1. Assassin's Creed II (PC)

Assassin's Creed II (PC)

Bloed. Het giert door mijn aderen. Mijn hersenen werken op volle toeren, evenals m'n maag die de gruwelen die ik beleef eigenlijk niet meer kan vatten. Voorlopig houd ik de situatie nog vol maar ik móét actie ondernemen. Ik vraag en pijnig m'n hersenen te piekeren over mijn intenties. Zou ik sluipen langs mijn obstakel? Een brute aanpak, de frontale aanvaring kiezen? Of is de kunst van de afleiding een beter alternatief... Het moet snel gaan; dat zeker. Treuzelen is verboden. De tijd speelt met mijn gedachten, graag zou ik nog even nadenken maar ik word krankzinnig van het afwachten. Ik móét een beslissing nemen... mijn gedachten gaan naar de slechtst mogelijke afloop en die moet ik zeker vermijden. Aangespoord door al mijn ledematen kies ik voor de recht-door-zee-aanpak. Ik spurt abrupt op mijn tegenstander af en stoot die bruusk om. Een schreeuw, of eerder een gil. Ik negeer het en ren verder, vastberaden door te lopen. Ik dwing mezelf aan niets anders te denken. Ik zie mijn doel naderen: een kist, eerder een doos. Ik open het. -"Niet doen!" hoor ik achter me, al snel voel ik mijn doel in mijn handen. Het is zacht, droog... maar bovenal is het de moeite waard. Ik stop het in mijn mond. "Wauw, wat was dat koekje lekker!"

Je leest nog steeds een recensie van Assassin's Creed II hoor! Het verband is niet ver te vinden met, afgezien van het koekje, hét spel wat betreft klimwerk en sluipmoorden van deze generatie want ook hier krijg je de keuze over je methode. En niet enkel mijn inleiding is flauw, ook het verhaal is dat. Een deel van het verhaal in ieder geval. De speler kruipt in de rol van Desmond Miles, lid van de legendarische Assassijnenorde die met behulp van de Animus opdrachten uitvoert voor die orde, met als doel de orde in deze wereld te bewaren. De Animus is een apparaat dat de gebruiker doet reizen in de tijd door werkelijk in het leven te springen van een bepaald persoon. In dit geval beleeft Desmond het leven van Ezio Auditore Da Firenze. Maar om achter de wereldreddende mysteries, die door het beleven van Ezio's leven worden ontrafeld, te kunnen komen moet Desmond doen wat Ezio ook zou doen. Uiteraard hebben onze bende vredelievende moordenaars (die er eerder als wetenschapsnerds uitzien) tegenstanders: de Tempeliers. De Tempeliers zijn mannen die niets liever willen dan absolute macht en die bekomen ze het liefst met moord, verraad en tirannie, een soort forummoderators: echte slechteriken. Niet enkel Desmond krijgt in zijn tijdreis te maken met deze onmensen, ook de hedendaagse Assassijnen ondervinden er moeite mee.

AC II bevat dus alle elementen voor een typisch goed-versus-kwaad verhaal en dat verhaal viel serieus tegen. Het voelt vaak à la de Da Vinci Code aan; vergezocht dus. Het verhaal van Ezio is een stuk interessanter en vooral geloofwaardiger, deels omdat hij die hele symboliek achter de Assassijnen niet geloofd, dus waarom zou de speler deze überhaupt wel geloven. Ezio leeft in Firenze tijdens Italiaanse Renaissance (omstreeks 1500). Een tijd vol met veranderingen op zowel sociaal als wetenschappelijk vlak. Maar ook vol oorlog en moord. Na een traag maar mooi begin ziet Ezio door verraad een groot deel van zijn familie sterven. Hij moet vluchten naar zijn oom, die op het platteland leeft, en hij zweert wraak te nemen op diegenen die verantwoordelijk zijn voor de moorden op zijn familie. Ezio's verhaal voelt een stuk beter aan dan dat van Desmond hoewel ook Ezio's verhaal soms voorspelbaar en vergezocht is, vooral naar het einde toe. Het einde is namelijk een serieuze afknapper in contrast met het tot dan toe tamelijk goede verhaal. De tijd waarin Ezio zich bevindt wordt subliem gepresenteerd aan de speler. Ook fans van een mengeling tussen fictie en non-fictie zullen het zeer prettig vinden om zwarte gaten in de geschiedenisboeken op te vullen door bijvoorbeeld iemand te vermoorden waarvan de doodsoorzaak onbekend is of juist een 'mirakel' te veroorzaken waarvan niemand het waargebeurd verhaal kent.

Tijdens de Italiaanse renaissance werd er flink gemoord en bloed vergoten. Goed nieuws voor de sadisten onder ons: in ACII voelt het uitmoorden van je rivalen zeer goed aan en er zijn vele mogelijkheden om personen om te leggen. Hierbij helpt de bekende homo universalis Leonardo Da Vinci je een handje. Hij vindt de interessantste dingen die je kan bedenken uit, zoals het geweer en het zweefvliegtuig of hij decodeert antieke geschriften voor je en doet nog van dat spul waar de doorsnee Renaissance-Italiaan gewoon te dom voor is. Als het blijft bij één tegenstander voelt het vechtsysteem heel goed aan. Jammer genoeg is dit systeem minder goed bij grotere gevechten met vier of meer vijanden. Deze gevechten zijn ondanks de grote hoeveelheid vijanden heel gemakkelijk omdat er maar één persoon Ezio tegelijk kan aanvallen, hierdoor voelt het voltooien van een gevecht niet echt als een overwinning (op jezelf) aan maar eerder als een nodeloze vertraging van het bij vlagen toch wel goede verhaal. De vele manieren die je krijgt om te moorden zijn gelukkig uitstekend uitgewerkt maar uiteindelijk zal de speler enkel het zwaard en de verborgen messen gebruiken. Je hebt echter nog veel andere wapens. Dit zijn vooral wapens die heel leuk zijn als je ze uitprobeert op je tegenstanders maar jammer genoeg veel minder efficiënt zijn. Ook kan tijdens zo'n gevecht de camera vreemd te werk gaan en zal je als gevolg daarvan sommige acties ondernemen die je eigenlijk niet wilde.

De opzet van het spel volgt het 'sandbox'-principe dat we vooral kennen van de GTA-serie (én andere series...). Je speelt in een grote stad waarin het hele verhaal zich afspeelt. Verschillend met GTA zijn er in AC II meerdere steden waarvan Firenze en Venetië veruit de grootste en de belangrijkste zijn. Vooral in deze twee steden is er het meeste te doen hoewel een echte GTA-ervaring zich nooit zal laten zien. Teleurstelling voor de sadisten onder ons: waar je in GTA zoveel burgers mag afslachten als je wilt, houdt AC II het beperkt tot drie burgers. Als je dit aantal overtreed, dan sterf je. Dit is uiterst irritant als je per ongeluk door toedoen van de krakkemikkige besturing een paar burgers vermoord waardoor je de missie terug opnieuw mag proberen. Als je zoveel leuke manieren hebt om te moorden, waarom dan niet toelaten ze oneindig te gebruiken, en dan toch liefst op mensen die je niets terug kunnen doen? In de stad zijn er verschillende activiteiten waarmee de speler zich kan bezig houden naast de hoofdmissie. Je kan ontrouwe echtgenoten in elkaar rammen, je kan koerier spelen, een loopwedstrijd houden en moordopdrachten volbrengen. Deze opdrachtjes zijn vaak herhalend en saai waardoor de speler snel deze opties zal negeren en verder zal gaan met het (lange) verhaal. Maar Assassin's Creed II doet gelukkig niet alles verkeerd. Het verkennen van de stad en daardoor een deeltje van kaart te openbaren is zeer inventief uit gedacht. Op de top van hoge en veelal beroemde gebouwen zijn er de zogenaamde viewpoints. Door behulp van deze houten uitsteeksels kan Ezio de buurt rondom het gebouw eens goed bestuderen met het gekende effect als gevolg.

Waar je in GTA IV de taxi kan nemen, bestaat zo'n optie jammer genoeg niet in ACII. Er zit dus niets anders op dan de hele stad te voet te doorkruisen. Buiten de stadsmuren kan je nog te paard maar het overgrote deel niet. Hoewel het adembenemend mooi is de Renaissance aan je voorbij te zien gaan, haalt dat ook het tempo volledig uit het spel. De snelste manier om je te verplaatsen door de stad is 'op z'n Sinterklaas': over de daken. Aangekomen op een dak krijgt Ezio een waarschuwingskreet toegeroepen van een wachter. Een Renaissancistische "Kom van dat dak af!" enkel valt de schreeuwer de persoon op het dak ook werkelijk aan.

Zo staat er in de hele stad bijna op elk dak een wachter. Dit is overdreven, want het zijn er bijna meer op de daken dan op de begane grond , waar toch veel meer mensen zijn. Van de daken terug naar de grond (en niet via de schouw). Ook op de grond patrouilleren er dus ook wachters, zij zullen je niet automatisch aanvallen zoals hun collega's op de daken, ze doen dat enkel als je verdachte zaken uithaalt (ja, moorden is verdacht). Ze zullen je wél direct aanvallen als je berucht bent. Je wordt dit als je veel steelt, moord of je baant in verboden gebieden. Je kan terug anoniem worden door bepaalde acties te ondernemen. Dit systeem werkt heel goed en je kan heel lang bezig houden met het op peil houden van je beruchtheidsranking (laat ik even een woord uitvinden). Ben je dan toch berucht of je wilt je gewoon even ongezien houden kan je jezelf nog altijd verstoppen tussen grote groepen mensen of je kan wachters af leiden met behulp van wat minder proper volk zoals dieven, huurlingen, prostituees en fanboys (niet dus).

De gebouwen, de personages en de animaties zien er allemaal beeldig uit. Waar er in de console-varianten nog werd geklaagd over bugs zijn die niet te vinden in de PC-versie. Beroemde gebouwen of plaatsen zoals de Duomo van Firenze of het San Marcoplein in Venetië zien er uitstekend uit. De speler waant zich hierdoor in het oude Italië. Maar dat gevoel wordt nog versterkt door de sublieme voice-acting. Als je door de stad loopt hoor je langs alle kanten Italiaans/Engelse kreten of gesprekken. De dialogen die Ezio voert zijn uitermate goed gecast en de lipsynchronisatie is helemaal op peil. Maar de interessantste en de meest innovatieve optie van Assassin's Creed II is zonder twijfel de stad Monteriggioni. Het is namelijk je eigen stad (eerder dorp). In dit dorp staat de villa van Ezio en zijn van zijn familie. Alles wat je koopt, verdient of bereikt wordt opgeslagen in dit huis. Als je er in het begin van het verhaal aankomt ziet de stad er zeer bouwvallig en grauw uit. Gelukkig voor de perfectionisten onder ons kan je de stad laten renoveren met je zuurverdiende geld. Dat is nog eens innovatief! Door gebouwen te renoveren stijgt de waarde van de stad en om de twintig minuten wordt er 1/10 ervan gestort in de geldkist van Ezio waardoor je -zoals iedereen wel zou willen- nooit op een geldtekort stoot. Je kan de stadswaarde doen groeien door wapenuitrusting te kopen, veren te vinden (niet elke collectable is even interessant helaas) en nog wat van dat soort zaakjes voor de achievement-/trophiefreaks. Zo staat je huis vol met ongelooflijk dure schilderijen, zware wapenuitrusting en weerzinwekkende beeldhouwwerken.

Waar PC games veelal in uitblinken is de besturing. Dit is duidelijk niet het geval in Assassin's Creed II. Het besturen van Ezio werkt zeer frustrerend en het valt maar al te vaak voor dat Ezio sprongen uitvoert die je totaal niet wilde. Zo zijn de (veel te doorzichtige) puzzels en races bijna onmogelijk. En kan het voorkomen dat je na een hoop bloed, zweet en tranen uiteindelijk een dodensprong uitvoert. Ook heeft de controle van Ezio een hoge instapdrempel, de besturing is duidelijk gemaakt voor de console. Zelfs als je er al een goede vijf uur hebt opzitten kan het voorkomen dat je je toch vergist van knop. Als je het spel uiteindelijk hebt uitgespeeld -waar je toch een tijdje voor nodig hebt- kan je de eerder genoemde collectables verzamelen of de DLC kopen. Ze voegen in tegenstelling tot andere DLC -kuch Modern Warfare 2 kuch- wel degelijk iets toe aan het verhaal. Eenmaal dit alles te hebben gedaan valt er wegens het ontbreken van een multiplayer niets meer te beleven. Niet dat daar behoefte aan is; het verhaal is, zoals dit behoort bij een only-singleplayer-game, lang en gelukkig valt er naast dat ook nog wat te beleven.

Conclusie en beoordeling

Assassin's Creed II is een spel met twee gezichten, het ene schrikt je af en van het andere kan je maar geen genoeg krijgen. Zo is het verhaal nogal teleurstellend, werkt de besturing vaak niet mee en voelt het vechten niet goed aan. Daar staan een fantastisch concept en een briljant uitgewerkte setting tegenover. ACII is daarnaast ook een spel dat het moet hebben van details zoals collectables, grafische prestaties en de vele maar onnodige opties (om te doden of ontsnappen) die je krijgt. Maar deze details werken het mislukken van delen van het verhaal niet weg en zelfs Monteriggioni kan niet voorkomen dat ik dit spel geen cijfer kan geven dat vele anderen het spel wel toeschrijven.
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • Verhaalmissies
  • Fantastisch neergezette sfeer
  • Grafisch dik in orde
  • Veel manieren om te moorden...
  • Lange speelduur en een grote, historisch correcte wereld
  • Een eigen stad, ongelooflijk!
  • Minpunten
  • Het verhaal zelf valt op sommige vlakken tegen, vooral het einde.
  • hoewel die niet zo goed gebalanceerd zijn.
  • Zijmissies voelen saai en repetitief aan.
  • Gevechten zijn te makkelijk en de camera doet lastig
  • Besturing

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Dat is niet al te best, 2K8 gaat dus zo te zien dit jaar de beste positie opeisen. Hoewel ik persoonlijk de minpunten die jij geeft niet genoeg vind voor een lage 5,5 is het toch waar dat het spel enigzins wat aan de slechte kant is.

  • Werd tijd ze gaan strenger worden bij IG of zijn het allemaal nou zulke slechte game vandaag en gister.

  • Kobe Bryant scoorde 81 punten in een wedstrijd in de 2005-2006 seizoen. Maar goed, ik heb de trailers gezien en de animaties zijn redelijk. En hoe zit het trouwens met de AI en simulaties? Ik heb namelijk vreselijke dingen gehoord van de NBA live series zoals 200+ punten in een wedstrijd simulatie.

  • ik heb de demo gespeeld en zietr er goed uit en speelt lekker hoor

    zeker wel een 7 waard

  • Jammer. NBAspellen kunnen best leuk zijn namelijk.

  • patkick: Ja, klopt, was in januari 2006. Het was ook meer bedoeld als voorbeeld, om uit te leggen dat je niet de gehele prestatie maar gedeeltes ervan moet nadoen.

  • ea is niet zo goed bezig, eerst al verloren van konami *pes, en nu van 2k games

  • ea is niet zo goed bezig, eerst al verloren van konami *pes, en nu van 2k games



    Ontwikkeld door: Sony Computer Entertainment Europe

    Uitgegeven door: Sony Computer Entertainment Europe



    Nee, EA is inderdaad niet goed bezig -_-



    @NBA 08

    Jammer dat het om zo'n tegenvaller uitdraaid, want de Sony sportstudio's hebben in het verleden bewezen dat ze het wel kunnen.






  • deze game is ckrs leuk maar niet de geld waard vergeleken bij de andere games

  • De NBA serie van Sony is al jaren prut, snap niet dat ze een keer de handdoek in de ring gooien.

  • het leek me wel vet

  • Toch maar voor 2k's basketball game.

  • Zo'n rotspel dit

  • Ik hou niet van basketbal games.

  • Is er überhaupt nog ruimte op de basketbalgame-markt? Zoveel liefhebbers zijn hier toch niet van, of wel? Plus het feit dat er twee concurrerende games zijn, maakt het toch wel erg lastig om veel te verkopen.

  • Kheb maar 1x een NBA spel gedaan, deze komt daar zeker niet bij:P

  • Hmm dit spel komt dus in Europa uit? Ik heb liever dan dat Sony MLB 08: The show naar Nederland brengt…

  • Ziet er niet te gek uit.. En zeker niet met die 5.5 :)

  • ik heb net nba2k8 gekocht en die is zeker een acht waard, dus ik laat deze lekker liggen



    de demo was trouwens wel best goed en vond dat wel tussen een 6 en een 7 waard

  • Nee dankje.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren