1. WET (X360)

WET (X360)

Zo nu en dan heb ik het idee dat ik te laat geboren ben. Dat ik eigenlijk in de ’70 had moeten opgroeien, genietend van alle heerlijke bands en films uit die tijd. Gelukkig zijn er mensen zoals Quentin Tarantino en Robert Rodriquez, die door middel van moderne B-films dat oude tijdperk doen herleven. Het doet mij dan ook veel plezier om in de bioscoop naar slecht acteerwerk, missende scènes en expliciet naakt te kunnen kijken zoals dat alleen toen kon. Maar tegenwoordig hoef je niet enkel naar dit soort films te kijken, want in WET kun je gewoon de hoofdrol in een Grindhouse-movie spelen!

Inderdaad, WET is een heuse ‘Grindhouse-game’. Ontwikkelaar Behaviour Interactive -voorheen bekend als Artificial Mind & Movement, let vooral op de hilarische afkorting A2M- heeft kosten noch moeite gespaard om een echte B-vibe te creëren. Of juist extra weinig moeite gedaan, natuurlijk. Het valt in ieder geval aan het spel af te zien, want het ademt Grindhouse. Zo is er een dikke filter aangebracht die het geheel een gehavend uiterlijk geeft en af en toe wordt de speelsessie afgebroken om een willekeurige reclame te tonen. Dit heerlijke stijltje doet helaas wel afbreuk aan de graphics. Die zijn her en der ronduit lelijk en zouden op de vorige generatie consoles nog niet uitblinken. Vooral bepaalde karakters zijn duidelijk onderontwikkeld, maar stiekem voegt het wel wat toe aan die lekkere B-sfeer, waarin kwaliteit sowieso ver te zoeken is.

De B-sfeer is verder terug te vinden in het verhaal, dat je vooral niet te serieus moet nemen. WET volgt hoofdpersonage Rubi, een no-nonsense chick die moordt voor geld. Als een doodgewoon contract misloopt, rolt ze halsoverkop in een vaag complot vol misdaad, verraad en wraak; een typisch Grindhouse verhaal dus. Ook Rubi zelf past prima in dat straatje met haar tattoos, grove taalgebruik en voorliefde voor geweld. Om het plaatje af te maken, woont ze op een voertuigenkerkhof en heeft ze altijd dubbele geweren en een katana paraat. Kortom, de perfecte persoon voor deze game. Als kers op de taart past de soundtrack perfect bij het sfeertje. Denk aan lekker stampende rock en heerlijke herrie die je in dit genre zou verwachten.

Maar uiteindelijk draait het allemaal om de actie en op dat gebied begint WET meteen goed. Met de ene acrobatische beweging na de andere springt de dame van auto naar auto terwijl ze intussen enkele dozijnen aan slechteriken neermaait. En natuurlijk gebeurt dit alles op een drukke snelweg. Zodra je begint te spelen, zal je iets opvallen: epische slow motion. Maak je een beweging die enigszins acrobatisch is –denk aan springen, glijden et cetera- en schiet je daarbij, dan vertraagt het beeld om je in alle rust te laten knallen. En niet alleen dat; tijdens de slow motion zal de game een van de pistolen voor zijn rekening nemen om automatisch te richten. Op die manier heb je dus meer tijd én dubbele kills. Klinkt tof, niet? In het begin is dat ook zeker het geval, maar al snel is de lol er af. Je wordt namelijk continu gedwongen de tijd te vertragen om vijanden fatsoenlijk te raken en daardoor speel je het halve spel op half tempo. Een typisch gevalletje ‘leuk bedacht, slecht uitgevoerd’.

En helaas is de slow motion niet het enige repeterende aspect aan WET. De hele game heeft namelijk de tergende neiging op bijna elk vlak in herhaling te vallen. Om een voorbeeld te geven; de missiestructuur. Die bestaat uit een handvol –op zich amusante- onderdelen, die keer op keer op keer op keer langskomen. Zo zul je talloze malen een ‘arena’ binnenstappen, waarin je een aantal deuren zult moeten dichten om een continue toestroom aan vijanden te voorkomen. De eerste paar keer is dat leuk, maar na hetzelfde trucje drie keer gedaan te hebben, heb je het wel gezien. Of kijk naar de animaties, waar de herhaling het hardst toeslaat. Drink een slok Whisky –wat dient als health- en je krijgt een kort filmpje. Die nooit verandert. Hetzelfde geldt voor de arena’s: iedere keer dat je er in- of uitloopt, mag je exact dezelfde animatie verwachten. Na verloop van tijd begint die constante repetitie ontzettend te irriteren. Irriteren. En dat is toch niet leuk? Niet leuk? Niet leuk? Afin, je begrijpt mijn punt.

Zelfs wanneer de game geen animaties recyclet, is de lol er snel af. Het acrobatische schieten begint bijvoorbeeld leuk, maar blijkt al gauw saai en beperkt. De platformdelen kennen een soortgelijk probleem, aangezien de simpele opzet vlug voor verveling zorgt. Het is gelukkig niet zo dat het spel helemaal geen leuke momenten kent. Zo is de snelwegscène uit het begin best vermakelijk en daarnaast zijn Rubi’s woede-uitbarstingen erg tof. Af en toe krijgt de dame namelijk bloed in het gezicht, waarna de omgeving verandert in een abstract rode brei. Deze levels zien er bijzonder spectaculair uit en zijn een feest voor het oog. Toch valt na de derde woede-uitbarsting zelfs hier de herhaling op; elk level wordt met hetzelfde filmpje geïntroduceerd en eigenlijk verandert de gameplay niet.

Dat is dan ook het grootste minpunt aan WET. Als je alles één of twee keer hebt gedaan, merk je dat zelfs de basiselementen niet erg indrukwekkend zijn en de game voornamelijk één grote herhalingsoefening is. De eerste uurtjes zijn dus nog enigszins vermakelijk, maar daarna zakt alles in. Om de moeilijkheid op te voeren, worden bovendien zwakke strategieën toegepast; de oliedomme tegenstanders worden simpelweg steeds minder vatbaar voor kogels. Je moet dus niet vreemd opkijken als een vijand na twintig rake schoten nog altijd staat. Daarbij worden na verloop van tijd mannen met zwaarden geïntroduceerd, die tegen het hele principe van het spel ingaan. Zij moeten namelijk met het zwaard bestreden worden, hetgeen niet in slow motion kan. Dat zorgt voor vervelende situaties, aangezien de gameplay zwaar leunt op die vertraging. Dit voorbeeld is tekenend voor de hele game: leuk bedacht, slecht uitgevoerd.

Conclusie en beoordeling

WET heeft een leuk stijltje, een geweldige soundtrack en de eerste paar uur zijn prima te doen. Dat de graphics matig zijn, doet daar nauwelijks aan af. Erger is het feit dat het spel zichzelf tot ergernis toe herhaalt en de actie begint te vervelen: de slow motion wordt irritant, de gameplay saai en de tegenstand onaangenaam. Her en der vind je toffe momenten zoals de Rage Mode, maar helaas voeren verveling en repetitie deze keer de boventoon. Erg jammer.
6
Score
60
Score: 60
  • Pluspunten
  • Tof Stijltje
  • Pompende soundtrack
  • Bij vlagen tof…
  • Rage Mode
  • Minpunten
  • Graphics erg matig
  • Slow motion gaat vervelen
  • maar vooral saai
  • Herhaling, herhaling, herhaling
  • Vervelende tegenstanders

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Klopt, ik begrijp the Club ook niet. Ik vind het eigenlijk gewoon een arcade game die met een beetje opgepoetste graphics zich staand moet houden in dit tijdperk.

  • Ja vind hem niet zo speciaal, er zijn betere games voor je geld zoals vandaag devil may cry 4:p

  • Wat een kutsmoes. Mensen vinden het spel maar matig en dan kom je met excuus dat ze het niet begrijpen.

  • Pff ik vind het zo jaren 80 dat highscores verbreken was alleen maar omdat games toen niet online konden om de speelduur te vergroten.

  • Hij zal wel niet goed verkopen omdat ze dit zeggen.. Mja, ik had de mo gespeeld en ik vond het niet ze heel leuk. Het spel ziet er wel heel goed uit moet ik zeggen..

  • Game is gewoon top.

    Typisch zo'n game van je vind hem top of not.

  • Nee, ik denk dat heel veel mensen zich wel beseffen dat dit de bedoeling is van de game. Vraag is alleen of er nog net zo veel plezier uit kan worden gehaald, zoals dat vroeger voor velen het geval was!

  • het is gewoon een vette game punt.

  • jaja

  • het is tenminste weer ff iets vernieuwends tussen alle andere standaard shooters…vindt et wel goed bedacht…beetje old school meets next gen..

  • Ik vind het ook een raar spel.

  • sry bizarre de tijd van highscores als hoofdoel is ouderwets.

    Als er nog van alles omheen zat dan zeg ik okey , maar dit is leveltjes bouwen , paar poppetjes en okey dit is game.

    Wij zijn bizarre wij hebben pgr gemaakt en dat is al reden om te kopen.

  • Ik vind de gameplay niet echt boeiend, en daarbij kan het 'club' sfeertje me ook niet echt raken…

  • Bizarre begrijpt de mensen gewoon niet.

    Ik denk niet dat veel mensen hier op zitten te wachten.

  • Voor mij is dit niks, als ik toch wil gaan strijden om high scores e.d. doe ik dat liever met Super Stardust, Devil May Cry, Ninja Gaiden enz….. dat is in mijn ogen arcade. The Club zal dan ook wel arcade zijn, maar de kant die het op gaat spreekt mij niet echt aan.

  • Oh we begrijpen het wel, het is alleen niet zo fun als Bizarre zelf misschien denkt.

  • ik begrijp de game wel, alleen zijn daar niet meer veel liefhebbers voor, als je gaat kijken wat er tegenwoordig uitkomt….

  • Tuurlijk begrijpen de meeste mensen de bedoeling van deze game wel. Alleen zitten niet veel mensen er op te wachten. Gewoon ongeveer hetzelfde concept als Stuntman maar dan bij een Shooter.

  • wtf het is een standaard shooter, er zijn veel betere spellen te verkrijgen

  • Ze hebben helemaal gelijk de meeste benaderen de game ook verkeerd. Nu zie je het is een standaard shooter, maar het is in weze niet eens een pure shooter. En highscores verbeteren is jaren 80, nou ik beleef nog veel plezier aan highscores verbeteren en vind het gewoon een heerlijke game.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren