1. Red Dead Redemption (X360)

Red Dead Redemption (X360)

We bevinden ons in het jaar 1911. De economische omstandigheden in hartje Amerika zijn als nooit tevoren; de omzet doet lijnen uit grafieken springen en directeuren een gedempt vreugdedansje in de woonkamer uitvoeren en langzaam, heel langzaam strekt de hand der welvaart zich verder uit, richting het Wilde Westen. De start van een revolutie die paarden laat plaats maken voor auto’s en zonder pardon houten hutjes vervangen laat worden door huizen van solide bakstenen. Op het moment dat John Marston, een ex-cowboy en een ware “badass” over zee de kust bereikt is het ware Wilde Westen voor het grootste deel nog ongerept door de Amerikaanse modernisering. De koeien worden nog op z’n ouderwets heen en weer terug gedreven, de revolverschoten zijn nog luid te horen in de saloon en cowboyhoeden zijn er in overvloed. Maar John Marston is hier niet om van de laatste jaren der glorie van het Wilde Westen te genieten. Nee, John Marston heeft zo z’n persoonlijke redenen.

Jij zegt stoer, ik zeg John Marston. Want stoer, dat is ‘ie. Een ex-cowboy die lang, lang geleden in de steek gelaten is door zijn bendeleden net zoals hij in de steek gelaten werd door zijn alcoholistische vader vlak na zijn geboorte. Het lijkt er sterk op dat hij hier voor wraak is op zijn vroegere bendeleden en beklimt dan ook linea recta het paard om een bezoekje te brengen aan één van zijn ex-maten. Naar plan gaat het echter niet en dat zul je weten ook, want voordat je het weet bevindt je jezelf in een hutje met een kogelwond in je zij en je hoed verdwenen. Je bent op een nederig boerderijtje van een goedhartige jongedame terechtgekomen, wiens intensieve verzorging jou van een meer dan waarschijnlijke dood gered heeft. Om je schuld een beetje te verlossen help je de meid, Bonnie, met het werk op de ranch en zo maak je langzaam kennis met de verschillende aspecten van het spel; paardrijden, schieten en nog een hoop meer schieten. Dit eerste viel me meteen al op tijdens het spelen; het werkt volkomen natuurlijk. De paarden bewegen volkomen realistisch, zijn er rasecht uit en komen ook geen detail tekort. Zo simpel als richting aangeven met de analoogstick en op een regulier tempo de A-knop indrukken is het, maar meer is ook niet nodig. Het berijden van dit edel dier zal je de rest van het spel achtervolgen, maar nooit saai of vervelend worden.

Misschien is het feit dat het berijden van je paard nooit saai wordt ook wel te danken aan de omgeving. De typische woestijnachtige omgevingen die we maar al te goed kennen uit Westerns is volmaakt weergegeven en met behulp van een indrukwekkend ver uitstrekkend gezichtsveld en een prachtig gebruik van lichtval zullen de uitstapjes nooit oninteressant worden. Als je in het spel vordert zul je je begeven in omgevingen met uiteenlopende thema’s en weersomstandigheden; denk aan de Mexicaanse grens maar ook de Amerikaanse Kust en zelfs besneeuwde bergtoppen. Eén ding moet echter gezegd worden; het is niet altijd het geval dat de hardware deze prachtige beelden aankan en hier en daar zal je dan ook kleine framerate problemen tegenkomen. Niets om je veel zorgen over te maken, maar wel iets wat de potentie heeft om bij sommigen tot frustratie te leiden.

Deze omgevingen zijn er echter niets voor niets; er is een verhaal wat zich in dit deel van het Wilde Westen afspeelt en dat verhaal draait om John Marston. Het komt erop neer dat John Marston voor persoonlijke redenen richting de cactussen en het door zon verhitte zand is getrokken en zijn overduidelijke doel is om drie van zijn ex-bendeleden en vrienden uit het verleden de hel in te sturen zonder koffers maar wel met hier en daar wat lood in het lichaam. Zo makkelijk zijn deze mannen echter niet te vinden en voor de juiste informatie moet John Marston heel wat klaarspelen. Samen met of voor andere personages in het spel moet John paardenraces rijden, duelleren met revolvers, treinen beschermen en nog een hoop meer. Iets wat mij heel erg positief verraste waren de scènes tussen de verschillende missies in. De dialoog tussen de personages is erg goed uitgewerkt en komt natuurlijk en anticliché over. De verschillende dialecten maken het plaatje compleet en het is dan ook erg jammer dat deze dialogen niet meehelpen aan een mooi, diepgaand verhaal. John Marston’s levensverhaal is vrij oppervlakkig en zijn missie is erg lineair. Om voldoende missies in het spel te proppen heeft Rockstar ervoor gekozen om het verhaal uit te rekken in plaats van er iets logisch van te maken en dit zorgt voor irritaties, frustraties en bovenal een hoop verlies van de algemene spelervaring. Leuk kan het namelijk niet genoemd worden als je een perfect schot op je vijand hebt in een gebouw dat omsingeld is door de lokale sheriff en zijn maten, en dat hij dan door een willekeurige vrouw neer te schieten zonder moeite wegkomt. Net als je denkt “nu heb ik je, vuile gluiperd” komt je doelwit op de een of andere vage en onrealistische manier weer weg en kan je weer opnieuw wat missies doen.

De missies op zich zijn nog zo slecht niet maar komen ietwat repetitief over. Exact hetzelfde doen als je eerder al hebt gedaan komt meer dan eens voor en dit maakt de hele ervaring wat minder indrukwekkend. Het is al helemaal teleurstellend vanwege het feit dat er zo veel potentie zat in de gameplay van Red Dead Redemption. Het Wilde Westen heeft altijd goed zijn werk gedaan als filmset, maar in games is het nou niet bepaald het meestgebruikte thema. En nu komt Rockstar, met een overweldigend budget en alles wat het Wilde Westen te bieden heeft en vervolgens maken ze herhalende missies. Het is toch ook om te huilen. Gelukkig zijn de missies op zich erg leuk om te doen, al zijn ze wat basis. Het schieten is wat makkelijk maar werkt fijn en vertrouwelijk met auto-aim en een slow-motion functie en het duelleren is innovatief bedacht. In tegenstelling tot Rockstar’s voorgaande games bevatten missies nu checkpoints wat een hele hoop frustratie doet verdwijnen en hoewel je niet al te veel checkpoints tegen zult komen gedurende de missies zul je toch nooit echt geïrriteerd raken.

De layout van het spel in het algemeen vindt ik toch iets wat genoemd mag worden. Een hoop ontwikkelaars nemen tegenwoordig totaal niet de moeite meer om optieschermen en pauzemenu’s ook maar het kleinste beetje aantrekkelijk te maken en dat is in Red Dead Redemption wel het geval. Het zwart-rode stijltje komt overal terug en de kaarten zijn een plezier voor de ogen. Dat zelfs de menu’s er zo goed uitzien zegt maar weer iets over de sfeer van het spel. Het Wilde Westen-thema komt geweldig goed over en geeft je een lekker gevoel, mede door de geweldige achtergrondmuziek. Later in het spel reis je naar Noord Mexico, waar je deelneemt in de grote Mexicaanse Revolutie en als je opgelet hebt bij je geschiedenislessen weet je dat deze revolutie tot dodelijke burgeroorlogen zal leiden, iets dat ook zeker te merken is tijdens het spelen. De sfeer is ook hier volop aanwezig. En dan, het einde van het spel naderend, ga je terug richting Blackwater, waar het allemaal begon. Een stadje dat als prooi van de modernisering is gevallen en het Westerse sfeergevoel wordt compleet uit elkaar gereten zodra je de geplaveide straten berijdt. Het is zo ongelofelijk saai en het is doodzonde dat het spel hier tot zijn einde moet komen wat de missies betreft.

De multiplayer van Red Dead Redemption is een compleet ander verhaal. Waar je het tijdens de missies aan de stok kreeg met computergestuurde vijanden krijg je nu te maken met echte mensen en dit mag je weten ook. De overgang is echter tegen mijn verwachtingen in erg leuk en plezierig en hoewel het niet de diepgang biedt van een op multiplayer concentrerende shooter is het een lekkere afwisseling die zeker niet vergeten mag worden. De verschillende modi zoals een variant op deathmatch en een variant op capture the flag zijn vermakelijk, evenals de niet competitieve online freeroam waarin je met een paar vrienden het wilde westen onveilig kan maken. Een verassing voor mij, want Rockstar staat mij bij bekend als de meester van een ijzersterke single player ervaring en als een onervaren studio wat multiplayer betreft. Jammer is het alleen dat je af en toe last zal hebben van bugs en glitches, die overigens ook in grote mate in de single player te vinden zijn. Het zijn die kleine dingen, zoals vast zitten achter een plant of een blijvend repeterende paardengeluid die tot irritaties leiden en ook dit is weer zonde.

De replay-waarde van Rockstar games zijn altijd geweldig sterk geweest en zeker het freeroamen en hier en daar wat persoontjes afknallen zorgde altijd voor een hoop lol. In Red Dead Redemption is er nog genoeg te doen na het uitspelen van het verhaal, maar de vraag is natuurlijk maar of je er nog zin in hebt. Het is namelijk weer meer van hetzelfde en de “stranger” missies zijn al haast even repetitief als de missies van de verhaallijn. Het leukste is misschien gewoon wel lekker galopperen op je paardje en genieten van het weer en het landschap, dan kan je altijd nog iemand afschieten. De sfeer van Red Dead Redemption is namelijk, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, geweldig.

Conclusie en beoordeling

Rockstar heeft een goede game gecreëerd, daar geen twijfel over. Echter, er zijn heel wat aspecten van de game die tot frustratie en teleurstelling leiden en dit is doodzonde. Het mooiste aan dit spel is overduidelijk de sfeer van het Wilde Westen die je haast moet proeven. Het is zo, zó jammer dat deze sfeer in het geval van Red Dead Redemption niet gepaard kan gaan met een wat meer diepgaande gameplay en een degelijk verhaal dat niet op alle punten wordt uitgerekt. Goede dialoog en een verassend leuke multiplayer weten het spel toch nog te redden en al met al kan ik zeker zeggen dat Rockstar een goede prestatie heeft geleverd.
7,3
Score
73
Score: 75
  • Pluspunten
  • John Marston is badass
  • Paardrijden is leuk
  • Omgevingen en sfeer zijn geweldig
  • Dialoog
  • Missies zijn leuk...
  • Schieten werkt zoals het zou moeten
  • Online is verassend leuk
  • Minpunten
  • maar worden wat repetitief op de lange termijn
  • Bugs, glitches en framerate drops
  • Modernisering vernietigd de prachtige sfeer in het oosten van de speelmap
  • Verhaal wordt uitgerekt

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Nou hier zit ik echt op te wachten..

  • Tja, ik weet niet wat ik ervan moet denken…

  • Nou, ben benieuwd.

  • Ik ben benieuwd.



    En Jeffrey, zit je nog lekker op kantoor? :P

  • Zou de film dan ook zulke onmogelijke graphics hebben, die in geen een bios draait :P.

  • Wrodt niets!

  • jep filmgames zijn nooit goed

  • Ik heb mijn twijfels

  • Ik vond eigenlijk het verhaal niks xD

    Maak maar een Mass effect film ofzo.

  • Een film van Crysis… Geen idee wat ik me daar bij voor moet stellen omdat het spel niet een echt duidelijk film verhaal heeft… is niet te hopen voor ze dat meneer boll die film gaat maken die maakt er toch een schandalige film van. Zelfde zal ongetwijfeld gaan gebeuren met de Far Cry film. Zo'n verhaal als Far Cry is leuk voor een spel maar voor een film komt het gewoon duidelijk te kort.

  • jezus dit is belachelijk. Gewoon een bekende game waar het verhaal vrijwel weinig van belang is een film maken. ik verwacht er niks van.

  • Nou zal denk ik niet echt een goede film worden!

  • Dat word duidelijk een flop..

  • Lijkt mij wel een leuke Film. :)

  • Flop!

  • Ik geloof hier dus echt helemaal totaal en volledig compleet niet in!

  • alleen Cineworld kan deze film draaien! te mooie graphics gewoon

  • @Jort lol;)

  • Hmm, wil ik wel eens zien. :)

  • whaha geweldig, een game met zo goed als geen verhaal gaan ze een film over maken.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren