1. Wario Land: The Shake Dimension (Wii)

Wario Land: The Shake Dimension (Wii)

Een mooi moment voor mij was de aankondiging van Wario Land: The Shake Dimension. Het was ongelooflijk: na jaren wachten kon ik eindelijk weer een spel spelen uit mijn favoriete game-serie! Wario Land 2 en 3 zijn in mijn ogen namelijk de beste spellen ooit gemaakt. Dat zijn nou spellen die het label ‘unieke 2D-platformer’ met trots mogen dragen. Dat maakte het vierde deel ook minder leuk: hij was iets minder uniek. En na vele jaren wachten is het dus te hopen dat dit foutje eindelijk wordt rechtgezet!

Het nieuwste deel van Wario Land begint met een geinig verhaaltje. Oude fans worden direct verwend door de aanwezigheid van de op geld uitzijnde schurk Captain Syrup. Wanneer ze inbreekt in een museum ziet ze een globe die bij haar in de smaak valt. Als ze er eenmaal op kijkt merkt ze dat er een andere wereld is, genaamd de Shake Dimension. Helaas is er daar chaos en onrust, allemaal te danken aan een vijand met de naam The Shake King. Hij steelt de Bottomless Coin Sack en neemt de inwoners, de zogenoemde Merfles, gevangen. Daarbij ontvoert de gewetenloze piraat ook nog eens de princes, genaamd Merelda. Tot nu toe is het verhaal niet bijzonder, totdat Syrup ingrijpt. Zij wil namelijk ook graag deze zak met munten, maar ze heeft er niet zo zin in. Vandaar dat ze de globe naar Wario stuurt, zodat hij het vuile werk kan opknappen. Als Wario eenmaal de globe opent ontmoet hij één van de Merfles, die vertelt wat voor problemen er zijn in de ooit vredige Shake Dimension. Hij vertelt onder andere over de princes, maar pas als het schattige ventje vertelt over de schat krijgt hij Wario’s aandacht, die vervolgens op avontuur gaat. Wat een heerlijk verhaal! Wario’s gierigheid wordt uitstekend gebruikt en ook het doel van Wario is grappig: Princes? Whatever. Schat? Het avontuur begint!

Wat het eerste in het oog springt zijn de schitterende graphics. Het zijn namelijk geen 3D-graphics (Zoals in New Super Mario Bros.), maar waanzinnige 2D-tekeningen. Zo wordt de grafische kracht van de Wii optimaal benut! De handgemaakte tekeningen (een stijl die de laatste tijd vaker bij games voorkomt) lijken namelijk uit een Japanse anime ontsnapt te zijn. Dit is niet alleen het geval bij de tussenfilmpjes, maar ook als je het spel eenmaal speelt zou het zo een Japanse tekenfilm kunnen zijn. In een 2D-Mariospel komen de vijanden en Mario zelf namelijk behoorlijk karakterloos over. Dit is niet het geval bij Wario Land: de vijanden lijken echt te leven, net als Wario zelf overigens. Niet alleen de personages zien er goed uit, ook de achtergronden zijn waanzinnig getekend. Zo mag dit spel zich duidelijk één van de mooiste spellen op de Wii noemen. Het is moeilijk om precies uit te leggen hoe de graphics zijn. Daarom raad ik je aan om op Youtube een leveltje te bekijken.

Dat was weer het zoete gedeelte. Nu gaan we naar het negatieve stuk. In de intro vertelde ik je over de unieke gameplay van de eerdere delen. Maar qua gameplay mag dit spel nog niet eens in de schaduw staan van zijn voorgangers. The Shake Dimension speelt namelijk duidelijk weg als een gemiddelde platformer. Al helemaal in het begin zag ik het eerste probleem: hartjes. In de eerdere delen (met uitzondering van Wario Land 4) was je onsterfelijk, maar nu kan je dood gaan. Wat een belachelijk idee is dat! Ik ben benieuwd of ook maar iemand echt gelukkig wordt van die hartjes, want ze verpesten de gameplay als rellen bij een voetbalwedstrijd. Maar dat is nog niet het enige probleem. Het andere is het gebrek aan veel power-ups. Werd je in de eerdere delen heel de tijd geconfrontreerd met deze transformaties, zijn ze er nu bijna allemaal uit. Alsof iemand heeft gezegd: ‘Jongens, laten we stoppen met die power-ups, laten we een doodgewone platformer maken!’. Het lijkt alsof de power-ups vervangen zijn met, je ziet het al aan de titel, schudden. Jawel, u hoort het goed, één van de beste gameplay-elementen ooit is vervangen door schudden. Nu is het schudden niet eens heel vervelend, maar het maakt het spel duidelijk geen bijzondere ervaring.

Maar zelfs als je het spel niet vergelijkt met zijn vorige delen is het geen topper. Één van de storende elementen is het einde van het level. Je moet om één of andere reden dan terugrennen naar het begin. Nee, ik snap het nut er ook niet van. Gelukkig gebruik je dan wel een andere route, maar is het niet veel leuker als Wario gewoon een schat op het einde vindt? Dan ben je direct sneller klaar met het level. Want ook het leveldesign blinkt niet uit. De makers van het spel slaan namelijk een beetje door met het schudden. Ballen gooien, een zogenoemde aardbevingsslag, een voertuig besturen, noem maar op. Het grote probleem is dat deze acties na een verloop van tijd gaan vervelen. Wat wél leuk is is het verzamelen van munten. Als je een zak met munten vindt moet je namelijk schudden om ze eruit te halen. Origineel bedacht! Het is regelmatig ook de bedoeling om vijanden te schudden. Dat is weer wat minder leuk, het is veel leuker om ze op de ouderwetse manier (gewoon beuken) te verslaan. Ik moet toegeven dat ik regelmatig plezier had tijdens het spelen, maar om het nou een echt goed spel te noemen...

Het dieptepunt van het spel zijn de irritante eindbazen. Je moet ze namelijk op de meest cliché-manier verslaan: een aantal aanvallen ontwijken en ze na een tijdje aanvallen op hun zwakke punt. Bah. Het ergste is nog wel dat The Shake Dimension ook hier mee doorslaat. Een goed voorbeeld is de eerste eindbaas. Ik ben geen enkele keer doodgegaan, maar ik heb zeker een kwartier erover gedaan om deze eindbaas te verslaan. Ik moest een minuut lang verschrikkelijk zwakke aanvallen ontwijken, om vervolgens 5 secondes de tijd te hebben om hem te raken. Één van de meest frustrerende en zeker de saaiste eindbaas die ik ooit heb bevochten. Maar ook de eindbazen die volgden waren slaapverwekkend. Eindbaasgevechten moeten namelijk spannend zijn, een moment dat je hart sneller klopt. Maar dit is niet het geval. Zelfs het gevecht met de Shake King was oersaai. Het ergste was nog wel de strijd met een soort gemuteerde potplant. Volgens mij duurde het een halfuur totdat dat ding zich gewonnen gaf (jawel, zonder dood te gaan). Wat een ramp.

Een ander minpunt is het gebrek aan veel levels. 32 klinkt wel veel, maar in werkelijkheid ben je er zo doorheen. Het spel probeert helaas op een vrij zinloze manier de replay-waarde op te krikken. In elk level zijn namelijk drie schatkisten verstopt en die moet jij vinden! Maar natuurlijk zitten ze wel op lastige plaatsen verstopt (Krijg je een déjà vu van New Super Mario Bros.?). Ondanks dat ik deze toevoeging nog wel kon waarderen, was er ook een toevoeging die ik minder vond. Je krijgt namelijk in elk level een paar extra missies. Dit zijn van die dingen als het level zonder schade uitspelen, een gouden vijand vinden of whatever. Als je in een level alle missies uitspeelt krijg je de muziek van het level. Sommige mensen zullen van deze extra’s smullen. Anderen vinden het een goedkoop trucje om mensen langer bezig te houden. Ik behoor overduidelijk tot de laatste groep. Het backtracken houdt niet op: je moet in sommige levels ook zoeken naar kaarten voor geheime levels. Uiteindelijk ben je iets van zeven keer bezig om een level 100% uit te spelen. De ontwikkelaars begrijpen duidelijk niet dat je met backtracken ook ‘te ver’ kan gaan.

De soundtrack was wel weer erg sterk. De reden? Het was het enige punt in het spel wat nostalgisch was. Bij sommige liedjes kwamen zelfs mooie herinneringen van de eerdere delen opdrijven. Vooral in het treinlevel was de muziek waanzinnig, één van de meest nostalgische muziekjes die ik ooit heb gehoord. Dit pluspunt is ook direct een bruggetje naar een minpunt. Ik voel me schuldig dat ik er alwéér over begin, maar er zitten namelijk bar weinig verwijzingen naar de eerdere delen. Natuurlijk is er weinig aan Wario veranderd (zijn liefde voor knoflook, zijn gierigheid) en ook de terugkeer van Captain Syrup is erg fijn. Maar wat krijgen we nog meer? De gameplay is compleet veranderd ten opzichte van de eerdere delen, het lijkt nog het meest op Wario Land 4 (het minste deel uit de reeks). Ook een groot deel van de personages zijn niet zo leuk. The Shake King is een flauw personage en ook de Merfles krijgen geen sympathie van mij. Terwijl er juist zoveel originele personages in de Wario-geschiedenis zijn te vinden. Een gemiste kans.

Het vreemde is dat er toch veel potentie zat in het spel. Dat komt omdat er alleen fouten zijn gemaakt bij de gameplay: de muziek is goed en de graphics zijn nagenoeg perfect. Als de ontwikkelaars eens goed gaan kijken naar de eerdere delen en het spel op deze manier aanpassen kan het zomaar eens een topper worden. Daarom geef ik de creatieve ontwikkelaar Good Feel graag een tweede kans. Want zolang Wario Land op deze manier ontwikkeld wordt zal het niet meer worden dan een middelmatige platformer. En dat zou zonde zijn voor een waanzinnige reeks als deze.

Conclusie en beoordeling

Een cijfer geven aan een spel als Wario Land: The Shake Dimension is moeilijk zonder teveel te kijken naar de eerdere delen uit de serie. De gameplay is namelijk minder goed dan een paar tien jaar oude spellen en dat is onnodig. Daarbij zijn de 'extra's' voor een bepaalde groep personen gericht. Daarintegen wordt het spel wel behoorlijk opgepimpt met fantastische graphics en mooie muziek. Als ik je een advies moet geven: Als je het heerlijk vindt om in spellen vanalles te verzamelen dan is dit spel een goede keuze. Als je liever een goed platformavontuur speelt kan je beter bij de spellen van Wario's dubbelganger terecht.
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • Waanzinnig getekende beelden
  • Behoorlijk Goede Soundtrack
  • Veel te verzamelen...
  • Minpunten
  • Middelmatige Gameplay
  • Oersaaie eindbaasgevechten
  • wat voor sommige mensen niet geschikt is

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Ze hebben de tijd :P.

  • ik ben benieuwd,

    een game van Indiana Jones lijkt me sowieso wel vet, met die sfeertjes, alleen ze moeten wel proberen het niet te veel op Tomb Raider te laten lijken

  • dat is een tegenvaller ..ik had m over een paar maanden verwacht .

  • Nu pas?

    Ik dacht dat het spel al bijna af was?

    het ziet er iig wel zo uit.

  • Lijkt Indiana Jones LEGO me leuker xD

  • Ow ik dacht dat hij dit jaar zou komen, samen met de movie. Jammer want zo missen ze de hype van de film en een hoop verkochte exemplaren vrees ik.

  • Ik dacht dat ze hier al heel lang mee bezig waren en dat hij binnenkort zou verschijnen.

  • Kan heel tof worden, speelde vroeger soms wel eens een oude Indy :).

  • Hallo ! , waar kwamen die screenshots dan vandaan.



    Wel erg lame hoor, om iedereen maar te laten wachten en denken dat de game er snel aankomt :-(

  • Leuke post :-). Vette game ook hopelijk!!

  • Kan leuk worden!

  • Debeul wees blij dat hij niet tegelijk met de film uitkomt.

    Dan heb je teminste niet zo low budget snel inelkaar geraffelde game ;)

  • @ Nowee :Niet noodzakelijk hé, je hebt wel gelijk, eigenlijk moeten we er blij om zijn. Maar het is wel een vreemde commerciële beslissing om \"te laat\" te beginnen met deze game. Het zou slimmer geweest zijn als hij helemaal af was als de film uitkwam. Dat bedoel ik eigenlijk. Maar ja het zij zo, nu vind ik het best goed dat hij pas in 2009 komt.

  • Heb wel zin in deze game. Dat vechten op die trams zag er grappig uit. Ben benieuwd naar het totale eind resultaat.

  • Nog een game om op te focussen :D

  • Hehe, eindelijk :)



    Hier zit ik al een tijdje op te wachten. Indiana Jones FTW!!!

  • Nu pas echt in productie, jezus :S



    Dat betkent dat we wsl de game niet voor 2009 zien verschijnen :(

  • Ik dacht dat de game al bijna af was :(

  • NEEJ!! Ik dacht die game is er binnen een paar maandjes!

  • hehe eindelijk!! Hier kijk ik echt heel erg naar uit!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren