1. New Super Mario Bros. Wii (Wii)

New Super Mario Bros. Wii (Wii)

We schrijven 1983 wanneer twee enthousiaste loodgieters hun eerste klus krijgen. Bij aankomst schrikken ze zich een hoedje wanneer ze zien dat de bewoner niet bepaald doorsnee is. Mario en Luigi kijken elkaar aan en zeggen: ‘’Mama Mia!’’ Als ze er dan achter komen wat ze moeten doen valt hun snor er bijna af van verbazing. Is dit waarvoor ze geleerd hebben? Hadden ze niet bakker of tuinier moeten worden? Maar de klus moet toch geklaard worden en dus pakken Mario en Luigi deze met beide handen aan, wat desastreuze gevolgen zal hebben…

…Jaren later, ergens ver weg in een huis waar je absoluut niet dood gevonden wilt worden, houden drie mannen een bijeenkomst. Of beter gezegd: drie wezens. De acties die ze de afgelopen jaren hebben uitgevoerd zijn niet echt menselijk te noemen. Met hen zijn er minstens honderden anderen aanwezig, allen samengekomen voor hetzelfde doel. ‘’Mannen’’, begint het grote wezen, ‘’het is me een groot genoegen dat jullie er allemaal zijn. Ik ben blij dat jullie op mijn verzoek hebben gereageerd. De klus die ik voor jullie heb is simpel maar doeltreffend. Als het jullie lukt, zullen jullie beloond worden. Jullie doelen: twee besnorde loodgieters die te pas en onpas ‘Mama Mia’ roepen en twee linkerhanden hebben. Niet te missen. Ze lijken een beetje op hem daar. Wario draait zich om en zegt: ‘Looke-at-me!’ Het grote wezen bromt en gaat verder: ‘’Ik probeer al jaren ze naar het hiernamaals te sturen, maar tot op heden is het mij niet gelukt. Het is aan jullie om het verschil te maken.’’ Het grote wezen draait zich om. De andere twee gniffelen. ‘’Aan de slag! Hoe sneller ze omgebracht zijn, des te eerder kan ik grijpen wat mij toebehoort...’’

Het behoeft natuurlijk geen uitleg dat we het hier hebben over het bekendste gamepersonage aller tijden: Mario. Toen ik de trailers op de televisie zag, werd ik gelijk enthousiast. Soms weet je gewoon dat je een spel wilt hebben en dat je het dan ook zult hebben. Punt. Ik heb het spel dan ook vrij snel na de release aangeschaft en er tot op heden geen spijt van gehad. Die schitterende hoes, dat prachtige schijfje… Welnu, waar New Super Mario Bros. Wii in het kort om draait is het doorlopen van een 2D-level in allerlei omgevingen, met allerlei soorten vijanden zoals Bloopers en Goomba's. Mensen die langer op deze aarde ronddolen dan ik en een NES en/of SNES hebben gehad zijn al bekend met het concept; ik was dat dus niet. Als je een tijdje lang enthousiast met je Wii-Remote hebt staan zwaaien, kijk je er wel even van op als de besturing zijwaarts is. Wist ik veel! En er was wel meer dat ik niet wist. De gameplay is weer totaal anders dan Super Mario Galaxy, maar dat maakt de Mario-serie zo afwisselend. De besturing heb je zo in de vingers maar er geldt wel één regel waar Nintendo in de jaren ’90 berucht om was: easy to learn, difficult to master. En met het eerste level word je daar al mee geconfronteerd. Aangezien ik gewend was te zwiepen, kostte het me wel enige moeite de Wii-Remote stil te houden. Je houdt ‘m, zoals eerder gezegd, zijwaarts waarbij je de richtingsknoppen gebruikt om te lopen en te bukken, knop 1 is bedoeld om te sprinten en knop 2 om te springen en eventueel te zwemmen. Als je dat eenmaal door hebt, begint het pas. NSMB Wii is namelijk niet voor de poes en je zult echt al je skills uit huis moeten halen wil je zonder te veel levens verliezen het einde halen. Het leuke ervan is dat een element uit de eerste Super Mario Bros. terugkeert: de paal aan het einde van een level. Hoe hoger je daarin springt, des te meer punten krijg je.

Aardig wat elementen zijn geleend van de vorige Super Mario Bros.-delen, maar beter heel goed gejat dan slecht verzonnen. Jatten kunnen we het trouwens niet eens echt noemen, geleend is een gepaster woord. Neem nou die grote Bullets. Een prachtige verwijzing naar Super Mario World. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat de levels op zich nou zo leuk maakt, is de prachtige afwisseling die de levels bieden en die elementen die erin zijn verwerkt. Met name de laatste zijn echt van een hoge moeilijkheidsgraad en dat is toch echt iets van vijftien à twintig jaar geleden. Het spel bestaat uit acht werelden die heel eenvoudig zijn weergegeven op een wereldkaart. Elke wereld heeft zijn eigen thema die voor doorgewinterde SMB-spelers niet echt heel vernieuwend zijn. Persoonlijk hoop ik de volgende keer iets anders te zien dan de standaard ijs, woestijn en lavawerelden. De werelden en de levels zien er wel tiptop uit en hebben oog voor detail. Het is duidelijk te zien dat Nintendo hier een vinger in de pap heeft gehad want ik heb toch het gevolg gekregen door de jaren heen dat zij als enige weten wat je uit de Wii kunt halen. Het is opnieuw een knappe prestatie wat het spel op het beeld weet te toveren, waardoor op mijn gezicht weer een glimlach komt.

Waar ik ook om glimlach zijn de power-ups. De alom bekende power-ups zijn weer terug waardoor er weer een extra dimensie aan het spel toegevoegd wordt. Naast Super Mario en Fire Mario zijn er in totaal vier nieuwe power-ups toegevoegd. Persoonlijk vind ik Propeller Mario de leukste; niets is leuker dan met twee of meerdere spelers spelen en dan een Propeller power-up voor iemands neus weg te graaien. Het is overigens de enige power-up waarbij je je nog enigszins kunt uitleven als het gaat om beweging: om te kunnen vliegen moet je de Wii-Remote schudden. Naast de power-ups is Yoshi ook weer van partij. Onze geliefde dinosaurus slikt weer van alles in: van Goomba’s tot fruit en dingen die op fruit lijken, maar laten we Yoshi ook zijn pleziertjes gunnen… Afijn, ook Yoshi is eenvoudig te besturen en binnen no time kun je hele vette moves uitvoeren, zoals medespelers inslikken (en ooit weer uitspugen). Dit spel komt namelijk het best tot zijn recht met meerdere spelers. Het heeft de optie niet voor niets en het maakt de chaos compleet, maar het is o zo leuk om elkaar dwars te zitten, in de afgrond te gooien en op elkaar te springen. Het is verassend hoe goed de Wii de chaos kan coördineren als het gaat om alles goed in beeld te brengen. Het komt echt sporadisch voor dat je niet alles in beeld hebt. Wat ik ook nog even in beeld wil brengen is de ontzettend hoge replaywaarde die het spel biedt; per level zijn er drie gouden munten verstopt. Als in erin slaagt alle munten van alle levels te pakken is er een verassing. Mocht je denken dat ze makkelijk te pakken dan heb je het grandioos mis. Zoals ik al eerder aangaf is dit echt geen gemakkelijke game want er wordt serieus geplatformd en zelfs ik ben nog steeds op zoek naar munten. Naast de munten is er nog een nieuw element geïntroduceerd: de Super Guide. Met de Super Guide kun je het permitteren lastige levels over te slaan. Dit is ook de reden waarom het spel een slag moeilijker is dan bijvoorbeeld New Super Mario Bros. voor de DS. Met al deze toevoegingen kan ik maar één conclusie trekken…

Conclusie en beoordeling

En die conclusie is dat je als Wii-bezitter niet om dit spel heen kunt. Super Mario Bros. is weer helemaal herboren en alles klopt aan deze game. De besturing werkt verrassend goed en om eerlijk te zien is het ook eens fijn dat je niet constant hoeft te zwiepen om Mario in beweging te krijgen. Voor mij is het de Magnum onder de ijsjes, eentje die ontzettend veel klasse heeft en nog een lange tijd gespeeld gaat worden.
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • De eenvoudig aan te leren besturing
  • De moeilijkheidsgraad van het spel
  • Super Guide
  • Oude elementen uit vorige SMB-delen
  • De vrolijke achtergronden en deuntjes
  • Minpunten
  • Niet alles is altijd even goed te volgen in de multiplayer-modus

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • In het geval van DMC krijg je er ook wat voor terug, bij Lost Planet moeten we dit nog even afwachten.



    Dit betekent dat je ongeveer vijftien tot en met twintig minuten zult kijken naar een installatiescherm alvorens je het spel kunt spelen.



    Zet je toch even een bakkie koffie kun je gelijk wat langer aan een stuk doorgamen.


  • Ik vind dit echt zo vaag…. Ik hoop niet dat dit de standaard gaat worden…

  • Ach, bij Devil May Cry 4 was het niet erg. Je werd een beetje opgehelderd over het verhaal, wat wel leuk was. :)

  • Dat zou mooi zijn.

  • Gelukkig is het mogelijk om een externe HDD aan te sluiten of een andere HDD in te bouwen, want zo gaat het wel erg snel met de GB's! Maar verkorte laadtijden is altijd heerlijk!

  • Men koopt toch een console om niet te hoeven installeren?

    Beetje vaag vind ik.

  • Ik vind eigenlijk dat ze het optioneel moeten maken, dat je niet per se hoeft te installeren.

  • De kop van het nieuws item is een beetje vaag\"PS3-versie Lost Planet ook te installeren\" wil je daar mee zeggen dat het een optie is of het zelfde als DMC4.



    Ik vind het echt suf van capcom want waarom kan Lost planet op de 360 wel zonder installatie?



    Verder heb ik gehoord dat er tijdens het installeren niks verteld wordt over het verhaal of de serie dus het is niet zoals bij DMC4 maar das dan ook weer logisch want die is de eerste game.


  • Als het de game sneller maakt is het geen probleem. Lees je toch de handleiding tijdens de installatie? Ik verzuim dat over het algemeen namelijk (lang leve in-game tutorials! :) )

  • llost planet is toch gay..

  • Ik koop deze game toch niet :P

  • Pfff straks is die PS3 gewoon vol omdat je graag wat spelletjes wilt spele

  • Een broodje smeren dan maar :P.

  • wat hebben die gasten man, capcom kan er dus niet mee overweg of zo.

    uncharted enzo heeft dta tog ook niet.

  • je harde schijf word zo wel vol :P

  • die 40 gig die de meeste hebben word dan wel krap als deze trend zich voort gaat zetten :S

  • zodrekt is je hele ps3 schijf bomvol omdat je al die spellen moet instaleren:S

  • Nounou dan hang je er een 500 gb schijfje aan en kun je weer vooruit.

  • alsof iemand lost planet gaat halen

  • heb de demo gespeeld

    spel zuigt

    dus ga je harde schijf er niet aan verspillen

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren