1. Assassin's Creed II (X360)

Assassin's Creed II (X360)

“Desmond, je moet NU meekomen! Er is geen tijd voor vragen. Ik beloof je dat ik je alles straks zal uitleggen, maar je moet NU met me meekomen!”, zegt Lucy aan het begin van het spel tegen Desmond Miles, om wie de Assassin’s Creed-serie is heen gebouwd. Waarschijnlijk mede vanwege het feit dat Lucy beslist niet onaantrekkelijk is, volgt Desmond haar braaf. In hoog tempo ontvluchten de twee een accommodatie van Abstergo Corporation, een bedrijf dat als dekmantel dient voor de Tempeliers. Deze Tempeliers hebben Desmond al tijden onder dwang allerlei informatie laten achterhalen door hem met behulp van een high-tech apparaat, de Animus, haast letterlijk in de huid te laten kruipen van een van zijn verre voorouders, Altaïr. Terwijl Desmond zich veilig in het heden bevond op de Animus, beleefde hij passages uit het leven van deze Altaïr dat zich afspeelde in de vroege middeleeuwen. Die passages onderging Desmond niet als een droom, maar hij kon ze beïnvloeden, waarbij hij de beschikking kreeg over de kwaliteiten van Altaïr... Ja, die Animus zou het goed doen op TelSell! “Schiet nu op!”, schreeuwt Lucy, terwijl ze enkele aangesnelde beveiligingsmedewerkers van Abstergo vakkundig tegen de vlakte werkt, “Abstergo heeft je voorgelogen. De Tempeliers zijn de vijand! Mijn auto staat om de hoek, we zijn er bijna.”. En wanneer Desmond momenten later met behulp van Lucy definitief uit de klauwen van Abstergo is ontsnapt, blijkt dit niet het einde, maar juist het begin te zijn van zijn avontuur…

Lucy maakt namelijk deel uit van de Assassins, een groepering die door de eeuwen heen tegenwicht heeft geboden aan de Tempeliers. Zij neemt Desmond mee naar een geheime locatie waar opnieuw een Animus op onze Desmond staat te wachten. Dit keer maakt Desmond onder meer kennis met het Florence uit 1476 waar hij in de huid kruipt van een van zijn andere voorouders: Ezio Auditore. Door belangrijke passages uit het leven van deze Ezio mee te maken, zal Desmond over diens kwaliteiten gaan beschikken. Kwaliteiten die hij hard nodig zal hebben om een kans te maken tegen Abstergo. Ook ligt er weer allerlei informatie op Ezio te wachten, waarmee veel vragen kunnen worden beantwoord. Vragen over het ontstaan van de mensheid bijvoorbeeld. Niets belangrijks ofzo…

Om spoilers te voorkomen, zal ik over het verhaal van Assassin’s Creed II niet te veel verklappen. Wel kan ik melden dat het draait om zaken als macht, moord, wraak en complotten. Zeker de moeite waard dus! Ook durf ik nog wel los te laten dat het verhaal zich afspeelt in diverse Italiaanse steden zoals Florence en Venetië en dat het (losjes) is gebaseerd op historische figuren als Leonardo Da Vinci en de De’ Medici’s. Dat maakt het spel in ieder geval leerzaam. Ook veel van de gebouwen waar je als Ezio door, langs en overheen rent, hebben echt bestaan of bestaan nog steeds. Telkens wanneer je een historisch gebouw tegenkomt, kun je daar met een druk op de knop wat informatie over opvragen. Dankzij Assassin’s Creed II kun je de volgende keer dat je in Florence bent dus flink indruk maken op je vriendin, ouders of andere reisgenoten door achteloos wat te vertellen over het Mercato Vecchio, het Ospedale Degli Innocenti of de Loggia Dei Lanzi om maar eens wat voorbeelden te noemen!

Hoewel Assassin’s Creed II dus zeker cultureel verantwoord is, kan ik mij zo voorstellen dat de meeste gamers geen genoegen wensen te nemen met een spel dat niet meer is dan een virtueel geschiedenisboek. Niet gevreesd! Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Assassin’s Creed II is een absoluut topspel! Ren direct naar de winkel om een exemplaar te halen als je dit spel nog niet hebt gespeeld (na eerst deze recensie te hebben afgelezen, natuurlijk!). Een van de aspecten die meteen opvallen wanneer je aan het spel begint, zijn de graphics. Wat ziet deze game er namelijk adembenemend mooi uit! Het oog voor detail is ongeëvenaard en ook de animaties zijn zeer indrukwekkend. Je moet het zien om het te geloven. Ook in auditief opzicht scoort Assassin’s Creed II een dikke voldoende. Het bovenstaande laat eigenlijk nog maar één vraag onbeantwoord: hoe zit het met de gameplay? Ook in dat opzicht kan ik alleen maar laaiend enthousiast zijn. Die gameplay zit heel goed in elkaar.

Aan het begin van het spel beschikt Ezio over betrekkelijk weinig technieken. Voor zijn doen dan, want hij is van meet af aan een free runner van formaat. Ezio springt, klautert en klimt dat het een lieve lust is. Geen toren is hem te hoog, geen afstand is hem te ver. Hoewel ik heel eventjes moest wennen aan de besturing, was ik er al snel mee vertrouwd. Als speler kun je elke richel, stang of balk gebruiken om hoger te klimmen of verder te springen. Dat geeft een enorm gevoel van vrijheid, en met het uur dat je dit spel speelt, neemt dat gevoel van vrijheid toe. Ezio krijgt namelijk steeds meer vecht- en sprongtechnieken tot zijn beschikking en dat houdt de game fris.

Het woord 'vechten' is gevallen en daarmee ben ik toegekomen aan een ander sleutelelement van Assassin’s Creed II. Zoals de titel immers doet vermoeden, zal er een hoop gemoord moeten worden in dit spel. En aangezien mensen zich doorgaans niet zonder slag of stoot laten omleggen, zal er ook een hoop moeten worden geknokt. Als speler kun je ervoor kiezen om als een echte sluipmoordenaar te werk te gaan en toe te slaan vanuit een donker hoekje, maar je kunt ook voor de frontale aanval gaan. In beide gevallen kan Ezio gebruik maken van allerhande steek-, prik- en hakwapens die te koop zijn bij de verschillende wapenwinkels die dit spel rijk is. De gevechten zitten lekker in elkaar en zien er prachtig uit. Menig gevecht zal ten einde komen door middel van een brute finishing move die zo uit Mortal Kombat lijkt te zijn gekomen. Op magistrale wijze worden de halve onthoofdingen in slow motion op het beeldscherm getoverd. Waanzinnig! Het geld voor deze wapens (en voor medicijnen, harnassen etc.) zul je moeten verdienen door tal van verschillende opdrachten uit te voeren. Deze opdrachten variëren van het in elkaar slaan van overspelige mannen tot het bezorgen van een boodschap binnen een bepaalde tijd. Ook levert het succesvol doorlopen van missies die het verhaal verder op weg helpen, een leuke zakcent op. De meest eenvoudige manier echter om aan poen te komen is natuurlijk door het gewoon op te rapen. Jazeker, je leest het goed. In Assassin’s Creed II ligt de wereld letterlijk bezaaid met schatkisten die gewoon kunnen worden leeggehaald. Soms staat er een soldaat in de buurt die voor de vorm nog wat tegensputtert, maar vaak ontbreekt zelfs zo’n obstakel. Echt, je kunt je kont niet keren of je struikelt over een goedgevulde schatkist. Dit maakt het toch al niet moeilijke spel wel héél eenvoudig. Gelukkig bieden sommige (klauter)missies nog wel uitdaging, zodat het hele gebeuren net genoeg voldoening geeft na een geslaagde passage.

Naast het hoofdverhaal en de optionele opdrachten om geld te verdienen, valt er in Assassin’s Creed II ook een heleboel te verzamelen. Naast veren (jawel), codexpagina’s, schilderijen en beelden, moet ook nog een geheim worden achterhaald. Een andere gebruiker van de Animus, ‘Subject 16’, heeft allerlei geheime tekens voor Ezio achtergelaten die toegang geven tot een stukje van ‘de Waarheid’… Ieder stukje is gecodeerd en om de code te vinden zul je als speler allerlei puzzels moeten oplossen. Sommige puzzels zijn heel eenvoudig, terwijl andere behoorlijk pittig zijn. Bij één puzzel heb ik zowaar mijn toevlucht tot het internet moeten nemen (schaam, schaam). Gaandeweg maakt ‘de Waarheid’ je duidelijk welke rol Abstergo Corporation door de loop der jaren heeft gespeeld en wordt een tipje van de sluier opgelicht over het ontstaan van de mensheid. Persoonlijk vond ik dit deel van het spel wat pretentieus en te weinig samenhangend. Een klein smetje op een prachtig spel.

Conclusie en beoordeling

Zoals gezegd, Assassin’s Creed II is een absoluut topspel. Een pareltje dat iedere gamer in zijn collectie zou moeten hebben. Het ziet er fantastisch uit, speelt heerlijk weg en blijft lang interessant doordat Ezio steeds nieuwe technieken tot zijn beschikking krijgt. Dat het spel wat makkelijk en pretentieus is, doet nauwelijks iets af aan de speelervaring.
9,7
Score
97
Score: 95
  • Pluspunten
  • adembenemend mooi
  • goede besturing
  • cultureel verantwoord
  • boeiend verhaal
  • blijft lang fris
  • Minpunten
  • pretentieus
  • iets te makkelijk
  • al die schatkistjes

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • oke zal wel

  • Verwacht er maar niet te veel van

  • Ik ken ze niet, dus ik weet ook niet wat ik ervan moet verwachten.

  • \"Nippon Ichi is onder andere bekend van spellen als Disgaea, Phantom Brave en GrimGrimoire.\"



    Nooit van gehoord!

  • Geweldige studio, ik heb er vertrouwen in!

  • I ken alleen Disgaea, wat trouwens een topper was…

  • G4y things o.O

  • De DS is hier uitermate geschikt voor.

  • Schijnt dat dit een geweldige ontwikkelaar is, pas geleden van een enorme fan gehoord tenminste. Even zien dan maar.

  • Ik moet nog La Pucelle Tactics uitspelen. En dan ligt er ook nog eens ergens op een stapel games Disgaea. La Pucelle is nog best wel een leuke game.

  • Ken er niet 1 van ;-)

  • Een studio die echt bekend staat om hun eigenzinnige projecten en goede kwaliteit.



    GrimGrimoire = heel erg vaag, maar echt een topgame!!!

  • Niet vreemd dat veel mensen Nippon Ichi niet kennen, ze zijn bekend geworden door hun Tactical RPG's, wat natuurlijk verre van een mainstream genre is.



    Maar wat ze maken is wel keer op keer goud geweest. Heb zelf al games als La Pucelle, Disgaea 1 en 2, Phantom Brave en Makai Kingdom.

  • Ik ken ze ook niet, dus ik zal het wel zien.

  • Gamer Arjen ontwikkelt nul Nintendo DS spellen.



    Zie, who cares?

  • Gamer Arjen geeft een mega dwaze, nutteloze en kinderachtige opmerking.



    Zie, who cares?

  • Afwachten dan maar.

  • Densetsu wint.

  • hier ben ik wel blij mee gamer arjen…en dat je deze ontwikkelaar niet kent zegt meer over de staat van gaming….alleen big franchises zijn bekend, niet de super spellen van kleine ontwikkelaars.

    Jammer had op een gamefora toch meer die-hard gamers verwacht.

    ;)



    ga disgaea maar eens proberen. het spel waar je echt eindeloos kan blijven spelen vanwege de supergrote complexe diepgang met een hilarisch verhaal


  • Nou feestganger, ik vind dat ik mezelf een aardige die-hard gamer kan noeman a la games die ik heb gespeeld, maar ik vind tactical RPG's geen reet aan. Ik heb zelf Disgaea, Disgaea 2 en Makai Kingdom voor goedkope prijzen op de kop weten te tikken, maar ik kan me er zelf totaal niet in vinden. Tuurlijk, ik vind de humor en de stijl hartstikke leuk, maar de battles zijn zooooo langdradig en na een tijdje kreeg ik het gevoel dat ik gedwongen moest level grinden/power levelen, waar ik een bloedhekel aan heb in RPG's. Jammer.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren