1. Final Fantasy XIII (PS3)

Final Fantasy XIII (PS3)

Final Fantasy 13 is een spel waar veel over te doen geweest is. Sowieso krijgt de aankondiging en ontwikkeling van een nieuwe titel in deze grootse reeks altijd veel aandacht, maar er waren ook veel negatieve geluiden te horen over de game. Het zou geen echte Final Fantasy zijn en als RPG stelde het kennelijk ook weinig voor. Mede door deze geluiden heeft ondergetekende de game aan zich voorbij laten gaan toen hij voor het eerst in de winkels kwam te liggen. Na een aantal maanden heb ik hem toch maar opgepikt, en hieronder kun je lezen wat daar precies uit kwam.

Wanneer je het spel voor het eerst in je playstation stopt kun je niet anders dan compleet onder de indruk zijn van wat er op je beeldscherm getoverd wordt. Het is alsof er een engeltje in je oog pist. De graphics zijn fenomenaal en je wordt direct getrakteerd op allerlei mooie filmpjes. Al moet ik daar wel de kanttekening bij zetten dat er wel erg veel filmpjes langs komen. Het riep bij mij in ieder geval de vraag op hoeveel game er nog over blijft als je die filmpjes weg denkt. Maar goed, die geven de setting van het spel wel erg goed neer.

En die setting is een beetje verwarrend, ik snapte persoonlijk in eerste instantie bijzonder weinig van al die Fal’Cie, l’Cie en Cieth. Waar normaal gezien de vele filmpjes die een Final Fantasy rijk is het verhaal tot in de puntjes uit leggen, zat ik hier met heel wat vragen. Ik moest de datalogs erbij pakken om er een beetje wijs uit te worden. Gelukkig is het met deze datalogs nog goed te volgen en blijkt Final Fantasy 13 een redelijk interessant verhaal te hebben. De wereld waar het spel zich afspeelt heet Cocoon, wat precies is hoe het klinkt. Een enorme cocon waarin steden, bossen, zeeën en andere gebieden te vinden zijn. Deze wereld wordt onderhouden door zogenaamde Fal’Cie. Enorm krachtige wezens die de mensheid van allerlei gemakken voorziet. Zo is er Phoenix die als zon dienst doet, Kujata die voor elektriciteit zorgt, en Carbuncle regelt het eten. Deze Fal’Cie vallen onder de Sanctum Fal’Cie. Naast deze groepering zijn er ook nog Pulse Fal’Cie, dit zijn de slechterikken wiens enige doel de vernietiging van Cocoon is. Als laatste zijn er de l’Cie, normale mensen die onder de invloed van de Fal’Cie komen te staan en geweldige krachten krijgen. Wanneer dit gebeurt krijgen de l’Cie een missie, een zogenaamde focus. Mocht de l’Cie zijn focus niet volbrengen, dan verandert hij in een Cieth, een verschrikkelijk monster. Niet lang nadat het spel begonnen is raken de helden van het spel onder de invloed van een Pulse Fal’Cie, en begint hun tocht om hun focus te volbrengen.

Deze helden, de hoofdpersonen van het spel, zijn weer redelijk typisch voor een Final Fantasy, of eigenlijk elke Japanse RPG. De stereotypes vliegen je werkelijk rond de oren. De meest schrijnende is Sazh Katzroy, een neger met een afro waar een baby-chocobo in leeft. Sazh heeft nergens echt zin in en roept zo nu en dan dingen als: “Don’t be getting no crazy ideas now!”. Daarnaast hebben we Lightning, de stoere soldaat met een missie. Snow, een ruige vechter die niet heel erg slim is. Fang de mysterieuze dame, Vanille het onschuldige meisje en Hope het naïeve kleine jongetje. De personages zijn dus niet echt bijster origineel, maar goed het is een Japanse RPG, dat hoort erbij. Daarnaast wordt het nergens echt zo storend dat je niet meer verder wil spelen, al zitten er een aantal zeer pijnlijke scènes in.

Het ontbreken van een worldmap werd door veel Final Fantasy fans als een groot probleem ervaren. Persoonlijk vind ik dat niet echt een groot minpunt. Het enige nadeel is dat je bepaalde plekken niet meer kunt bezoeken nadat je er geweest bent. Wat ik wel echt als een gemis ervaar zijn de steden. Het is in RPG’s altijd heerlijk om na een lange tocht van gevechten een stad te bereiken en die even lekker rustig te verkennen. Een beetje met NPC’s praten, de winkeltjes checken om nieuwe gear te kopen en even wat sidequests doen was een groot deel van wat RPG’s leuk maakt. In Final Fantasy ontbreekt dat jammer genoeg. Er zijn wel een aantal steden die je aan doet tijdens je reis, maar heel veel verschil met de rest van de game zit er niet in. Bij sommige kom je geen vijanden tegen, maar dat is het dan ook. En de NPC’s praten wel, maar niet echt tegen jou. Als je er langs loopt hoor je ze praten, maar ze roepen gewoon iets randoms. Je hebt er niets aan om het lezen of er naar te luisteren, zelfs niet voor het verhaal. Als laatst zijn de winkeltjes geïntegreerd in de savepoints. Die zijn dus wel overal in het spel te vinden, maar het heeft niet die charme van de ouderwetse armor, weapon en item shops. Een groot gemis voor mij persoonlijk.

Waar Final Fantasy de plank mis slaat met het ontbreken van de steden, doet ze het wel erg goed met het battlesysteem. Zaken als de ATB en fire/fira/firaga zitten er gewoon weer in, maar het complete battlesysteem is zoals in elke nieuwe Final Fantasy weer compleet op de schop gezet. In gevechten kunnen je personages bepaalde rollen aannemen. Bijvoorbeeld Ravager (Aanvallende magie) of Commando (Fysieke aanvaller). Dit zijn in feite een soort jobs, vergelijkbaar met eerdere edities van Final Fantasy. Een bepaalde rolverdeling over je gehele party heet op zijn beurt een paradigma. De verrassing komt in de vorm van zogenaamde paradigma shifts. Door middel van deze shifts kun je midden in een gevecht wisselen met de rolverdeling van je party. Op deze wijze kun je bijvoorbeeld eerst de stats van je party boosten en dan shiften om vervolgens met een all out aanval te komen. In eerste instantie komt het systeem een beetje simpel over, vooral omdat je in het begin van het spel nog niet zoveel opties hebt. maar na verloop van tijd wordt het toch redelijk ingewikkeld. Kiezen welke rollencombinaties je instelt vereist redelijk was afweging en dat maakt het complete battlesysteem erg interessant.

Een tweede aspect van de gameplay waar Final Fantasy 13 in uitblinkt is de equipment. Ondanks de stomme manier waarop het verkocht wordt hebben ze er iets bijzonders mee gedaan. Je wapens en accessoires kunnen namelijk experience krijgen en muteren. Overal in het spel en in de winkels zijn componenten te vinden die je equipment in levels kunnen laten groeien. Wanneer je dit doet zal het wapen of de accessoire constant beter worden. Wapens worden sterker en een accessoires als bijvoorbeeld de Spark Ring geeft een steeds hogere resistance tegen lightning schade. Wanneer een voorwerp zijn hoogste level heeft bereikt kun je het laten muteren in een ander (vaak beter) voorwerp door middel van een speciaal item. Daarnaast bieden sommige wapens en accessoire combinaties een soort synthese voordelen. Denk hierbij aan de combinatie van een wapen en accessoire die je ATB sneller laten vollopen.

Wat betreft het battle systeem en je equipment management lijkt het goed te zitten in dit spel. Wat het wel enorm tegenwerkt is dat het ongeveer 25-30 uur duurt voordat je dit allemaal echt zelf kunt gaan regelen. Het leek Square-Enix kennelijk een goed idee om er een tutorial in te stoppen die ongeveer de helft van het spel duurt. Ik maak hierbij geen grap, het duurt serieus zo lang voordat je echt alles zelf kunt doen. In het begin van het spel verdien je zelfs niet eens experience. In die 25-30 uur speel je het begin van het verhaal door en ondertussen krijg je steeds meer zaken die je zelf kunt gaan regelen. In het begin het levelen, daarna je equipment levelen en aan het einde van die 30 uur kun je eindelijk je eigen party samenstellen. Wat natuurlijk waanzinnig is, waarom had dit niet meteen aan het begin gekund?

Conclusie en beoordeling

Zoals gezegd in de introductie roepen veel Final Fantasy fans dat deze editie geen echte Final Fantasy zou zijn en zelfs een slap excuus voor een RPG. Ondanks het ontbreken van essentiële zaken als steden en het idiote gegeven dat er een tutorial van 30 uur in zit, is het op het gebied van gameplay totaal niet waar. De manier waarop je equipment werkt en de paradigma shifts bieden genoeg diepte om de interesse van de meest doorgewinterde RPG-speler te wekken, zolang zij de moeite nemen om die diepte op te zoeken. En de RPG-leek zal zich ook prima kunnen vermaken met dit spel door het redelijk makkelijke instapniveau. Daarnaast zijn het verhaal en de personages precies wat je kunt verwachten bij een Japanse RPG. Al met al een zeer vermakelijk spel wat je tientallen uren bezig zal houden.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Graphics
  • Verhaal
  • Battlesysteem
  • Equipmentsysteem
  • Minpunten
  • Personages
  • uur tutorial
  • Geen steden

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren