1. Enslaved: Odyssey to the West (PS3)

Enslaved: Odyssey to the West (PS3)

Volgens de Maya’s vergaat de wereld in 2012. Als dit waar is heeft de mensheid dus niet veel tijd meer over. Je zou toch haast denken dat de luchthavens overbelast zouden worden met mensen die nog eens graag een reisje rond de wereld willen maken vooraleer ze heen gaan. De televisies zenden alledaagse programma’s uit, laten de mensen niet eens een glimp opvangen van de toekomstige ramp. Iedereen loopt vrolijk rond in de steden, doet inkopen, haalt een ijsje, alsof er niets aan de hand is. Het lijkt wel alsof de mensen de Apocalyps compleet negeren, alsof ze er niet in geloven. Of willen ze er gewoon niet in geloven? Wetenschappers hebben het misschien allang ontdekt, maar verzwijgen het om de bevolking gerust te stellen. Ook gameontwikkelaars vermoeden een gelijkaardige afloop van de aarde. Dat is waarom een aantal van hen -waaronder Ninja Theory- games zijn beginnen maken met de Apocalyps als thema. Ninja Theory’s laatste game, Enslaved: Odyssey to the West, is hier een uitstekend voorbeeld van.

Odyssey to the West zet een wereld ter beschikking die plaatsvindt na het befaamde fenomeen die een einde maakt aan het menselijk ras. Huizen zijn verwoest, bruggen zijn vernield, en zoals in de prehistorie, neemt de natuur weer de bovenhand. De omgeving wordt overwoekerd door planten en bomen en ook de dieren zijn niet meer wat ze geweest zijn. De mechs, robotachtige wezens die over de aarde heersen, hebben alle dieren omgevormd in machines. Zo zullen libelles nu in staat zijn omgevingen te scannen, en zullen honden en neushoorns een mechanisch omhulsel hebben en gebruikt worden als moordwapens tegen indringers.

Een van die indringers is Monkey, die al snel gevangen wordt genomen en in een schip wordt geplaatst om hem over te plaatsen naar een andere mechbasis. Tijdens zijn vlucht gaat er iets mis, waardoor hij kan ontsnappen uit zijn krappe cel. Het vliegtuig dreigt neer te storten en dus moet hij zich een weg banen naar de ontsnappingscapsules. Net voordat het neerstort, merkt hij op dat er een meisje is die de laatste capsule heeft genomen. Monkey klampt zich vast aan de capsule en weet op één of andere manier de enorme klap te overleven. Maar als hij wakker wordt, merkt hij op dat het meisje hem een hoofdband heeft omgedaan, een “slaveband” om precies te zijn. Deze hoofdband is voor slaven bedoeld en stuurt een elektrische schok door het brein als de ‘slaaf’ de orders van de bevelhebber niet opvolgt. Maar dat is niet alles, als het hart van de bevelhebber om welke reden dan ook stopt met kloppen, zal er een dodelijke schok worden gegeven aan de slaaf. Trip, het meisje dat de hoofdband rond Monkey heeft omgedaan, wil Monkey hiermee gebruiken om haar familie terug te vinden, waarna ze belooft de hoofdband onschadelijk te maken.

Het verhaal is erg origineel en ontzettend goed verteld. De dialogen zijn niet alleen van een merkwaardige kwaliteit, het is vooral de manier waarop het ingesproken is dat het overtuigend doet overkomen. Hier nog bovenop zijn de gelaatsuitdrukkingen van de personages zo ongelooflijk realistisch en de graphics op momenten zo gedetailleerd, dat je haast de illusie krijgt naar een film te staan kijken met echte acteurs. Het sterke aan Enslaved is dat het de illusie de hele game doortrekt. Zelfs na het zien van de Epiloog zul je nog steeds versteld staan van hoe geloofwaardig de personages op het scherm overkomen en hoeveel ze niet lijken op acteurs van nu. Na een korte introductie zul je de personages leren kennen, en zul je door de overtuigende dialogen een band gaan opbouwen met die mensen. Natuurlijk moet er in een goed verhaal ook iets gebeuren vooraleer het echt spannend wordt, en op die momenten voel je de empathie naar die personages ook erg sterk.

Wat natuurlijk niet misstaat bij het overbrengen van een goed verhaal met overtuigende personages zijn mooie graphics. Dit is een aspect waar Enslaved in uitblinkt. Niet alleen zien de personages er mooi en gedetailleerd uit, ook de omgevingen zijn adembenemend mooi en ontzettend sfeervol weergegeven. Hier en daar kan je dan wel een ruwe texture vinden, over het algemeen is het resultaat er één dat je nog niet vaak gezien hebt op de High Definition consoles. Bovendien zijn de omgevingen tamelijk gevarieerd en krijg je per chapter een nieuw landschap aangeboden om je emmer vol kwijl op te doen vullen. Op het gebied van graphics, een dikke pluim voor Enslaved!

Gameplaytechnisch is het minder gevarieerd en indrukwekkend. In de game moet je platformen: palen opklimmen, een beetje springen en slingeren, vechten: met je staf brute combo’s op de mechs uitproberen en schieten: dekking nemen, mechs stunnen en neerschieten met plasma uit je staf. Op het schieten valt niets op aan te merken. Het voelt goed, richt gemakkelijk en biedt voldoende uitdaging. Het is vooral het van Gears of War overgenomen “zoek dekking en schiet” gedeelte dat dit concept vermakelijk maakt. Ook op het gebied van combat valt er weinig te klagen. Hoewel je gelimiteerd bent tot een snelle zwakke slag en een trage sterkere slag, biedt het upgradesysteem een aantal combo’s die het niet al te eentonig doen aanvoelen. Daarenbovenop zijn de animaties en finishing moves die je bij sommige mechs moet uitvoeren zo ongelooflijk bruut dat het wel een zekere voldoening weet te geven. Het platformen echter, is minder fun en gevarieerd. Allereerst is het veel te gemakkelijk. Elke paal of paneeltje waar je aan kan hangen is met een gloed aangegeven. Er afvallen is onmogelijk doordat Monkey voordat hij zich aan een sprong waagt zijn hoofd schudt en ten gevolge automatisch stilstaat. Soms kunnen deze palen vuur vatten of kunnen ze afbrokkelen, maar zelfs in dat geval toont het spel veel te veel genade, door je niet onmiddelijk te laten sterven als je in een vuurpaal terechtkomt. Gelukkig is de camera erg snugger en weet het tijdens de platformstukken de sterke kanten van de game goed in de verf te zetten, namelijk de ooguitpuilende omgevingen. Mocht je per toeval toch eens doodvallen in de game, dan wacht je geen leuke verassing. Meestal zal je dan één van een aantal bugs ontdekken, waardoor Monkey niet gewoon in de open lucht valt maar gewoon neerploft… in de lucht! Dit mag dan niet zo erg lijken, in deze game is het toch vrij dramatisch doordat je helemaal mee bent in het spel en het de illusie gemakkelijk kan doorbreken. Er zijn nog een aantal andere bugs in de game, maar gelukkig zijn geen van deze spelbrekend en daardoor ook maar lichtelijk storend.

Af en toe zul je ook eens je brein aan het werken mogen zetten in Enslaved. Zo zal je op bepaalde momenten een soort puzzel moeten oplossen door Trip te vragen dingen te verplaatsen. Hoewel er maar twee te vinden zijn in de game, heeft de laatste toch wel wat tijd in beslag genomen. Ook zul je flink moeten nadenken aangezien je geen instructies op het scherm krijgt voorgeschoteld. Odyssey to the West gebruikt zo wel vaker leuke ideeën die slechts één of twee keer voorkomen in de game. Zo kan je op bepaalde momenten op je “Cloud” -een variant van een zwevend skateboard- over het water zweven. Deze cloud wordt meestal gebruikt in één van de achtervolgingen, waarin je Trip moet redden van een gruwelijk beest. Elk van deze concepten zijn leuk en daarom is het ook weer jammer dat je ze niet vaak zal tegenkomen. Toch stoort dit helemaal niet, aangezien er voldoende verschillende van deze ‘tussendoortjes’ zijn om de ervaring fris te houden.

Wat betreft de speelduur valt er niet te klagen in Odyssey to the West. Na een flinke tien uur van paal naar paal slingeren, mechs in elkaar slaan en filmpjes kijken ben je wel klaar met deze game. En met klaar bedoel ik dan ook echt klaar, want na het uitspelen speel je helemaal niets vrij dat mogelijke herspeelwaarde kan geven. Je kan nog wel naar trophies/achievements gaan zoeken of de hard mode uitproberen als je een echte uitdaging zoekt, maar verder valt er niet veel meer te bewonderen in Enslaved.

Conclusie en beoordeling

Enslaved: Odyssey to the West toont aan dat ook games die zich volledig focussen op het verhaal vermakelijk kunnen zijn. Met overtuigende personages, een originele setting en tamelijk makkelijke, doch vermakelijke gameplay levert Ninja Theory een kwaliteitsgame. Hoewel de game weinig tot geen herspeelwaarde kent durf ik Enslaved dankzij zijn aparte ervaring toch de meesten aan te raden. Ben je het dus even zat al die moeilijke games te spelen en heb je eens zin in een game waarin je vooral kan aanschouwen en niet teveel moet nadenken, verdiep je dan in Enslaved en bereid je voor op een helse achtbaanrit van puur genot en vermaak!
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • Graphics
  • Overtuigende personages
  • Erg sterke ervaring
  • Combat is bruut
  • Vermaak ten top
  • Minpunten
  • Amper herspeelwaarde
  • Platformen te gemakkelijk
  • Grafische bugs doorbreken de illusie

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren