1. Advance Wars: Dual Strike (NDS)

Advance Wars: Dual Strike (NDS)

Schaken en dammen waren bordspellen die mij als kleine jongen erg aantrokken. Het was eigenlijk een gevecht, een slag uit een oorlog, maar dan niet met grafisch prachtige beelden en geluidseffecten. Nee, dit was hardcore turn-based strategie. Proberen de tegenstander te doorgronden en te bedenken wat voor zet zijn volgende zou zijn. De tegenstander proberen te verleiden mee te gaan in mijn spel. Een val opzetten waar hij met open ogen in zou lopen en dan genadeloos alle stukken of schijven van het bord tikken. De tegenstander in een staat van verbazing achterlatend. Er speelden zoveel factoren mee, de positie van mijn eigen stukken, de mentale afleiding veroorzaakt door omstanders die hardop mee dachten, ook al is dat verboden. Daarnaast was ik in mijn achterhoofd bezig of mijn zweetgeur te penetrerend was en of ik na afloop van de partij mijn tegenstander netjes zou bedanken, of nog een snerende opmerking zou maken. Meestal in de trant van: “Die afleidingsmanoeuvre ben je mooi ingelopen”, of “Nu ben je niet zo stoer meer he”. Mijn favoriet was om gewoon stil de felicitaties in ontvangst te nemen en zichtbaar mijn linkerhand tot een vuist te ballen. Anno 2010 heb ik het schaken en dammen lang achter mij gelaten. Maar de gedachten aan vroeger kwamen terug door het spelen van Advance Wars: Dual Strike.

Er zijn talloze redenen om een recensie te schrijven over Advance Wars: Dual Strike. Zo is het alweer anderhalf jaar geleden dat er een memberrecensie over verscheen. Daarnaast schreef huidige held van de redactie Chris Glerum, over dit spel zijn eerste memberrecensie. Op Metacritic krijgt dit spel een 90/100 score. InsideGamer vond het spel toentertijd zelfs een dikke negen-en-een-half waard. Niets dan lof over deze turn-based strategy game dus. Zulke, nietszeggende, feiten hebben mij er toe doen besluiten deze vijf jaar oude game in de huidige tijdgeest te plaatsen. Het bijzondere aan dit spel is dat het concept op de DS, bij mijn weten, vrij uniek is. De meeste turn-based RPGs gaan over een personage dat ervaringspunten moet vergaren door monsters te verslaan. Het team bestaat vaak uit hooguit vijf of zes eenheden en de positionering van deze eenheden is vaak van ondergeschikt belang. Een bij mij bekende positieve uitzondering op de regel is Might and Magic: Clash of Heroes, en als de grenzen wat opgerekt worden, valt de Puzzle Quest-reeks hier ook nog onder. Een uniek concept staat natuurlijk niet altijd garant voor succes, maar mocht het concept slagen dan is er een gat (of niche) in de markt aangeboord waar veel eer te behalen valt. Advance Wars: Dual Strike steekt minder aandacht in het vergaren van ervaringspunten. De game legt de nadruk op het kennen en beheersen van je eenheden, en schotelt de speler verschillende situaties voor die doen denken aan een ouderwets potje schaken. Termen als afleidingsmanoeuvre, opofferen, terugtrekken en versterken doen hun intrede, terwijl “grinden” in dit spel niet voorkomt.

En ondanks dat het spel vijf jaar oud is, komt dit op mij erg verfrissend over. Als legeraanvoerder beschik je over zo ongeveer elk stuk defensiemateriaal, waar de Amerikaanse troepen in Afghanistan en Irak jaloers op zijn (danwel waren). De campaign mode van het spel heeft een verhaal, waar ik niemand mee ga vermoeien. Dit verhaal kan zonder te lezen snel doorgeklikt worden. Het is alleen even opletten aan het begin in de tutorials. Hierin wordt de speler in een crash course alle fijne kneepjes van het wel en wee van een commanding officer (CO) bijgebracht. Hierin wordt al snel duidelijk dat niet alleen de krachten en kwetsbaarheden van de eenheden een belangrijke rol spelen, maar ook het terrein en de weersomstandigheden. De informatie kan wat overweldigend overkomen, maar al spelende leert men. Zo kom je er al gauw achter dat infantry troops goedkoop zijn, maar alleen nuttig om gebouwen te veroveren. Mechs daarentegen hebben met hun bazooka's ook nog wat in te brengen tegen de meeste legervoertuigen. Gevechten spelen zich af op het land, in de lucht en op zee. Dit vereist niet alleen een goede balans in de productie van de eenheden, maar geeft de tegenstander ook een legio mogelijkheden om het jouw als CO lastig te maken. De AI in dit spel is dan ook perfect in orde en verre van voorspelbaar. Dit houdt de missies spannend en vereist de nodige concentratie. Zo houdt de AI rekening met het eerder genoemde feit dat infanterie eenheden niet overmatig gebruikt moeten worden in gevechten, en zal de AI eerder met een verzwakte eenheid jouw infanterie aanvallen dan jouw mecaniciens.

De tegenstander bestaat in de campaign mode altijd uit één of meerdere CO's. Zelf heeft de speler ook de controle over één of meerdere CO's. Deze hebben allemaal hun sterke en zwakke kanten. De ene CO beheerst de kunst van een luchtgevecht, de andere kan goedkoop eenheden produceren en een derde kan uitstekend overweg in direct combat. Voor elke missie begint is het dus verstandig om de juiste CO bij de omstandigheden te kiezen. Dit is eigenlijk een verkapte techniek om de speler zijn tactiek te laten bepalen. Gelukkig werkt dit uitermate charmant en al gauw ontstaan er voorkeuren om bepaalde CO's (en daarme bepaalde eenheden) in bepaalde situaties te gebruiken. Om het geheel wat af te wisselen zijn sommige missies uitgerust met de fog of war, waardoor je de zetten van de tegenstander niet overal meer in de gaten kan houden. Een andere gave feature is het uitvoeren van een dual strike. Dit kan logischerwijs alleen maar als je twee CO's in één team hebt. Door slim aan te vallen en te verdedigen loopt er een krachtmeter vol en als deze van beide CO's helemaal gevuld zijn, kan een dual strike uitgevoerd worden. Deze activeert de super krachten van beide CO's en geeft de speler een extra beurt. Super krachten versterken de positieve kanten van een CO. Bijvoorbeeld een CO die goedkoop eenheden kan produceren genereert in een beurt extra inkomsten en een CO die goed is het aansturen van lucht eenheden krijgt een beurt lang extra aanvalskracht voor helikopters. Als je niet kunt wachten om super krachten te activeren, kun je halverwege de krachtmeter 'gewone' krachten lanceren. Dit onderstreept één van de sterkste punten van het spel: flexibiliteit.

In dit spel loop je niet zo gauw tegen beperkingen aan. Wil je graag je tegenstander van veraf bestoken? Produceer lange-afstand eenheden. Houd je van een eenheid die over alles heen walst? Spaar je centen op en bouw en megatank. En ga zo maar eventjes door. In tijden van oorlog is alles geoorloofd, en daar lijkt dit spel zich aan te houden. Na het uitspelen van een missie krijg je een oordeel hoe goed je het gedaan hebt samen met wat ervaringspunten voor de CO's die je gebruikt hebt. Als je duizend ervaringspunten voor een CO hebt, dan kun je een vaardigheidspunt uitdelen op een bepaald gebied. Erg leuk allemaal, maar het voegt niet bijster veel toe aan het spel. Gelukkig weten de ontwikkelaars dit en laten ze je snel doorklikken naar de volgende missie. De besturing is lekker point-and-click met de stylus, of als je de duimspieren wil trainen, via de toetsen. In één woord: Flexibel. De flexibiliteit komt ook terug in het aantal spelmodi. De campaign mode is qua verhaal niet boeiend en gelukkig ook vrij kort. Na een uurtje of twintig is het met de meeste pret wel weer gedaan en dan kan men aan de slag met het echte werk. Er zijn twee multiplayer modi: de Versus en de Link mode. De Versus mode wordt door meerdere spelers op één DS gespeeld en de Link mode is de gebruikelijke draadloze variant. Daarnaast zijn er nog de War Room, Survival en Combat mode die talloze missies bieden om de fanatieke legeraanvoerder nog uren zoet te houden. Deze missies bieden, zo mogelijk, nog meer strategische uitdaging. Zo zijn er missies die binnen een bepaald aantal zetten uitgespeeld moet worden, of waarbij je met een bepaald budget een flink aantal missies uit moet spelen, zonder dat je tussendoor extra inkomsten krijgt. Voor de DS toch af en toe vrij innoverende mogelijkheden. Die ook vijf jaar later nog weten te boeien.

Hetzelfde kan gezegd worden over de graphics en de soundtrack. De game laat zien dat je met vrij simpele middelen een audiovisuele prestatie neer kan zetten die jaren later nog onveranderd mee kan. Door alles strak en simpel te houden hoeven te ontwikkelaars zich niet te schamen over de audiovisuele kwaliteit van de game. Het ziet er vijf jaar later nog steeds zeer smakelijk uit en past uitstekend in het gehele plaatje van de game. Er wordt gebruik gemaakt van sterke contrasten om de achtergronden en omgevingen weer te geven en de eenheden hebben allemaal felle kleuren, zoals rood en groen. De vijand vecht in de campaign mode in het zwart, wat weer uitstekend past bij de naam van de organisatie waar je tegen vecht: Black Hole. Simpele dingen kunnen o-zo mooi zijn. Dit wordt onderstreept door het feit dat Advance Wars: Dual Strike optimaal gebruik maakt van de DS. Als er twee schermen zijn, dan kunnen er twee gevechten tegelijkertijd plaats vinden. Simpel, vermakelijk en briljant. In de campaign mode komt het voor dat je zowel op het bovenste als het onderste scherm in gevecht bent met de tegenstander. Dit voegt aan die missies letterlijk en figuurlijk een extra dimensie toe, wat een vermakelijke verassing is. Tegen het eind van de campaign mode wordt de speler nog een keer aangenaam verrast door de wat cartoonachtige sfeer van de cutscenes. Hier wordt geprobeerd het verhaal en de CO's nog wat achtergrond mee te geven. Dit had niet gehoeven, maar door het op deze manier te presenteren, heeft de speler er ongetwijfeld geen problemen mee.

Conclusie en beoordeling

De echte strategen kunnen met Advance Wars: Dual Strike hun hart ophalen. Het spel legt de nadruk op het aansturen van verschillende eenheden en dwingt de speler na te denken over het terrein en andere omstandigheden. Hierdoor is elke missie een plezier om te spelen. De vele andere spelmodi garanderen extreem lang spelplezier en de multiplayer mode kan zelfs met één DS gespeeld worden. Het is opvallend hoe gemakkelijk dit spel stand houdt tussen hedendaagse titels, die vijf jaar nieuwer zijn. Dit komt vooral omdat het spel unieke concepten introduceert en combineert. Zelfs de mogelijkheid om mijn tegenstander in de ogen te kijken en zijn felicitaties in ontvangst te nemen terwijl ik mijn linkervuist in de lucht bal is mogelijk met de Versus mode. Dit spel kan nu al gezien worden als een tijdloze topper. Rest mij niets anders om een kleine bijdrage te leveren aan alle lof die dit spel over de jaren vergaard heeft. Hulde!
9,3
Score
93
Score: 95
  • Pluspunten
  • Unieke strategische gameplay
  • Simpele maar heldere graphics
  • Afwisseling tussen missies
  • Grote keuze in spelmodi, wat zorgt voor vele uren plezier
  • Sterke AI
  • Toegankelijk voor iedereen
  • Minpunten
  • Korte campaign mode met matig verhaal

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • lol

  • Hm niet zolang geleden las ik nog dat je enkel co-op offline kon, blijkbaar hebben ze dat veranderd, mooi co-op is vet.

  • This is the good news :D.

  • Awesome, hopelijk even vet als de Star Wars variant!

  • Goed nieuws

  • cool

  • Geinig:P

  • had liever gezien dat je ook offline een co-op mod had :(

  • O grappig )

  • lache

  • geen reet aan man op de xbox kan je met 16 spelers

  • Tof :D

  • V.E.T

  • Goede game!

  • online/offline/allebei Wat is het nou?

  • ja zal leuk worden maar denk niet als star wars.

  • HAHA weer zon lego game!

  • Altijd leuk die lego spellen!

  • Ziet er leuk uit, maar niet echt iets voor mij denk ik.

  • Ik moet altijd erg lachen om die Lego-spellen!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren