1. Prey (X360)

Prey (X360)

Buitenaards leven. Deze twee woorden houden de mensheid al tijden bezig. De oude Grieken waren al geobsedeerd met de uitgestrekte sterrenhemel en vroegen zich in de loop der jaren meer dan eens af of er misschien een teken van leven te vinden zou zijn tussen die miljarden flonkerende lichtpuntjes. Nu, ruim 2500 jaar later, denk ik precies hetzelfde. Het is verbazingwekkend hoe weinig wij mensen, van nature nieuwsgierig zijnde, de afgelopen paar duizend jaar te weten zijn gekomen over het heelal. Natuurlijk weten we nu dat er op Mars geen groene mannetjes rondlopen, en dat de maan niet van kaas is is ook algemeen bekend. Wetenschappers hebben bewezen dat het licht dat van de zon komt 30.000 jaar oud is, en dat de aarde constant als een dolle hond rondjes draait, en natuurlijk zijn er nog veel meer interresante weetjes over het heelal die de mensheid wél bekend zijn. Maar als je kijkt naar de omvang van het heelal en dit vergelijkt met de afstand tot waar het menselijk oog der kennis reikt, vallen al deze weetjes wat tegen. De grote vraag luidt nog altijd exact hetzelfde als hij meer dan 2000 jaartjes geleden luidde; Is er buitenaards leven te vinden?

Ja, zal Tommy de Cherokee je vertellen. Het brein van de kritische lezer zal hoogstwaarschijnlijk direct alarm slaan bij het lezen van deze zin. “Wat in ‘s Hemelsnaam,” een erg gepaste uitroep trouwens, “kan een indiaan ons vertellen over buitenaards leven?” Een goede vraag, want toevalligerwijze wilde ik dat net gaan uitleggen. Sta me toe het tipje van de sluier op te lichten en je iets te vertellen over deze vent en zijn verhaal. Tommy is nou niet bepaald de persoon die je opzoekt als je een echte indiaan nodig hebt. Hij loopt niet halfnaakt rond, heeft geen boog over z’n schouders hangen en de verentooi mist ook nog eens aan het plaatje van de standaard indianenkrijger. Nee, Tommy is een Amerikaanse vent die gediend heeft in het leger en nu een rustig leventje leidt als garagemonteur. Om het allemaal nóg vrolijker te maken heeft hij een mooie meid als vriendin. Allemaal goed en wel zou je zeggen, en ik weet zeker dat Tommy het volledig met je eens zou zijn als zijn irritante opa hem niet continu lastigviel met al die naar Tommy’s eigen zeggen “Spiritual bullshit” (Spirituele onzin). Tommy’s opa is in tegenstelling tot Tommy namelijk wel een echte indiaan en probeert Tommy te overtuigen van het bestaan van goden, machten en de Eeuwige Jachtvelden. Tommy is het totaal niet met hem eens en is al die onzin van z’n opa zo langzamerhand meer dan zat. Hij probeert zijn vriendin, Jen, dan ook over te halen om te verhuizen maar Jen zelf is ook een Cherokee en voelt er niks voor om haar thuis te verlaten. Jammer genoeg voor Jen verlaat ze toch haar thuis, maar totaal niet op de manier die ze gewenst had . Om er maar niet veel langer om heen te draaien: ‘s Avonds als Tommy zich samen met zijn vriendin in de bar bevindt wordt het dak ruw van het café verwijdert en worden Tommy en zijn vriendin, opa en de andere bezoekers van het café ruw de lucht in getrokken.

Als Tommy weer bij zinnen is gekomen ontdekt hij al snel dat hij zich op een ruimteschip bevindt. Om de een of andere merkwaardige reden zit hij niet vast aan een kabelbaan die het hele ruimteschip doorgaat, in tegenstelling tot de rest van de “buit” van het ruimteschip. Het enige waar hij zich op richt is zijn geliefde Jen bevrijden uit de klauwen van de aliens. Om dit te doen is hij genoodzaakt het complete ruimteschip af te reizen en met allerlei gruwelen af te rekenen. Het ruimteschip is echter niet zomaar een ruimteschip zoals je ze ziet in bijvoorbeeld Star Wars. Dit ruimteschip leeft, en het ziet er naar uit dat het inwendig in niet een al te goede staat verkeerd. Het braakt en kotst waar het maar kan en het moet geen fijn gevoel zijn als er van alles wordt opgeblazen in je lichaam. De muren zitten onder de zweren en er groeien giftige planten over de grond. Door het schip heen worden overal ontvoerde mensen op de meest gruwelijke manieren vermoord en Tommy’s uitroep “Ugh, gross!” zal zich dan ook vaak herhalen. De sfeer van het ruimteschip is overweldigend; het is een prachtige, lugubere ervaring. Misschien is dit een totaal misplaatste verwijzing, maar het deed me op momenten sterk denken aan de Zerg, een ras uit de RTS-game StarCraft. De giftige planten en de brakende monden zijn echter niet de enige gevaren die je te wachten staan.

Als ik het heb over buitenaards leven, dan houd ik er niet over op. In het ruimteschip bevinden zich allerlei monsters en gruwelen die er enkel lijken te zijn om jou het leven zuur te maken. Gelukkig is Tommy niet compleet weerloos; Door het avontuur heen zal hij steeds meer middelen vinden om zichzelf te verdedigen tegen de creaturen die hem in de weg staan. Ik zeg middelen omdat ik er niet zeker van ben of “wapens” het goede woord is om de moordende gereedschappen van de aliens mee te beschrijven. Het niet al te uitgebreide aanbod aan wapens in Prey bestaat uit wat lijken organische pistolen, snipers en machinegeweren. De wapens leven en dit draagt bij aan de lugubere en buitenaardse sfeer tijdens de vele gevechten. Ze kunnen zonder moeite geassocieerd worden met wapens die we kennen op ons kikkerplaneetje; zo heb je een mechanisme dat voor de helft organisch lijkt te zijn wat verdacht veel weg heeft van een machinegeweer, en een wapen dat van dichtbij kan worden gebruikt en lijkt op een shotgun, en heb je een soort spinnen die je kan gooien die vervolgens, hopelijk te midden van je tegenstanders, exploderen en een giftig geel goedje achterlaten. Drie keer raden waar deze lieve beestjes op lijken; inderdaad, handgranaten. Alle wapens die je tegenkomt zijn erg goed uitgewerkt en maken de gevechten met de bloeddorstige monsters tot een waar genoegen. Mede omdat de wapens net even wat anders zijn dan de moordgereedschappen die we zo goed kennen uit de gemiddelde realistische shooter voelt dit niet aan als meer van hetzelfde.

Al deze wapens worden dus perfect benut. Gevechten zal je continu tegenkomen in het spel en de moeilijkheidsgraad van deze agressieve aanvaringen zit op het goede plekje; precies tussen het punt “zo moeilijk dat het frustrerend is” en “zo makkelijk dat het saai is” in. In Prey zal je “portals” tegenkomen, die exact hetzelfde werken als in het spel Portal. Je gaat in het ene portal en komt er bij het andere uit. Leuk voor puzzels, maar de vijand maakt ook gebruik van dit knappe staaltje techniek. Zo kunnen er zomaar uit het niets vijanden uit een nieuw geopend portaal komen terwijl jij net ondersteboven aan een zwaartekrachtspad hangt. Dit zorgt voor geweldige gevechtservaringen. Nooit eerder was het zo leuk om die stomme beesten af te knallen met een willekeurig wapen uit je arsenaal. De gevechten variëren tussen close-range combat, sniperen en eindbazen. Al deze gevechtselementen zijn leuk en stellen nooit teleur. Maar zoals dat gaat in haast elke first-person shooter ga je toch wel eens een keertje dood. In Prey wordt je niet Game Over verklaard en hoef je niet het complete level op nieuw te doen. In plaats daarvan wordt je naar een soort Hiernamaals gestuurd waar je met pijl en boog vliegende wezens moet afschieten om daarmee je leven en spirituele kracht weer terug te verdienen. Na een paar seconden ga je vanzelf weer terug naar waar je doodging en lijkt het alsof er niks gebeurt is. Ik vond dit allemaal wel heel gemakkelijk gaan. In feite hoef je nooit iets opnieuw te doen, aangezien je niet echt dood kan gaan en nooit iets overnieuw hoeft te doen. Hierdoor daalt de moeilijkheid van het spel angstaanjagend snel, wat jammer is want het was zo makkelijk geweest om de speler gewoon het gevecht opnieuw te laten doen als hij of zij het niet haalde.

De graphics van het spel zijn niet op en top en veel detail is er niet te vinden. Dit wordt echter grotendeels goedgemaakt door de geweldige sfeer. Naarmate ik in het spel vorderde kreeg ik een gevoel dat veel weg had van het gevoel dat ik kreeg tijdens het spelen van BioShock; een gevoel van eenzaamheid en insluiting. Net zoals in de onderwaterstad in BioShock besef je dat er geen weg naar boven is, of in het geval van Prey naar beneden, en dat je vastzit, met als enige gezelschap mutanten en monsters. Aan deze gevoelens kunnen het gebrek aan detail in de graphics geen steek veranderen en daar ben ik blij om, want op het eerste gezicht is en blijft Prey en grafisch slechte game. Ook de muziek is niet altijd wat het wezen moet; afgezien van de epische soundtrack die zich tijdens het menuscherm en het laden van de levels afspeelt kwam ik niet veel moois tegen. In tegenstelling tot de gebrekkige graphics vond ik dit wel een echte misser; degelijke muziek is gewoon een té belangrijk element om te missen in een game als deze, waar de nadruk op sfeer ligt.

Door het verhaal heen zal Tommy’s opa, die tragisch genoeg voor Tommy’s ogen is vermoord in het schip, hem meer dan eens naar een soort magische wereld van de doden roepen. Tommy kan nu niet anders dan geloven in de “Spiritual Bullshit” maar moet er gek genoeg nog steeds niets van hebben. Zijn opa vertelt hem dat hij de wereld moet redden van de ondergang maar de eigenwijze Tommy denkt er anders over. Het enige wat hij wilt is Jen redden en zo snel mogelijk het schip verlaten. Zoals de slagzin van Prey al luidt: “Earth’s savior doesn’t want the job (De redder van de aarde heeft er geen zin in). Tommy’s opa leert hem echter toch een handige vaardigheid; het splitsen van je lichaam en je geest. Met deze vaardigheid kan Tommy zijn geest losmaken van zijn lichaam en met zijn geest ronddwalen wanneer hij maar wilt. Natuurlijk zorgt dit voor een hoop boeiende puzzels, die wel een beetje in de herhaling vielen maar desondanks mijn spelplezier niet konden bederven.

Als je je door het verhaal heen geworsteld hebt zal je teleurgesteld zijn dat het zo snel is afgelopen. De game is makkelijk te doen in 6 uurtjes speeltijd, wat toch erg tegenvalt voor een game die zo lang in productie is geweest. Je kan er dan natuurlijk voor kiezen om het verhaal nog eens te doen op “Brutal” moeilijkheid, maar vanwege het feit dat je niet dood kan gaan is de uitdaging ver te zoeken en is het hele gebeuren niet heel boeiend meer. Dan rest er nog maar één optie: De multiplayer. Om maar met de deur in huis te vallen; de multiplayer is een regelrechte mislukking. Het is overduidelijk dat Prey gemaakt is voor de single-player ervaring en niet om online te gaan knallen. Er zijn té weinig wapens en opties om er iets leuks van te maken. Bovendien zijn de maps oninterresant, de organisatie van de online lobbies van slechte kwaliteit en om het nog eens erger te maken zijn de lobbies meestal compleet uitgestorven.

Conclusie en beoordeling

Prey is een ervaring waar een gamer waarschijnlijk heel warm van zal worden. De overweldigende sfeer die je gedurende het verhaal nooit in de steek zal laten is iets waar menig gamestudio een voorbeeld aan zou kunnen nemen. De gevechten en puzzels zullen niet snel in de verveling vallen en het verhaal is niet revolutionair maar desalniettemin erg goed. Twee grote minpunten verzieken gewoon een groot deel van het spel; de speelduur van Prey is simpelweg te laag en de multiplayer is een totale mislukking. Dit, in combinatie met kleinere zwakheden zoals geen game-overs en het missen van degelijke muziek verlagen mijn cijfer aanzienlijk en dat is zonde, al helemaal omdat Prey zo lang in ontwikkeling is geweest. Als je Prey echter ooit voor een spotprijsje op de kop kan tikken adviseer ik je vooral niet te twijfelen; er staan je een paar uurtjes van prachtig vermaakt te wachten.
7,7
Score
77
Score: 75
  • Pluspunten
  • Overweldigende sfeer
  • Leuke wapens
  • Vernieuwend
  • Vermakelijke puzzels
  • Boeiend plot
  • Portals
  • Minpunten
  • Gebrek aan muziek
  • Ongedetailleerde graphics
  • Veel en veel te kort
  • Multiplayer is een mislukking
  • Geen game-over

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • hopelijk doet het wel aan de verwachtigen

  • Goedkope smoes om weer net als met de Sims met honderden uitbreidinsgspakketen te komen. Zat eigenlijk al om deze uitspraak te wachten.

  • Lijkt me echt niks deze game!

  • Goedkope smoes om weer net als met de Sims met honderden uitbreidinsgspakketen te komen. Zat eigenlijk al om deze uitspraak te wachten.

    So true…

  • Een nieuwe melk koe in de maak..

  • Goedkope smoes om weer net als met de Sims met honderden uitbreidinsgspakketen te komen. Zat eigenlijk al om deze uitspraak te wachten.



    So true…



    I totally agree…


  • Ja idd…

  • Spam Fiscker snapt het! ;)

  • ze bedoelen dus dat ze ook spore gaan uitmelken, net als ze dat met de sim doen?

  • right…hoe bedoel je ik kill me eigen spel!XD

  • Hmm, ik ben benieuwd. Hopelijk draaft EA niet zo door als bij de Sims, maar die kans is wel aanwezig natuurlijk.

  • Net als onze hersens, ook maar een paar procent :)

  • lijkt mij niet heel erg veel aan

  • Als het uit eindelijke product maar goed is.

  • 1% is natuurlijk overdreven, maar ik snap best dat ze veel meer idëeen hadden. Ik ben toch wel benieuwd naar deze game!

  • Het lijkt me niks deze game

  • Kan ik inkomen, want je blijft toch bij het maken van je eigen beest beperkt aan de lichamen en ogen etc. die aangeboden worden. Zo zullen er wel meer dingen zijn, maar ik blijft het prachtige game vinden.

  • ben erg benieuwd naar deze game !

  • Commerciele kutopmerking…

  • Hoor ik daar het woord, uitbereidingspaketten? =D

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren