1. Battlefield: Bad Company 2 (X360)

Battlefield: Bad Company 2 (X360)

Gamen doe ik toch vooral om iets te doen wat ik in het echt nooit zou doen. Zo speelde ik als kind altijd op fanatieke wijze oorlogje. Of het nou om legopoppetjes, vriendjes of andere objecten ging, dood moesten ze en het liefst op brute wijze. Mijn leven koerste dus hard op een enkeltje naar de psychiater of het leger af. Dat liep echter allemaal anders want toen ik erachter kwam dat je in het leger heel erg goed naar mensen moet luisteren haakte ik af. Als ik dan echter toch in het leger had geraakt dan zou ik waarschijnlijk zijn geëindigd als de mannen uit de Bad Company. Een paar malloten met een hekel aan gezag die puur uit eigen winst het vuurgevecht aangingen dat was nog eens wat origineels in gamersland. Ik keek dan ook rijkhalzend uit naar het tweede deel, die en passant ook nog eens de vloer aan ging vegen met de call of duty serie.

Dood aan call of duty

Het eerste deel van de bad company werd behoorlijk low-profile uitgebracht. Met deel twee is dit echter een heel ander verhaal. EA heeft in al haar wijsheid besloten om Bad Company te presenteren als de grote tegenhanger van het immens populaire Call of duty en ik waag te betwijfelen of dat verstandig is geweest. Er zaten namelijk nogal wat verschillen in de games. Zo presenteerde men in Battlefield: Bad Company drie uitstekende karakters in een verhaal dat deed denken aan de film Kelly’s Heroes. Drie mannen die in grote levels de volledige vrijheid hadden en daar smerig gebruik van maakten door op een genadeloze goldrush te gaan. De game zat doorspekt met humor en was daarom een ware verfrissing ten opzichte van de lineaire maar serieuze achtbaan die Call of duty heet. In de reclamecampagne stak men veelvuldig de draak met de Calll of duty reeks maar onlangs gaf men aan toch veel respect te hebben voor de makers van de populaire reeks.

Gameplay

Wat betreft dat respect heeft men daad bij het woord gevoegd want hoewel de game uiteraard nog wel als een battlefield game aanvoelt heeft men toch erg goed naar Call of duty gekeken. Hoewelde besturing nog steeds een graadje logger, langzamer en tactischer is dan call of duty is er van de vrijheid uit deel een weinig te bespeuren. De game voelt qua tempo veel meer aan als de grote concurrent. Uiteraard zijn er nog wel verschillen tussen de reeksen, zo mag je weer een aantal keer in een tank of een ander voertuig plaatsnemen maar de gevechten zijn veel meer gescript. De mannen van Dice zijn nou eenmaal geen sterren op het gebied van kunstmatige intelligentie en wellicht is dit de reden dat men veel meer op de lineaire toer is gegaan maar ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat EA druk heeft gezet om meer richting Call of duty te gaan. Eeuwig zonde in mijn nederige opinie want de games waren juist zo verschillend en spraken daardoor ook verschillende gamers aan. Op een gegeven moment moet je bijvoorbeeld een stadje innemen en dit kan je alleen doen met een paar welgemikte mortieraanvallen. De optie om dit anders te doen en bijvoorbeeld op dat moment een sniperrifle hanteren is er niet bij. Dat neemt echter niet weg dat er ook goede dingen zijn overgenomen. Zo voegen de nieuwe vizieren daadwerkelijk wat toe aan het arsenaal van Bad Company en in het eerste deel mochten we al niet klagen over het aanbod. De engine staat nog steeds als een huis en destructie blijft een ware attractie. Het is alleen jammer dat al deze aspecten in een beperkte wereld worden toegepast waarin je volledig in de greep van de maker verkeerd.

Lol en sfeer

Beperkingen en leiding van de ontwikkelaar hoeven op zich niet verkeerd te zijn. Zo kan ik altijd nog intens genieten van een Half-life waarin alles klopt en waar het epische verhaal je door de game heen stuwt. Maar je raad het misschien al, een episch verhaal ontbreekt in deze game. Hadden we in deel een nog met een fris en origineel verhaaltje te maken in deze game hebben de makers (of de uitgevers?) hun best gedaan om zo veel mogelijk clichés uit te braken. En ik moet zeggen, dat is ze aardig gelukt. De mannen van Bad Company moeten achter een of ander russisch superwapen aan omdat James Bond in slaap is gevallen tijdens de uitvoer van de missie. Dat laatste lieg ik maar het punt lijkt me duidelijk. Gelukkig wordt de voiceacting nog steeds door dezelfde acteurs gedaan maar omdat het verhaal een stuk ‘serieuzer’ is, krijgen deze acteurs nooit de gelegenheid om te schitteren. Dit is eeuwig zonde want Bad Company was een van de meest hilarische games die ik ooit heb gespeeld.

Multiplayer

De singleplayer is mij dus nogal tegen gevallen omdat het eigenlijk een slap aftreksel is geworden van de Call of duty. Men had wat mij betreft veel moeten vertrouwen op de sterke punten die de serie wel degelijk heeft. De multiplayer is echter een heel ander verhaal. Dice maakt natuurlijk al jaren multiplayergames en dat is absoluut te merken. Er zijn verschillende varianten van twee modes in Bad Company 2. In de rushmode is er een partij die een aantal punten genaamd M-Comstations moet opblazen en de andere partij moet dit uiteraard zien te voorkomen. In de conquestmodus moeten beiden partijen strijden om bepaalde punten en die zien te veroveren. Het veroveren wordt bewerkstelligd door een bepaalde tijd bij de objecten aanwezig te zijn. Het is tevens mogelijk om een simpele deathmatch te spelen. Er is echter geen free-for-all variatie. Je speelt met een van de vier klasses die de game rijk is. Er is een reconklasse waarmee je over een sniperrifle beschikt en explosieven of mortieren, sociale gamers spelen met de Medic om tussen het knallen met een groot machinegeweer door wat medespelers te healen of reviven. De assaultklasse geeft je de mogelijkheid om munitie uit te delen en om met je granaatwerper te spelen. Tot slot hebben we mijn favoriete klasse namelijk de Engineer, die is gewapend met een raketwerper, SMG en een tool om dingen te repareren. Naarmate je speelt en punten scoort krijg je toegang tot betere wapens, vizieren en opties. Punten scoren doe je op verschillende manieren. Als je iemand afknalt krijg je punten (vreemd genoeg heeft deze handeling toch altijd wel een centrale rol in shooters), je krijgt punten bij de verovering of verdediging van vlaggen en M-Com stations en bovendien kan je punten verdien door het uitvoeren van taken die specifiek bij jouw klasse horen. Zo krijgt de assaultspeler punten voor het uitdelen van munitie, de medic voor het healen van mensen enzovoorts. Om het feest compleet te maken heeft Dice ook nog eens bonussen toegekend aan bepaalde situaties. Headshots leveren bonuspunten op en als je een kill maakt in de buurt van de objectives worden daar ook weer bonussen aan toegekend. Als klap op de vuurpijl mag de speler ook nog eens plaats nemen in allerlei oorlogstuig om elkaar af te maken. Zo zijn er tanks, helicopters, boten en quads om de vijand het leven zuur te maken.

Trotse Sonja

Er zijn dus legio mogelijkheden om online te gaan met Bad Company 2 maar omdat het tempo net wat lager ligt dan bij vergelijkbare type shooters is het allemaal prima te behappen. Echte die-hards gaan voor de hardcore mode maar de standaard mode biedt uitkomst door indicaties te geven over de postitie van de vijand en de objectives. Door de verschillende klasses blijft de gameplay erg afwisselend en divers. Natuurlijk vliegen er weleens wat brokken frustraties en controllers door de lucht na verliespotjes maar dat ligt vooral aan de skills (of het gebrek daaraan) van ondergetekende. De impact van de wapens voelt perfect aan en het geluid is werkelijk waar om van te smullen. Zelden heb ik een game gespeeld waarin dit zo goed is gedaan. Het feit dat je muurtjes en bomen op kan blazen heeft ook nog eens een positieve invloed op het gevoel dat je echt bruut op iemand in staat te knallen. Elk wapen heeft bovendien ook nog eens zijn voor en nadelen. De balans is dus uitstekend in deze game. Met de aanwezigheid van tanks en helikopters zou je denken dat deze balans wordt verstoord maar niets is minder waar. De meeste klasses hebben een optie om dit soort voertuigen te counteren en daardoor is de bestuurder van een tank niet perse de belangrijkste kandidaat om eerste te eindigen op de ranglijst. Zoals het een goede multiplayergame betaamt is alles te counteren en dit doe je het beste door een goed team om je heen te verzamelen. Met name dit laatste punt maakt het een unieke game. In hoe veel multiplayerspellen wordt je daadwerkelijk gestimuleerd om samen te werken? Tripjes naar het hutje op de hei hoeven geen noodzakelijk kwaad meer te zijn, een potje Battlefield met je (irritante) collega’s en je snapt hun beperkingen een stuk beter. Mocht dat nog steeds niet werken dan kun je ze altijd nog voor hun kop knallen.

Conclusie en beoordeling

Het moge duidelijk zijn, ik ben enthousiast. Dice heeft al een paar dagen van mijn kostbare leven opgeslokt door het maken van Bad Company 2 en ik ben ze daarvoor dankbaar. Dat de singleplayer niet helemaal mijn smaak is mag de pret niet drukken, ik heb vele uren lol gehad met de multiplayer en ik zal deze game nog wel even blijven spelen. Mensen die elkaar graag naar het digitale leven staan op het wereldwijde web moeten deze game dan ook absoluut gaan halen. Je zult er geen spijt van krijgen.
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Geweldig geluid
  • Legio mogelijkheden en diversiteit
  • Prima stimulatie van teamplay
  • Destructie blijft een coole feature
  • Minpunten
  • Lineaire campagne
  • Waar is de humor?
  • Slap verhaal

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren