1. Red Dead Redemption (PS3)

Red Dead Redemption (PS3)

Als je mij vraagt wat het meest interessante tijdperk van de vorige eeuw was zeg ik de jaren ’30 tot ’60. Een goede actiefilm moet vol zitten met geweld en grote guns, blitse voertuigen die snelheden van boven de 200 kilometer per uur halen en een zooitje plotwendingen. Geef mij een hoofddeksel en ik draag het, zolang het maar geen sombrero is. En paarden? Die zijn enkel nuttig voor de benodigde hoeveelheid stront op de weg.

Je kunt wel stellen dat ik niet onder de indruk ben van het Wilde Westen zoals menig mens dat kent. Ik was dan ook licht gespannen toen ik de RDR-disc voor het eerst mijn PS3 in zag gaan. Een tweedeling was gevormd. Een van mijn favoriete ontwikkelaars heeft een game ontworpen die als thema het Wilde Westen heeft: een onderwerp waar ik totaal geen binding mee heb. Nu, na het spelen van Red Dead Redemption, kan ik concluderen dat het Wilde Westen mijn interesse heeft gewekt. Vele malen interessanter is echter hoe Rockstar een Western-game heeft omgetoverd in een spel dat in het rijtje van Grand Theft Auto past, maar wel totaal anders is dan alles wat je tot nu toe in het Sandbox-genre hebt gespeeld.

Want tot zekere mate kan ik zeggen dat Red Dead Redemption vergelijkbaar is met Grand Theft Auto spelen in een gigantische zandbak. Identiek zijn de twee games zeker niet. Red Dead Redemption schotelt je een – in tegenstelling tot GTA-games – diepgaand verhaal voor. Het brengt je langs elke uithoek van de speelbare gebieden in de Verenigde Staten en Mexico. Degelijk, maar degene die het echt interessant maakt is John Marshton: het speelbare hoofdpersonage. John zelf is de reden waarom je zo gemakkelijk uren doorbrengt in de wereld van Red Dead. De man is namelijk een redelijk mysterie op zich en naarmate de verhaallijn vordert kom je stukje bij beetje meer over hem te weten. Ik betrapte mezelf er dan ook op de hele situatie rondom John Marshton zelf stukken interessanter te vinden dan het verhaal eromheen. Al moet wel gezegd worden dat de informatie die de speler in de game opdoet door het praten met de vele inwoners van het “Wilde Westen”, een alternatieve kijk op dat verhaal geeft. Je zult veel karikaturen van typische Westernfiguren tegenkomen – de sheriff, indianen en bandieten – maar ook andere, verassend geslaagde verschijningen waar een schatzoeker die met doden praat er een van is. Ieder van hen vertelt zijn eigen verhaal over de wereld waarin je je begeeft. De nodige hoeveelheid humor in Red Dead Redemption zorgt ervoor dat er een binding ontstaat met bepaalde personen die je zo al op je weg tegenkomt. Maar die John, dat is een koelbloedige jongen: vrienden die je maakt, raak je bijna altijd weer kwijt als je verder gaat met je zoektocht. Gedurende de game wordt er genoeg hulp aangeboden, maar eigenlijk is John een groot deel van de game gewoon alleen.

Ikzelf vind het jammer dat John Marshton de nodige bindingsproblemen heeft, maar het maakt de gameplay er een stuk interessanter op. John vertrouwd namelijk niemand en is er als de kippen bij als er iets niet lijkt te kloppen. Wie in zijn ogen goed is wordt gespaard, maar met slechteriken wordt absoluut geen rekening gehouden. Dankzij een tof arsenaal aan wapens kun je slachtoffers zonder veel moeite te doen doden. Maar iemand van zijn paard schieten brengt al meteen de nodige moeite mee. Naast het normaal schieten - wat werkt met een auto-lock - is er in dat soort gevallen de nodige hulp van de Dead Eye. Als de meter van de Dead Eye inhoud bevat, kan de speler de tijd vertragen om zijn kogels in het toekomstige karkas van de vijand te mikken. Werkt goed, al is de tweede versie van de Dead Eye – er zijn drie soort van levels – redelijk irritant omdat ‘ie een eigen leven leid. Naast geweren en revolvers is er ook de beschikking over Molotov’s en andere bijzondere bommen. Deze zijn alleen goed bruikbaar als de speler een traag bewegend doelwit in zicht heeft, aangezien er een redelijke inspanning moet worden uitgevoerd om de bom ook daadwerkelijk te krijgen waar je ‘m wil. John beschikt ook over een lasso, waarmee je leuk iemand kan vastbinden en hem bijvoorbeeld naar de sheriff kan brengen. Alle wapens – inclusief lasso – zijn met de Dead Eye te besturen.

Het verhaal kent enkele zeer bloederige plotwendingen die uitlopen op chaotische veldslagen en wraakacties. Een ieder die John oplicht kan een keiharde terugslag verwachten. Als speler leef je langzaamaan naar dit soort momenten toe. Vaak is het een rits van cutscenes en voorbereidend werk, om de perfecte slag te slaan. En verassend genoeg lopen dit soort opdrachten dan ook uit tot gigantische achtervolgingen te paard of het veroveren van nederzettingen vol bandieten. Persoonlijk vind ik dit soort missies echt de hoogtepunten van Red Dead Redemption. Vaak vormen ze de conclusie die je een flinke stap kan helpen naar je uiteindelijke einddoel en blijkt uit dit soort gebeurtenissen wie nu eigenlijk je vrienden zijn en wie niet. Ook wordt er na dit soort afsluitingen vaak toegang verleend tot een ander gebied op de map – ala Grand Theft Auto. Eenmaal daar aangekomen begint het verkennen en “netwerken” weer opnieuw. John gaat op zoek naar informatie die hem verder kan helpen en vanzelfsprekend moeten er opdrachten gedaan worden om deze kennis te verkrijgen. Dat gaat door middel van kleinere opdrachten die je uiteindelijk weer steeds dichter bij de conclusie brengen. Van Texas tot Mexico – elk gebied vertelt zijn eigen, uitgebreide verhaal. Je zult dan ook tientallen uren bezig zijn om enkel de verhaallijn tot een einde te brengen.

Daarnaast is er dankzij de vrijheid die je hebt nog heel veel meer te doen. Red Dead Redemption blaast nieuw leven in de term side-missions. Door de magische sfeer die aanwezig is in het Wilde Westen van Rockstar blijft de game verassend houdbaar. Het verveelt nooit om te paard over de vele zandwegen de uiteenlopende gebieden te doorkruisen. Er is dan ook gigantisch veel te doen. Verspreid over de kaart zijn er noordelijk gelegen besneeuwde bergen, in het midden van de kaart een rijkelijk begroeide rivieroever en in het zuidelijke Mexico vooral veel droge zandvlaktes. De variatie is enorm, door het feit dat elke omgeving zijn kenmerken heeft. In de bergen vind je beren, in de woestijn slangen. Noordelijk is de technologische ontwikkeling in volle gang, terwijl veel Texanen en Mexicanen zich nog te paard verplaatsen. Saloons, Ranches, winkels en bandietenkampen zijn overal te vinden, hoewel geen een van al die locaties hetzelfde oogt. Grafische tinten geven een heel andere sfeer aan de verschillende gebieden. Waar in de besneeuwde gebieden veel koelere kleuren het beeldscherm vormen, daar spat het donkerrode effect van hitte in droge provincies ervan af. Het ziet er allemaal mooi uit, niet oogverblindend, maar ook niet veel minder dan dat.

In de meeste Rockstar-games is er een specifiek onderdeel van de game dat niet zo goed uit de verf komt als de andere facetten. Multiplayer of Coöp ontbrak in veel Grand Theft Auto games en was niet meer dan “goed” in GTA IV. Red Dead Redemption biedt door zijn ruim opgezette speelwereld echter alternatieve (online) modi voor meerdere spelers. Nieuwe concepten – een heuse stand off voorafgaande aan een match – zijn aanwezig, traditionele modi als Team Deathmatch maken het af. De multiplayer is solide en verveeld niet gauw. Verwacht op dit punt echter geen ervaring die zich kan meten met een Call of Duty of BioShock 2. Samenspelen komt pas echt tot zijn waarde in de Coöp-modus. Het verhaal met meerdere spelers doorspelen is opzich al een must, maar leuk wordt het pas als je de vrijheid ontdekt die de free-mode biedt. In de gigantische wereld zijn kleine dingen als het jagen op beren al geweldig vermakelijk. Verspreid over de landkaart vind je allerlei bandietenkampen die het veroveren waard zijn. Bovendien is samenwerking ook zeker belangrijk bij dit soort zaken, aangezien je heel wat tegenstand kunt verwachten. Eenmaal klaar verdwijnt zo’n hideout tijdelijk, maar na een poos is dezelfde plek weer bezaaid met geboefte. Nep of niet, het komt de levensduur zeker tegemoet.

Conclusie en beoordeling

Red Dead Redemption is een zeer toegankelijke game, die serieuze elementen afwisselt met keiharde actie en humoristische cut-scenes. Het Wilde Westen wordt van oubollig thema omgetoverd tot een decor voor veel spektakel en geeft je ruimte om te doen en laten wat je wilt. Red Dead Redemption is een echte all-rounder, die op bijna elk gebied uitblinkt en nergens te diep op ingaat. De balans in de game nadert dan ook de perfectie, al vervuld de multiplayer een ietwat andere rol. Het laat je dezelfde avonturen beleven in de wereld van Red Dead, maar dan met vrienden. Een onvergetelijk avontuur!
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Wilde Westen voor iedereen!
  • Gigantische vrijheid
  • Alles ademt sfeer
  • Veel variatie
  • Vermakelijke multiplayer
  • Tientallen uren gameplay
  • Minpunten
  • John Marshton gedraagt zich zo nu en dan te oppervlakkig

Dit artikel delen

Over de auteur

Mad

Reacties

  • Deze game is gespeeld op: Xbox :S :P

  • Hahaha inderdaad!xD



    FF is niets voor mij :).

  • Ik heb deze game ook al een tijdje en ben het wel eens met de + en - punten die de game krijgt. Graphics zijn erg goed, er zitten erg mooie filmpjes in en het hele systeem werkt gewoon goed. De besturing is inderdaad af en toe nog al lastig, voornamelijk wanneer er heel veel units op je scherm zijn.

  • wow ziet er tof uit zeg

  • Nou zo goed vind ik het er niet uit zien voor de xbox hoor :P



    Maarja verder is dit niks voor mij…

  • STOP NOU EINDELIJK EENS EEN KEER MET DIE FF SHIT!!! WEET JE HOEEEE UITGEMOLKEN! :/

  • Ik zou me eerder druk maken om het kauwgompje dat klem zit onder je caps lock…… maar goed…..

  • Saai

  • ziet er wel netjes uit hoor.

  • lol

  • Deze game is gespeeld op: Xbox :S :P

    Fixed ;)

  • Ziet er goed uit, maar aangezien ik FFXII al niet echt leuk vond, zal dit em helemaal niet worden voor mij vrees is.



    @ Stenniewj: relax, er zitten genoeg gamers wel te wachten op die \"FF SHIT\".

  • Ben het zeker eens met de plus en minpunten. Heb deze game al een tijdje geleden uitgespeeld en kan het zeker aanraden. Het is geen direct vervolg op FFXII, dus die hoef je niet perse gespeeld te hebben om deze te snappen. Verhaal is verder niet heel bijzonder, maar overall is deze game zeker de moeite waard.

  • Ik heb hem al een aantal keer op mijn DS gespeeld, maar het spel heeft mij nog niet kunnen pakken. Waarschijnlijk door het mission-based spelen.

  • Dit is eigenlijk niet meer leuk, vind ik!

  • Hoewel het spel overal goede punten krijgt, is het spel toch niet echt is voor mij. Maar toch ziet het spel er allesbehalve slecht uit!

  • Topgame!!

  • Nette game.

  • Leuk idee, jammer genoeg houd ik niet van Final Fantasy games.

  • lijkt me wel lache.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren