1. Might & Magic: Clash of Heroes (NDS)

Might & Magic: Clash of Heroes (NDS)

Ik ben zelf niet zo'n gewelddadig type. Vechtpartijen ga ik het liefst uit de weg, en ik speelde vroeger bijna nooit 'oorlogje'. Je kunt zeggen dat ik als nerd geboren ben. Puzzelen gaf mij meer plezier dan met vriendjes vechten. Toen ik in 1997 als dertienjarig jongetje hoorde dat de dienstplicht opgeschort was, slaakte ik (en mijn moeder) een zucht van verlichting. Ik zou niet het leger in hoeven en mij gewoon bezig kunnen blijven houden met computeren, puzzelen en zelf-bedachte staartdelingen oplossen. Ik kon niet begrijpen wat mensen motiveert om bij het leger te gaan. Volgens mij moet je vroeg opstaan, orders gehoorzaam opvolgen en in het ergste geval andere mensen het leven ontnemen. Dit staat in sterk contrast met de vrijheid die ik heb bij het oplossen van een lastig vraagstuk, waar ik aan kan werken als ik daar zin in heb en waarbij niemand mij vertelt wat ik moet doen, of hoe ik het moet doen. Laat staan dat er mensen gewond raken als ik rustig aan het puzzelen ben. Maar nu..., nu ben ik overstag. In het leger doe je eigenlijk niets anders dan puzzels oplossen! En als de mensen waar ik van houd, bedreigd zouden worden door een groot kwaad, zou ik dat kwaad met mijn gezonde verstand zo van de aardbodem puzzelen!

Puzzelen met legereenheden. Dat is in het kort waar het om draait in Might and Magic: Clash of Heroes. En als er gevochten wordt, is er altijd een goede reden, althans die reden valt altijd wel te verzinnen. Ook in dit spel is er een groot kwaad neergedaald in een fictioneel rijk en aan de speler is het de taak om dit kwaad uit te schakelen. De gamer moet zich niet laten misleide door de Might of Magic prefix, de game heeft weinig te maken met de PC-variant. In plaats van grote werelden en het verdedigen en veroveren van vestigingen, heeft ontwikkelaar Capybara voor een heel andere aanpak gekozen: een combinatie van strategie en puzzelen. Capybara had voor de NDS natuurlijk ook de eenvoudige weg kunnen kiezen, namelijk een RPG maken waarin je een karakter bestuurt dat ervaringspunten kan verzamelen om een hoger level te krijgen en die door verschillende artefacten te kopen sterker en sterker wordt. Gooi daar een leuk turn-based gevechtssysteem in met wat bijzondere acties en de zoveelste RPG voor de NDS zou een feit zijn. Clash of Heroes zit gelukkig anders in elkaar en dit zorgt voor een heerlijk frisse wind door de handheld.

Niet alleen de gameplay geeft een fris gevoel, maar ook de eenheden die je aan kunt sturen. Hoe vaak krijg je de kans om herten, beren, engelen, vampiers en helhonden te vertellen wat ze moeten doen? Oké de meeste eenheden zijn elk apart wel terug te vinden in andere spellen, maar Clash of Heroes heeft ze allemaal. Deze vreemde mix komt tot stand doordat het verhaal opgesplitst is in verschillende hoofdstukken. In elk hoofdstuk heb je de controle over een ander ras, met uitzondering van het laatste hoofdstuk waar alles lekker “in the mix” gegooid wordt. De eerste hoofdstukken zijn daarom qua gevechten vrij overzichtelijk. De speler kruipt in de huid van een van de helden, die elk hun eigen verhaal binnen het grote geheel hebben. De held verplaatst zich van stip naar stip. De stippen staan letterlijk in de spelwereld gemarkeerd en zijn te vergelijken met een bordspel waarbij je vrij over het bord mag bewegen. Tel hierbij een lekker achtergrondmuziekje en gemakkelijke besturing (stylus of d-pad) op en de eerste spelelementen geven een toegankelijke en uitnodigende indruk. Ook raak je vrij gauw bekend met de eenheden die tot je beschikking staan wat enorm helpt om gevechten snel, effectief en met een gevoel van voldoening te doorlopen.

Dit gemak kent echter geen lang leven. Naarmate je vordert in een hoofdstuk worden de gevechten steeds zwaarder, en ook epischer. Helaas begin je elk hoofdstuk weer van vooraf aan, en moet je weer een tijdje wachten voordat de echte uitdaging zijn intrede doet. Elk hoofdstuk heeft een andere setting. Zo belandt je als ridder bijvoorbeeld in een arena waar een toernooi bezig is. Als deelnemer neem je het op tegen de sterkste krijgers van het koninkrijk, wat je het gevoel geeft dat er echt iets op het spel staat. De settings ontstijgen dus het niveau van “random encounters” of “gevechten om verder te komen in het spel”. Vaak wordt je uitgedaagd om te kijken of je uit het juiste houdt gesneden bent, en het is niet ongebruikelijk dat je een beloning ontvangt na een gevecht. De beloningen zijn dan wel weer standaard: Geld, items en ervaringspunten. En zoals gebruikelijk is het geld geschikt om nieuwe eenheden te kopen. Items kun je aan je personage toewijzen om zo bepaalde voordelen in gevechten te hebben en ervaringspunten zijn er om de statistieken van jezelf en je eenheden te verhogen zodra je in level weet te stijgen. Het hoogste level wat je eenheden en personages kunnen halen is level 10, en dit haal je vrijwel altijd voordat je het hoofdstuk afgesloten hebt. Dit is enigszins opmerkelijk en zegt veel over lineariteit van het spel, de replay-waarde en hoeveel extra's je nog kan doen nadat het spel uitgespeeld is.

Maar dat staat dan toch in schril contrast met de gameplay, de gevechten zelf. Zodra het gevecht begint worden beide schermen gevuld met een 8 bij 6 grid. Het bovenste scherm toont de grid van je tegenstander, en het onderste scherm toont jouw eenheden. De eerste indruk die je krijgt is dat je alle eenheden van de tegenstander van het veld moet vegen. Niets is echter minder waar! De bedoeling is om de weg naar de virtuele achterlijn vrij te maken en daar de tegenstander in hoogst eigen persoon een flinke tik te verkopen. De gevechten zijn dus man tegen man, waarbij de eenheden een soort levend schild vormen. Gelukkig gaan niet alle uit de weg geruimde eenheden meteen naar de eeuwige jachtvelden, waardoor het levend schild herhaaldelijk en ongelimiteerd ververst kan worden. Elke speler heeft per beurt drie zetten. Door slim gebruik te maken van je eenheden kun je extra zetten verkrijgen. Naast het aanvallen van de tegenstander is het zaak om te zorgen dat je eigen hachje ongedeerd blijft. Kort gezegd draait het dus om twee dingen: aanvallen en verdedigen.

En toch kan een simpel concept enorm veel uitdaging bieden. Losse eenheden hebben nauwelijks nut op het slagveld. De bedoeling is om eenheden zo te positioneren dat ze geactiveerd worden. Dit gebeurt door drie eenheden van dezelfde kleur horizontaal of verticaal aan een te schakelen. De horizontale variant levert een muur op die een sterke verdediging biedt en de verticale variant activeert een aanval. Aanvallen hebben een bepaalde laadtijd, omgerekend naar beurten. Als je aanval activeert, kan het zijn dat je deze pas na drie beurten uitgevoerd ziet worden. Het strategisch aspect is dus van groot belang. Als de tegenstander een sterke aanval inzet, die in vier beurten geactiveerd wordt, is het zaak om of in de tussenliggende beurten een sterke muur op te zetten, of een tegenaanval te lanceren met een kortere laadtijd. Dit zorgt voor het nodige gepuzzel en kan af en toe het zweet in je handpalmen laten verschijnen. Vooral de boss fights zijn bij tijd en wijlen frustrerend. Maar zoals iedere gamer weet, hoe groter de frustratie des te groter de voldoening als de klus geklaard is.

De frustratie kan ook beperkt worden door de juiste eenheden op te stellen. Zo beschik je over basiseenheden die vechten volgens het principe wat zojuist uitgelegd is. Deze eenheden staan in ongelimiteerde hoeveelheid tot je beschikking. Dan zijn er nog de elite en kampioenseenheden, die op een andere manier geactiveerd moeten worden, alleen voor aanvallen gebruikt kunnen worden en die als ze gedood worden niet meer terug te halen zijn. De balans tussen de verschillende eenheden is eigenlijk perfect. De sterkste eenheden moeten zich het langst opladen alvorens hun vernietigende aanval te lanceren. Het is dus zaak deze goed te verstoppen alvorens ze te activeren, anders raak je ze kwijt en moet je het doen met minder krachtige aanvallen die leiden tot langere gevechten en een grotere kans op een nederlaag. Ook heeft elke eenheid wel een bijzondere eigenschap, waardoor je als speler makkelijk je eigen stijl kan ontwikkelen. Hierdoor krijg je het gevoel niet willekeurig eenheden te kopen en telkens dezelfde gevechten te voeren. De nadruk ligt echt op strategisch inzicht en persoonlijke voorkeuren.

Deze twee aspecten komen echter bij een bepaald soort gevecht niet om de hoek kijken. Voor de afwisseling en de echte puzzelfanaten zijn er gevechtspuzzels. In deze gevechten krijg je bepaalde eenheden in een vaste opstelling voor je neus. De tegenstander heeft hetzelfde en aan jou de opdracht om de tegenstander in drie beurten te verslaan. De tegenstander zal niet aanvallen of zijn eenheden bewegen, maar dat maakt het er geenszins gemakkelijker op. Waar er bij de normale gevechten een mate van randomness inzit en je na een verloren gevecht opnieuw kan beginnen in de hoop een betere opstelling te krijgen, is het bij puzzelgevechten er op of eronder. Het kwartje valt, of het kwartje valt niet. In het laatste geval zorgt dit voor frustratie, maar gelukkig kun je de gevechtspuzzels links laten liggen zonder grote gevolgen. Het oplossen van een dergelijke puzzel levert in het beste geval een bijzonder item op.

Een item kan ingezet worden om je personage wat extra kracht te geven. Zo zijn er items die je bij de startbeurt extra zetten geven, die je verdediging sterker maken of de laadtijd van bepaalde eenheden vermindert. Je kunt maar één item tegelijk dragen en zo kun je per gevecht het juiste item selecteren. Helaas voegt dit erg weinig toe, want met voldoende strategische kennis heb je de items helemaal niet nodig. Of heb je aan één item genoeg. Soms vergeet je dat je een bepaald item draagt en zie je het effect ervan nauwelijks terug. Het spel valt hier terug op bepaalde standaard elementen, de items vormen een combo met het audiovisuele aspect. Het is allemaal leuk uitgewerkt, maar bij geen van deze aspecten valt mijn mond open van verbazing. Als het spel uitgespeeld is, is er nog de mogelijkheid om gevechten, zonder enkele context te spelen. Kies een ras voor jezelf, van de tegenstander en gaan met die banaan. Weinig indrukwekkend, leuk als afwisseling, maar niet meer dan dat. Het spel biedt gelukkig ruim vijfentwintig uur spel- en puzzelplezier, waardoor de donkere avonden toch nog een beetje opgeleukt worden.

Conclusie en beoordeling

Eigenlijk is de conclusie heel simpel. Als je van echte actie houdt, moet je dit spel niet kopen. Ben je meer een puzzelaar die ook eens wil ruiken aan de bloedvergieten op een slagveld en hoe het is om eenheden op te moeten offeren voor het hogere doel, dan is dit de game om mee te beginnen. De lage instapdrempel en simpele besturing zorgt ervoor dat iedereen direct hiermee aan de slag kan, en ondanks dat het spel een paar lastige hordes kent, wordt het nooit té moeilijk. Het spel is zo lineair als het maar kan en op audiovisueel vlak is het weinig verbluffend, maar toch zeker acceptabel. Het spel wisselt de verhaallijn af met pittige puzzels en een paar 'sidequests'. Helaas heeft het spel geen replaywaarde en de beperkte spelmodi voegen daar niets aan toe. Clash of Heroes kan meer gezien worden als een zeer degelijke casual game die de puzzelaars genoeg uitdaging biedt.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Strategische gevechtssyteem
  • Diversiteit in gevechten
  • Toegankelijk en simpele besturing
  • Minpunten
  • Elk hoofdstuk weer van vooraf aan beginnen
  • Geen replay waarde
  • Weinig spelmodi

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Nee, niks voor mij

  • Mmm… Ik heb de demo van Overlord een keer gespeeld, maar zo'n geweldige game vond ik het niet, mssn te weinig gespeeld… keertje kopen als hij wat goedkoper is:).

  • Overlord vond ik een erg vermakelijke en onderschatte game, alleen heb ik hem een tijdje geleden verkocht. Jammer eigenlijk want splitscreen zag ik best wel zitten. Goed dat ze extra content blijven brengen, 400 punten is een goede prijs vind ik voor dit soort updates, natuurlijk is gratis altijd beter.

  • Ik vond het een leuke game maar ik heb het nu wel weer gezien en in de trailer ziet het er meer uit alsof elk level nu een hel-skin heeft en verder niet veel anders is.

  • komt die content ook naar de pc????

  • Ik kom op een bepaald stuk maar niet verder met dit spel :P

  • ik kom op een bepaald stuk wel verder xD maar het ging mij heel snel vervelen na een tijdje…



    verder is het egt een vermakelijke game.

  • Spreekt mij niet zo aan!

  • Ik heb de game al een tijdje in me bezit

    Maar nog niet de tijd gevonden om te beginnen

    (dat heb je met 40 top titels in je bezit…)



    Maar wou er binnekort aan beginnen…

    Dus de content vind ik zeer interessant!



  • gratieshj?

  • waarom nou niet voor de PC…

  • beter ik vond het een leuke game :)

  • Zeer goede game.

  • zeker nice:D heb me echt heel erg vermaakt met overlord

  • Volgens mij doet bijna niemand meer Overlord op de 360…

  • weet het nog zo niet

  • dit is geen multiplayer game maar toch ondersteunen ze dat ik van dat ze de tijd die ze in de multiplayer stoppen gewoon in de single player moeten stoppen

  • PlayLogic _O_

  • saai spel :P ik had ook gehoord dat er nieuwe achievements bij de DLC zaten, is dat zo?

  • heb helaas alleen maar een ps3 (huh zij ik nou helaas)

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren