1. Apollo Justice: Ace Attorney (NDS)

Apollo Justice: Ace Attorney (NDS)

Als we nadenken over de toekomst, denken we vaak aan geavanceerde technologieën die ons leven gemakkelijker maken. Een koelkast die zelfstandig registreert dat het bier op is, en een bestelling plaatst bij de groothandel, zodat er de volgende dag weer een kratje koud staat. Of een auto waar je op de achterbank gaat zitten, die je de eindbestemming toesnauwt, en waarin je al rijdend de laatste aflevering van je favoriete serie kunt streamen. In de toekomst is de wereld in constante beweging, dynamisch en gericht op het plezieren van de mens. Als we de toekomstvisie van de film Minority Report moeten geloven, worden er zelfs geen misdaden meer gepleegd en zijn rechtszaken een kwestie van afhameren. Helaas moet ik iedereen die gelooft dat deze toekomstvisie snel realiteit wordt teleurstellen. Ik ben in de toekomst geweest, in het jaar 2026 om precies te zijn. En de wereld is allesbehalve dynamisch, technologisch geavanceerd of vrij van complexe rechtszaken.

Als ik kan tijdreizen naar het jaar 2026, teleporteer ik direct naar de publieke tribune van een willekeurige rechtszaal. Een rechtszaal in per slot van rekening dé plek waar maatschappelijke normen en waarden bediscussieerd worden. Onder het toeziend oog van een wijze rechter wordt het grijze vlak tussen “goed” en “fout” betreden. De advocaat heet Apollo Justice, de aanklager is oude bekende Winston Payne en de verdachte is niemand anders dan.... Phoenix Wright! Phoenix Wright, die in het jaar 2010 net begonnen is met studeren. Deze inmiddels vierendertig jaar oude ex-advocaat wordt verdacht van moord. De taak van Apollo is simpel. Zo simpel dat deze net beginnende advocaat, met wat hulp, de zaak makkelijk op kan lossen. In de korte eerste zaak wordt een ieder bekend gemaakt met de fijne kneepjes van het advocaten vak. Deze fijne kneepjes zijn behoorlijk onveranderd ten opzichte van de huidige tijd. In eerste instantie is het belangrijk dat je goed luistert naar het verhaal van de verdachte of de getuige. Vervolgens heeft de advocaat de mogelijkheid om de persoon “on the stand” onder druk te zetten, of bewijs te presenteren dat aangeeft dat de getuigenis een onwaarheid bevat. Dit is weinig vernieuwend en het feit dat de rechter er hetzelfde uitziet als zeven jaar geleden is enigszins onrealistisch.

Iets wat onrealistisch oogt, hoeft niet altijd storend of onmogelijk te zijn. Stel je voor dat er een armband is die wat strakker om je pols gaat zitten als mensen in een benarde situatie een tic laten zien. Een armband als draadloze leugendetector. De jonge Apollo blijkt over zo'n armband te beschikken. Dit geeft af en toe een extratje aan de spelbeleving. De truc is namelijk om de tic op te sporen zodra de armband reageert. De feature komt te weinig in het spel voor om irritant te worden, en wordt op een meer artistieke manier in het verhaal verweven. Phoenix Wright staat natuurlijk garant voor ingewikkelde plotwisselingen die gepaard gaan met de nodige humor en bizarre situaties en personages. Apollo lift dan ook vrolijk mee op de aanwezigheid van die succesformule. Het verhaal in de game is gebaseerd op verschillende mysteriën. Maar wat de speler enkel en alleen wil weten, is waarom Phoenix aan lager wal geraakt is. Waarom is hij zijn badge verloren en wie is daar verantwoordelijk voor? Hoe komt hij aan een dochter? Allemaal vragen die je na de openingszaak aan Phoenix mag stellen, maar waar hij natuurlijk nog geen antwoord op geeft. Er zijn ten slotte nog vier zaken op te lossen. Tijd om op onderzoek te gaan. Ik laat de publieke tribune achter me en begeef me naar een mooi park.

Het park heet het “People Park”, hoe eigentijds... En het misdrijf is een moord met een pistool, hoe geavanceerd... Eigenlijk is het meest interessante van de case dat er meerdere vrouwenonderbroeken verdwenen zijn. Dat is nou iets wat je niet elke dag hoort. En ik raakte in de verleiding om te denken, dit kan alleen in 2026. Apollo ontmoet een oude bekende, nou ja, hij kent de dame in kwestie niet. Maar de spelers van het eerste deel van Phoenix Wright zullen Ema Skye zeker nog wel herkennen. Jaren geleden was ze vastbesloten om forensisch expert te worden en daarvoor ging ze in het buitenland studeren. Helaas bleek de opleiding te zwaar voor haar, waarna ze terugkeerde naar haar geboorteland om een baan als gewone agent aan te nemen. Gelukkig is ze haar voorliefde voor forensisch onderzoek niet verloren. Met haar huis-tuin-en-keuken brouwsels helpt ze Apollo in het oplossen van de zaak. Zo leert ze Apollo onder andere om een voetafdruk te gipsen, zodat hij deze kan vergelijken met andere voetafdrukken. Natuurlijk is er een reden dat Ema dit niet kan doen, waardoor Apollo dit soort dingen de hele tijd zelf doet. De technologie om dit soort bewijs te verzamelen is niet anders dan hoe het tegenwoordig gebeurt, en het gebruik van het touchscreen en stylus bij deze opdrachten gaat stierlijk vervelen. Er is simpelweg geen manier om dit fout te doen. Met andere woorden, er is geen beloning aan het eind van een opdracht voor de geleverde inspanning. Als dit soort acties nog handmatig uitgevoerd moeten worden, dan zal de koelkast morgen vast geen nieuw kratje bier koud zetten voor mij.

De technologische evolutie lijkt even te hebben stilgestaan. Of is er nog een sprankje hoop aan de horizon? Het sprankje hoop wordt gepresenteerd in de vorm van het MASON systeem. Het systeem wordt aan het eind van het spel pas geïntroduceerd. De achtergrond is dat het rechtssysteem veranderd wordt, en Apollo doet mee in de eerste proef. In plaats dat een rechtszaak door een rechter alleen beoordeeld wordt, wordt er een jury aangesteld. Geheel volgens Amerikaanse normen bepaalt deze jury het lot van de verdachte. De jury krijgt de gebruikelijke logische argumenten van de aanklager en advocaat te horen om vervolgens het MASON systeem te gebruiken. Dit systeem is een soort videogame waarin de jury de mogelijkheid heeft om tussen heden en verleden te 'reizen'. Zo kunnen diep verborgen relevante gegeven opgegraven worden. Deze gegevens zorgen voor een duidelijker beeld van de zaak. En dit duidelijke beeld zorgt ervoor dat de jury unaniem tot een rechtvaardige beslissing kan komen. Deze unanimiteit is een voorwaarde in het nieuwe rechtssysteem, alleen dan is het vonnis geldig. Eindelijk vinden we dus geavanceerde technologie in het jaar 2026! Een videogame om het lot van een mens te bepalen, hoe bijzonder. Ironisch genoeg lijkt het meest geavanceerde stukje technologie in het jaar 2026 een verwijzing naar een legendarische advocaat uit de jaren '60: Perry Mason.

Het idee dat oude tijden herleven wordt bekrachtigd door de audiovisuele aspecten van het spel. De soundtrack is weer ouderwets (nu in positieve zin) goed, een genot om aan te horen. Grafisch ziet de tijd van 2026 er iets scherper uit, maar de sprites en achtergronden zijn onveranderd ten opzichte van de Phoenix Wright games. En waar Phoenix Wright zijn origine op de GameBoy Advance heeft, had Apollo Justice als NDS-exclusive meer kunnen doen. Dit vertaalt zich echter naar één opvallende feature. Een moord die plaatsvindt tijdens een muzikale act. Gelukkig staat de act op film, om bepaalde aanwijzingen te kunnen extraheren. Dit filmpje vergt iets meer van de NDS processor dan het gebruikelijke “Objection” en “Take that”. Helaas zijn de ontwikkelaars hier zo trots op dat hetzelfde filmpje keer op keer de revue weer passeert. Het filmpje is niet door te spoelen of af te breken, waardoor het schouwspel zich telkens compleet voor je ogen ontvouwt. Mocht je tijdens het spelen van de game zin krijgen in een kop koffie, of deze weer uit moeten plassen. Dit is je moment! Gelukkig is Phoenix Wright er op meerdere momenten om de dag te redden. En als hij even nergens te bekennen is, dan is er altijd zijn dochter nog. Trucy brengt de oude “ladder/stepladder” grap weer tot leven en voorziet in andere gevallen ook in grappig commentaar. Ze contrasteert de wat onzekere, fletse en zakelijke Apollo Justice. Het eind van het verhaal mag daarom ook alleszins verrassend genoemd worden!

Conclusie en beoordeling

Enigszins teleurgesteld reis ik weer terug naar het jaar 2010. De toekomst, over zestien jaar, ziet er minder hoogstaand uit dan ik verwacht had. Geen spectaculaire technologische snufjes, geen maatschappij vrij van onrecht. Als advocaat moet je nog steeds bepaalde klusjes uitvoeren die snel gaan vervelen en ook zit die oude rechter, onveranderd op dezelfde plek. Het feit dat Apollo Justice exclusief voor de DS ontwikkelt is, zorgt voor wat scherpere graphics, maar niets meer dan dat. Kon de Phoenix Wright-serie zich nog terug laten vallen op een ijzersterk verhaal, uitermate grappige dialogen en de meest bizarre personages, Apollo Justice kan alleen maar terugvallen op Phoenix Wright. Hoe ironisch. Als vierde spel in een serie stelt de game teleur, en als op zichzelf staand spel leunt het teveel op zijn voorgangers. En zo illustreert het tijdsbeeld waarin de game zich afspeelt hoe het spel zelf is: Te weinig vernieuwend.
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • Sterk verhaal, mede dankzij Phoenix Wright
  • Goede soundtrack
  • Armband als leugendetector
  • Phoenix Wright!
  • Minpunten
  • Leunt teveel op voorgaande delen
  • Grafisch verouderd
  • Niet alle personages zijn met hun tijd meegegaan
  • Saai, geforceerd gebruik van touchscreen en stylus
  • Animatiefilmpje wordt te veel afgespeeld

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Ziet er wel goed uit, maar geef mij toch maar no more heroes. Je moet ervoor zijn he.

  • Goeie review

    Lijkt me wel grappig spel, voor de Wii ziet het er grafisch wel leuk uit

    Als ik ooit nog een Wii koop dan zal ik deze game zeker uitproberen

  • Heel erg vette game!

  • Nee, lijkt me niet zo'n leuk spel!

  • en de volgende wii topper is een feit -_-'

  • Volgens het journaal, de bijbel en je opa is oorlog een vreselijk iets. Jij als gamer hebt daar wellicht andere ideeën over

    Dan heb jij een andere bijbel gelezen als ik. Met name het oude testament staat vol met oorlog en bloedvergieten. En daar wordt niet echt afkeurend over gesproken, integendeel zelfs.

  • Hmm… toch niet de beloofde verbeteringen dus. Jammer. Ik heb deel 1 voor de Cube hier liggen en die is zeker aardig, maar het lijkt meer op een potje memory dan strategie. Misschien voor een budget prijs.

  • Had het eerste deel nooit gehaald (wilde ik wel, maar heb ik eigenlijk nooit meer gedaan) dus voor mij is alles nieuw. Vind het een heel leuk spel, helaas is er geen offline mp.

  • Spellen als deze zijn er om te laten zien… dat er nog veel betere games zijn :P.

  • Mwa, leuk, leuk, maar niet meer dan dat. Geen aanschaf door mij dus. (Niet dat ik vooraf het verwacht, ook wanneer het spel een 8,5 kreeg had ik hem niet gehaald)

  • Het zou een topper moeten zijn, maar volgens mij is het een flopper. Ze zouden beter nieuwe mogelijkheden in het spel kunnen stoppen. Maar ja, te laat!

  • Mooi dat de online mogelijkheden enigzins acceptabel zijn, dat is al reden genoeg voor mij om de game in huis te halen. Echter wel jammer van de fouten die in de recensie worden genoemd omtrend de online modus.

  • jammer dat er geen multiplayer op zit ( ik bedoel niet online, gewoon zo)

  • mooi

  • er zijn veel mensen die een 7 of een 7 1/2 niet meer zien als goed. ze willen altijd 9's zien en zelfs dan is het niet goed genoeg in hun ogen.

  • dus dit is gewoon batallion wars 1 port voor de wii?

  • Nice , alleen een kopie helaas ..

  • hmmm multiplayer lijkt me opzich erg leuk =D

  • Jammer…

  • Ik heb de Cube versie nooit gespeeld, en het lijkt me wel een leuke game. Maar ik denk dat ik hem een keer uit de budgetbakken vis, ik heb al niet zoveel geld, en er komen zoveel leuke games uit!



    En oja: \"Wiimote is een verbetering\" ik ben blij dat weer eens op IG te lezen. Ipv die negatieve stemmingmakerij!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren