1. Audiosurf (PC)

Audiosurf (PC)

Passie is een gevoel dat uit te drukken is in schilderijen, prachtige poëzie, proza, en ook muziek. Een melodie is iets waar op te zweven is, iets waarmee je kan zien zonder te kijken. Prachtig. Pure kunst is puur genot, zonder daar ook maar een verplichte of onverplichte consequentie aan te verbinden. De mooiste muzikale ervaringen zijn ervaringen die je opdoet als je helemaal alleen in een lege kamer met alleen een piano zit en je ‘gewoon’ doet waar je zin in hebt. Sommige zaken zijn er niet om te delen, maar misschien is dat te egoïstisch en dus moeten we al die artiesten en kunstenaars die dat stukje persoonlijkheid in de vorm van kunst aan het publiek doneren oneindig dankbaar zijn. Dat geld ook voor deze recensie, geen doel voor ogen, puur het delen van een prachtige ervaring met het computerspel Audiosurf.

Als Ludovico Einaudi zachtjes opbouwt naar een hoogtepunt in het nummer L’orgine Nascosta wil je die schoonheid ervaren: zien wat je eigenlijk in gedachten allang ziet. Het is misschien een kleine stap, je kan het zelfs als water bij de wijn zien, maar visualisatie kan wel degelijk bijdragen aan een mooiere ervaring. Het gevaar zit hem erin dat schoonheid heel fragiel is en dat een spel als Audiosurf –en elke muziekgame- dat prachtige verhaal dat in het hoofd zit af kan breken met enkele grove bochten of kleuren. Dat is wat Audiosurf eigenlijk onderscheid van alle andere muziekgames: het laat de schoonheid ten aller tijde intact. Geen onzinnige nepinstrumenten in de woonkamer, gewoon een vliegtuigje op een soort van racebaan met allemaal gekleurde blokjes.

De finesse waarmee dit vliegtuigje, of spacecraft (noem het zoals u wilt), over de baan glijdt is wonderbaarlijk. De besturing is belachelijk simpel: rechts, links of door het midden. Zoals vermeld bevinden zich allerlei gekleurde blokjes op de baan, deze moeten opgepikt worden. Dat gebeurd weer door er simpelweg doorheen te vliegen. In Audiosurf zijn er verschillende vliegtuigjes beschikbaar en elk heeft een eigen speelstijl. De ene keer is het de bedoeling om gekleurde blokjes te toucheren en de grijze te ontwijken, de andere keer moet er vier op een rij gespeeld worden (waarbij alles gekleurd is). De laatste modus is sterk aan te raden, aangezien er een explosie aan kleur op de achtergrond plaatsvindt wanneer er een blokje gepakt wordt, laat staan als er een hele collectie ingenomen wordt. Prachtig bij nummers met een bepaald omslagpunt, zoals Terrible Love van The National.

Het simplistische idee van een vliegtuigje dat over een soort snelweg vliegt, zoals F-zero, klinkt niet heel aantrekkelijk. Al helemaal niet wanneer ik vertel dat de graphics in het niet vallen bij die (naar horen zeggen) prachtige Playstation Network game. Deze recensie is ook niet de bedoeling om de graphics van Audiosurf te verdedigen, maar het is onontkomelijk. Het zit namelijk zo: ondanks de matige grafische capaciteiten, gooit Audiosurf alles aan kleur op het scherm wat een spel te bieden kan hebben. Als een nummer aanzwelt en er wordt in het donker gespeeld, wordt het een groot kleurenfestijn op het netvlies. De baan is een en al kleur, de achtergrond is een en al kleur, het is de nachtmerrie van elke epilepticus.

Het nadeel van een spel als Audiosurf is echter wel dat de verschillende banen waarop geracet kan worden qua niveau heel divers zijn. Audiosurf vormt de baan naar het nummer dat de speler uitkiest uit zijn iTunes of andere muziekbibliotheek. Een redelijk tam of rustig nummer zal de gemiddelde speler dus minder vermaak bieden dan een rustig of traag nummer. Liefhebbers van Frank Sinatra komen dus minder aan hun trekken dan fans van Franz Ferdinand. Overigens verschilt dit weer sterk van nummer tot nummer, maar aangezien Audisurf vrijwel niks kost, moet dit een niet onoverkomelijk probleem zijn. Het voordeel van relaxte nummers is dan wel weer dan het, hoe anders, relaxt is om te spelen. Vlak voor het slapen gaan of na een hectische dag op school of het werk, is het heerlijk ontspannend om even weg te dromen terwijl je nonchalant het vliegtuigje op de prachtige stem van John Mayer over de weg begeleidt.

Om het simpele concept van Audisurf wat extra dimensies te geven zijn er de nodige opties. Het is mogelijk de baan een beetje roestig of een beetje blurry te maken. Dit laatste vergt wel wat meer kracht van een doorsnee pc, maar de wazigheid wordt er door vergroot en dus ook de ervaring. Audiosurf wind er namelijk geen doekjes om, het gaat om het kale plezier, aangekleed met felle kleurtjes.

Audiosurf is een aanrader voor iedereen die een ideale combinatie tussen muziek en gaming zoekt. De Rockband’s en Guitar Hero’s slaan de plank een beetje mis als het om beleving gaat. Audiosurf stelt het genot voorop, ver achterop gevolgd door de prestatie. Het is natuurlijk wel mogelijk om een high-score te maken en op die manier te concurreren met andere spelers, maar de ervaring leert dat dit absoluut niet relevant is tijdens het spelen. De ervaren spelers zijn overigens niet te kloppen, dus er zal een vrij onbekend en obscuur nummer aan te pas moeten komen om een eerste plaats te scoren. Dan nog zal het moeilijk zijn om puur gericht op succes te werk te gaan en niet verloren te gaan in de muziek in combinatie met het arsenaal aan kleuren, om nog niet te spreken van het op en neer deinen van de baan. Audiosurf is een heerlijk spel, waarvan het een misdaad is dat er zo weinig aandacht aan geschonken is en het zelfs nu nog relatief onbekend is. Deze recensie is geen poging tot succes, deze recensie is een vergroting van de aandacht voor een kunstwerk: Audiosurf.

Conclusie en beoordeling

Persoonlijk ben ik een groot fan van games die goed zijn in wat ze doen en verder ook geen pretenties hebben. De Blob is hier een goed/bekend voorbeeld van en ditzelfde geldt voor Audiosurf. De geringe kosten maken dit spel aantrekkelijk voor iedereen. Het is onmogelijk om geen plezier aan dit spel te beleven, door de simpliciteit ervan is het zelfs aantrekkelijk voor de meest a-muzikale gamer. Genieten van muziek is iets intiems en Audiosurf weet in te breken op deze intimiteit zonder afbreuk aan de ervaring te doen, waardoor de vraag regelmatig rijst wat nou belangrijker is: de muziek of het spel: een topprestatie.
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Kleuren
  • Diversiteit aan banen
  • Intens
  • Opties
  • Minpunten
  • Diversiteit aan banen
  • High-scores

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Het maakt mij niks uit waar de volgende zich afspeelt.

    Alles wat Ubisoft maakt met Tom Clancy verandert toch in goud.



    PS: Kan niet wachten op Vegas 2!

  • Ik vond het wel een leuke setting, maar ze moeten het niet uitmelken ;).

  • Ja is wel leuk eens andere locatie!



    Laat Vegas 2 maar kome! xD

  • Ik denk, na dit deel ook wel genoeg te hebben van Vegas :)

  • Hopelijk weten ze de succesformule over te zetten in een eventuele volgende Rainbow Six, want met Vegas begon de serie eigenlijk weer een beetje glans te krijgen.

  • Developer Diary deeltje 2 is uit mensen multiplsyer vette shit

  • Op zich wel mooi dat ze variatie willen blijven bieden :).

  • Wel leuk :).

  • Wel tof dat ze het niet volledig uitmelken.

  • is ook maar beter, inderdaad goed dat ze variatie willen blijven bieden. eerst maar eens wachten op Vegas 2.

  • Ach ja als het maar een goede game blijft maar daar heb ik alle vertrouwen in

  • nooit gespeelt dus boeit me niet egt

  • Ik ben allang blij dat ze niet stoppen met rainbow six :P Vegas was hele toffe sfeer. Ben benieuwd waar het volgende deel zich af zal spelen. Van mij mag er best wel weer eens een lekker dik vliegtuig in zitten die je uit moet kammen :D

  • Is een goede keus 2 delen in Vegas is genoeg!

  • hele goede keuze

  • Eerst deeltje 2 uitbrengen en dan zien we wel verder..

  • Goede keuze ! :)

  • Slimme keuze

  • ik wil de tactieken uit rogue spear weer terug!

  • Kom maar op met Rainbow Six: Amsterdam ^^

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren