1. Muramasa: The Demon Blade (Wii)

Muramasa: The Demon Blade (Wii)

Je kent het vast wel: je zit op school en je leraar blijft maar wauwelen over iets totaal oninteressants, zoals kunst. “Kijk eens kinderen, wat voor een prachtige sfumato-stijl Da Vinci hier hanteert. Kijk eens kinderen, hoe mooi Botticelli hier Venus heeft weergegeven. Kijk eens kinderen…” En, zoals iedereen wel zou doen, je dwaalt af. Terwijl je leraar nog steeds monotoon aan het neuzelen is, denk jij dat je op dit moment toch net zo goed lekker had kunnen gamen. Precies op dat moment zegt de docent: “Oh en kijk hier eens kinderen, hoe ontwikkelaar Vanillaware kunst en videospelletjes combineert met hun game Muramasa: The Demon Blade.” Je kijkt met grote ogen op naar de leraar; je interesse is gewekt.

Want een combinatie van gaming en kunst is de perfecte manier om Muramasa: The Demon Blade te omschrijven. Net zoals bij hun eerdere titels, Grim Grimoire en Odin Sphere, bestaat het spel volledig uit prachtige, handgetekende 2D omgevingen en personages en dat alles in een Japans jasje. Het uiterlijk van de game is dusdanig mooi dat het mij als recensent met een paradox opscheept: ik heb er tegelijkertijd duizend en geen woorden voor. Om het dan alsnog maar te proberen: wauw. Zelden heb ik zulke mooie en gedetailleerde omgevingen mogen aanschouwen die zó veel sfeer uitademden. Of je nu door een schitterend bos vol met prachtige bloemen en vruchten sprint of over grauwe daken in de regen hopst, het laat je constant met een gevoel van ademnood achter. Met de personages die je tegenkomt is het hetzelfde laken een pak: verbluffend mooi character-design en een hoop mooie details die de meeste mensen nog over het hoofd zouden zien ook. Wat verder ook nog eens verwonderlijk is, is het feit dat het spel nog wel het best tot zijn recht komt op een gigantische HD-televisie. Het mag dan misschien een Wii-spel zijn, grafisch is dit spel domweg de gelijke van elke Xbox 360- of PlayStation 3-titel die er is.

Je volgt als speler Kisuke en Momohime op elk hun gevaarlijke reis: Kisuke is een ninja met geheugenverlies, die wordt achtervolgd voor een misdaad die hij zich niet herinnert. Momohime is een door een kwade geest bezeten prinses, die haar kasteel in Edo (het huidige Tokio) ontvlucht. Beiden zijn op zoek naar de Demon Blades, welke volgens de mythen een vijand de ultieme dood schenken. Erg verrassend is het allemaal niet te noemen en er zijn geen interessante plot-twists of iets dergelijks, maar eigenlijk maakt dat niet zoveel uit. Zie het als een film met Arnold Schwarzenegger: het maakt niet uit of het verhaal matig is, zolang er maar genoeg geweld en gevaar in zit om het geheel draaiende te houden. En om maar eens met een vliegende karate-schop en al met de deur in huis te vallen: dat is zeker het geval.

De actie spat namelijk van het scherm af! Hordes vijanden zijn er op uit om Kisuke en Momohime een kopje kleiner te maken; het is aan hen om zich te verdedigen met hun katana’s. De actie is simpel: je slaat met A, slaat harder met B en daar tussendoor spring je nog heel wat rond om niet geraakt te worden. Hierdoor ontstaan wilde gevechten waarin je combo na combo aan elkaar moet rijgen om de vijand te verslaan. Vooral bij de eindbazen is dit het geval: deze zijn namelijk stuk voor stuk erg lastig en moet er dus ook een flink gevecht geleverd worden. Denk hierbij aan een gigantische duizendpoot, een woeste Oni (een Japanse duivel) of gevaarlijke draken. Tussen deze gevechten komt er nog wat platformen en back-tracken aan te pas, wat het geheel ook nog eens een keer een Castlevania-achtig gevoel meegeeft. Helaas wordt dit geheel van vechten en back-tracken – wat zowat het enige is wat je doet – wel wat eentonig. Versla hier een baas, reis daar weer terug, sla in de tussentijd nog wat vervelende ninja’s in elkaar… dat is het zo’n beetje. De wilde gevechten zijn misschien leuk, na de hele tijd datzelfde riedeltje herhaald te hebben begint het toch een beetje te vervelen.

Daarom heeft de ontwikkelaar nog een extra RPG-element in de game gestopt. Er zijn namelijk een heleboel katana’s om te vinden en gebruiken. In totaal zijn er 108 beschikbaar, elk met hun eigen voordeel. Via een grafiek zijn deze allemaal te upgraden, zodat je kan zien welke materialen je allemaal nodig hebt om het wapen in kwestie nog krachtiger te maken. Dat is nodig, want in de strijd kunnen de katana’s namelijk breken. Door veel te verdedigen gaat de levensmeter van het wapen omlaag, waarop je snel overschakelen moet naar een ander zwaard. Achter de virtuele schermen repareert een smid je katana, zodat- ie even later weer goed is om te gebruiken. Dit zorgt er allemaal voor dat je toch wel een beetje tactisch moet omspringen met je wapenarsenaal, wat een leuke toevoeging is. Desalniettemin heeft het geen grote impact op de gameplay, dus liefhebbers van hersenloos knoppenrammen zullen evengoed gewoon verder kunnen spelen.

Dit RPG-elementje rekt de speelduur aanzienlijk. De game is binnen zestien uur uit te spelen, maar om alle katana’s te verzamelen zal er toch wel wat langer gespeeld moeten worden. Buiten dat is er ook nog een Hard-mode, om het spel nog eens moeilijker te maken. Wees gewaarschuwd: de naam Hard had evengoed vervangen kunnen worden door iets in de trant van: ‘SHIT, GAME OVER’. Hard is in deze mode immers ook écht hard. Vooral bij de eindbazen is dit te voelen, die toch al niet de makkelijkste waren. Het is erg tof om deze spelstand uit te spelen: het geeft echt een gevoel dat je een brute zwaardvechter bent, in gevecht met zo mogelijk nóg brutere vijanden. Toch blijft dat repetitieve er wel, Hard-mode of niet. Dat is jammer, want anders hadden Super Metroid en Castlevania: Symphony of the Night er een waardige collega bij gehad.

Conclusie en beoordeling

Vanillaware heeft met Muramasa: The Demon Blade een puik stukje software afgeleverd. De actie is intens, de vormgeving is verbluffend mooi en dat alles heeft ook nog eens een unieke sfeer over zich heen. Dat de gameplay uiteindelijk dan toch repetitief wordt is dan ook erg jammer te noemen. Dat neemt echter niet weg dat het spel een unieke ervaring blijft. Een prachtig spel!
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Intense actie...
  • Verbluffend mooi vormgegeven
  • Prachtige sfeer
  • Minpunten
  • die wel repetitief wordt.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • jmmr ik wou mee spelen ik had ook een message gestuurd



    sierra 117 nl

  • Frontlines tegen jou spelen was echt leuk:P

    Wel jammer dat het een beetje te kort was.

    Ik houd jou wel goed te paken op oil field toen jij zat te sniperen en ik jou met een vliegtuige neerhaalde:P

    Alhoewel de partijen niet echt eerlijk verdeeld waren was het toch leuk.

    (Guargom)


  • Hehe, ik vond het ook best leuk. Laatste paar potjes gingen alleen wat snel maar had wel kunnen spreken met wat teammaten! Laatste potje was heel erg snel voorbij. Top score was 4 kills. En Jelle had mooi 1 kill, helaas was ik dat misschien een soort wraakactie omdat ik hem ook gedood had.

  • Fuk kon der niet in, achja heb toen maar cod gespeeld :S.

  • Dit soort acties moeten vaker komen, insidegamer :P

  • en natuurlijk was ik zowat onderaan :P

  • haha, ik werd wel een flink aantal keren gekild door insidegamer:P

  • was best leuk, jammer dat ik nogal slecht speelde xD

  • @Wars120



    Idd, er moeten vaker deze events komen, alleen dan met fatsoenlijke games.

  • Het was wel leuk net, al had ik wel best veel lag. Desondanks was het zeker een leuke actie ;)

  • Heb nie meegedaan, heb geen 360….

  • jup was een erg leuke actie en inderdaad de communicatie was wat minder. Maar voor de rest een top actie!



    Btw gamertag: Wilanj Uyr

  • De communicatie had je kunnen oplossen door met je team in 1 squad te gaan. Dan kunnen er ook commandes gegeven worden etc.

    En kan je met je squad praten.



    Er was indd veel lag vooral bij de laatste paar potjes.



    Oil Field alle potjes gespeeld en haast zonder lag.



    En daarna een paar keer weg gevallen toen er van map werd veranderd… veel lag toen.



    Maar het was verder wel gezellig hoor!



    xbox live tag:

    Nowee










  • ik moest trainen =(.

  • Zulke events zijn idd tof, IG doet dit (online dan) niet zo vaak. Volgende keer wil ik ook meedoen :D.

  • Je had ook mij kunnen laten hosten Jelle. Ik kan geloof ik 32 man hosten.



    Maar ja jammer, Lamain en ik maar wachten en balen….



    Maar ja….


  • Waarom investeren jullie niet in een extra servertje om games mee te hosten? :)

  • Was leuk :D, ik heb jou Jelle wel 2 keer achter elkaar verrot geknald, verder had ik niet door dat je ook kon praten met elkaar.

  • Leuk initiatief van IG =)

  • Ik heb twee potjes mee gespeeld



    leuke actie! mag vaker! :)

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren