heeft een muilkorf aan gekregen, waardoor hij veel minder zinnen overhoudt en niet meer zo irritant is. Zelfs het laden na doodgaan is nu weg en je herstart nu automatisch bij het vorige checkpoint, zoals we tegenwoordig praktisch gewend zijn. Oh ja, en de graphics en het dynamische water zelf zijn nu beter verzorgd. Het effect is dat de frustratie weg is en Hydrophobia een geheel andere game lijkt te zijn.

Maar is dat dan alles? Een grote update en opeens komt de recensent aan je zijde staan? Dat lijkt mij niet de taak van een recensent. Het snijden in de creaties van anderen doen we uiteindelijk niet zomaar, we willen namelijk weten hoe het werkt, maar ook waarom het op die manier moet werken. Bedoelingen, intenties en beslissingen over een ontwerp zijn nauwelijks van elkaar te onderscheiden en toch zijn ze het belangrijkste deel om daadwerkelijk te begrijpen wat een ontwikkelaar vermoedelijk dacht op het moment dat hij of zij iets in een game liet of weghaalde.

De oorspronkelijk insteek was dat Kate kwetsbaar en geen superheld moest zijn. Alleen tegen de elementen, of in dit geval: het water waar ze angst voor heeft. De tragere bewegingen van Kate waren daar exemplarisch voor. Dat vijanden net zo goed kunnen zwemmen en schieten onder water, is niet alleen technisch leuk om te zien, maar ook een achtervolging in deze ruimte vol angst. Met de Pure update wordt de onzekerheid bij Kate weggenomen, maar volgt daaruit weer de kwetsbaarheid van Kate ook verdwijnt. Met de update is het prima om de game met Rambo praktijken door te lopen terwijl je bonuspunten scoort voor snel gebruik van omgevingselementen, zoals water, vuur en elektriciteit. Ook kun je nu waypoints voor elk doel laten aangeven (of niet), waardoor de game in principe wel erg makkelijk kan worden. En dat terwijl naast wijzigingen in levels, het skelet van de game, inclusief het vrij abrupte einde van deze eerste episode van drie, overwegend gelijk blijft. Dat kan een vreemde indruk geven, omdat de game nu iets anders is dan wat de makers in eerste instantie hadden bedoeld. Dit vormt echter geen probleem, omdat het juist is veranderd omdat de klant daarom vroeg en omdat de situatie nu daadwerkelijk enige aanzet geeft om de game opnieuw te spelen voor een betere score. Hydrophobia is met de Pure update nog altijd geen klassieker, maar het is nu wel een arcade game die het proberen waard is.

Conclusie en beoordeling

Strelend over mijn machtige grijze baard, sta ik op het marktplein voor een afwachtend publiek. De vraag die ik mij moet stellen spookt nog altijd door mijn hoofd. Zelfs het strelen van mijn machtige baard brengt me niet op mijn gemak. Het spook van de onredelijkheid treitert me daarvoor teveel. Zou ik je moeten aanbevelen, Hydrophobia? Ik twijfel nog. En ik vermoed dat ik altijd zal blijven twijfelen. Maar eén ding weet ik zeker: ik twijfel. Van een zekere ‘nee’ naar ‘mogelijk’ is een immense stap voor ieder product, ieder schatje, en zeker voor een recensent als profeet van zijn waarheid. En als Dark Energy in staat is om haar ongelijk toe te geven en hard te werken aan haar schatje voor vergiffenis, dan moet de profeet dat ook doen. Ik zou zeggen: geef het spel een kans en wordt ook profeet.
6,7
Score
67
Score: 65
  • Pluspunten
  • dynamisch water
  • speelt nu soepel
  • geen frustraties
  • Minpunten
  • wellicht te makkelijk gemaakt
  • abrupt einde
  • beperkte muziek

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • masterlijk xD

    das zoo grappig :D

  • wat mijn part mag ie op de ds blijven, dit is gewoon echt een game voor op de handheld

  • die was echt grappig!!

  • Hopelijk niet zo wanhopig slecht als de DS versie.

  • Wanhopig slecht? Hij kreeg nette zevens en achten, dan stijgt het toch boven de middelmaat uit. Hopelijk doet 5TH Cell iets met de recensies en verbetert het dus het een en ander :).

  • haha lache hopelijk maken ze dit wel goed lijk me lache gek

  • lijkt me lache

  • Spel is idd heel erg leuk, vet dat ie ook op de Wii komt.

  • Oh gaaf!

  • hij was leuk en orgineel op de Ds

  • Tekenen op de Wii werkt niet! No shit!

  • meesterlijke game op een wii. i'm suprised

  • Ben benieuwd naar de besturing op de wii, voor de DS was het natuurlijk uitermate geschikt!

  • Lijkt me irritant tekenen, een stokje voor je Ds past precies in de hand netzoals een pen of potlood. Een remote niet. Lijkt me niks worden.

  • Hij was ontzettend origineel op de DS, maar hoe willen ze ingodsnaam de tekenbesturing gaan doen op de Wii?

  • ds versie was al niet geqweldig…

  • Jee dit boeit me geen ene flikker!!

  • Zeer bedenkelijke game..zie port niet zitten

  • eeehm nee.

  • you gotta love the simple

    i did;)

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren